Αναφαίρετο δικαίωμα του πολίτη είναι να κρίνει , να σχολιάζει διάφορα έργα ή ενέργειες φορέων της περιοχής του.

Ίσως  δεν είναι  υπερβολή να τονισθεί ότι έχει υποχρέωση να επισημαίνει τυχόν ατασθαλίες,  ώστε έγκαιρα να διορθώνονται.

Ενδέχεται η όποια παρέμβαση του πολίτη να είναι άστοχη ή υπερβολική.

Γιατί δεν είναι γνώστης των τεχνικών λεπτομερειών ή των όρων εκτέλεσης του έργου.

Γι’ αυτό σε κάθε παρέμβαση,  συνήθως να είναι καλοπροαίρετη, απαιτείται ψυχραιμία.

Ν’ αποφεύγεται ο καταγγελτικός τρόπος. Ούτε να φαίνονται λόγοι αντιδικίας.

Αν αυτά συμβαίνουν,  τότε είναι σίγουρη η θέση της στο περιθώριο.

Ο πολίτης δε ασκεί αντιπολίτευση,  δεν αντιδικεί με την αρχή που υλοποιεί το έργο.

Η πολιτεία έχει προβλέψει τη λειτουργία αντιπολίτευσης.

Με διπλή  ιδιότητα να λειτουργεί.

Είτε να συνδράμει το φορέα στην προώθηση έργων,  σύμφωνα με τους όρους που προβλέπονται, είτε να κατακρίνει την αρχή αν δεν ακολουθεί ό,τι ισχύει.

Διανύεται μία περίοδο καχυποψίας, εγωιστική συμπεριφοράς,  αδιαφορίας,  ατυχών συμπτώσεων που μειώνουν την εμπιστοσύνη των πολιτών.

Σ’ αυτή την άτυχη συγκυρία,  αυτό που καλούμε τακτ,  όταν χρησιμοποιείται, φέρνει θετικά αποτελέσματα.

Πέτυχε η υπόδειξή μας, υλοποιήθηκε η πρότασή μας;

Στου στοιχειώδεις κανόνες καλής συμπεριφοράς  συμπεριλαμβάνεται έκφραση ευχαριστιών στο φορέα ή στο πρόσωπο που πρωταγωνίστησε.

Όχι γιατί  έχει ανάγκη της δικής μας αναγνώρισης. Το καθήκον του επιτελεί.

Απλά αυτό επιβάλλουν οι καλοί  τρόποι.

Είναι η ευγένεια που χαρακτηρίζει το άτομο σε σχέσεις του με τους συμπολίτες του,  με τους φορείς του τόπου του.

Προ ολίγων ημερών είχα αναγνώσει σχετικές αναρτήσεις εκλεκτών φίλων αμφοτέρων των φύλων.

Συμπολίτης μας διαπίστωσε κάποιο πρόβλημα σε οργανισμό κοινής χρήσης.

 Απευθύνθηκε σε φορέα για την διευθέτηση το προβλήματος.

Δόθηκε η λύση σε σύντομο χρονικό διάστημα και ο συμπολίτης μας,  ευχαρίστησε με ανάρτηση του,  για τη γρήγορη αποκατάσταση.

Αμέσως,  μετά τη δημοσίευση, είδαν το φως της δημοσιότητας, επικριτικές αναφορές. Κατακρινόταν ο συμπολίτης μας γιατί ευχαρίστησε.

Το σκεπτικό αυτής της θέσης αναφερόταν στο καθήκον του υπηρεσιακού λειτουργού.

Τόσος θόρυβος για ένα ευχαριστώ σε αιρετή αρχή.

Λες και ένα ευχαριστώ διαγράφει τυχόν αστοχίες, παραλείψεις.

Ή δίνει μπόνους στο φορέα που απευθύνεται.

Απεναντίας θέτει σε εγρήγορση.

Γιατί ο κόσμος παρακολουθεί. Επιδοκιμάζει ή αποδοκιμάζει.

Ούτε σημαίνει ιδεολογική ταύτιση. Απλά κοινή πορεία έχουμε για μία καλύτερη περίοδο της ζωής μας.

Λέει ο άλλος. Μα όταν επιδοκιμάζεις,   μ’ ένα ευχαριστώ παραδέχεσαι την καλή πορεία. Λάθος. Αναφέρεται,  το ευχαριστώ,  σε συγκεκριμένο θέμα.

Δε γενικεύεται η πορεία.

Και για έναν ακόμη λόγο.

Να ενθυμούμαστε ευγενική συμπεριφορά.

Διάβασα στο διαδίκτυο τα νέα για τα δύο δεκαπτάχρονα κορίτσια που έπεσαν από το μπαλκόνι. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ήμουν απορροφημένη στο μικρόκοσμο μου. Σκεφτόμουν τις προθεσμίες που έχω, πότε θα προλάβω το ένα, πότε θα γίνει το άλλο, αναβολές, ανησυχίες και άγχη. Μεγέθυνα στο μυαλό μου καταστάσεις δυσανάλογα με την πραγματικότητα.

Και ξαφνικά, με ξύπνησε η είδηση.

Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα πώς μέσα στην καθημερινή υπερδιέργερση και υπεράλυση, ξεχνάω τι είναι πραγματικά σημαντικό. Αναρωτήθηκα τι κοσμο δημιουργούμε και τι αφηνουμε στις επομενες γενιες.

Θυμάμαι κι εγώ ως παιδί την πίεση γύρω από το πόσο «καθοριστικές» είναι οι πανελλήνιες. Την πεποίθηση που είχε ριζώσει μέσα μου ότι η μετέπειτα ζωή μου κρίνεται από αυτές. Τη σύγκριση με τους συμμαθητές μου – ποιός έγραψε καλύτερα, ποιός πάει στο καλύτερο φροντιστήριο, ποιός έχει τον καλύτερο καθηγητή στα ιδιαίτερα. Την κανονικοποίηση ότι για να γράψεις υψηλό βαθμό στις εξετάσεις, πρέπει να διαβάζεις ατέλειωτες ώρες  μέχρι εξάντλησης.

Αυτή η επιβολή, όμως, σε μια τόσο ευαίσθητη και μεταβατική ηλικία, κλέβει την ανεμελιά και τις στιγμές. Περιορίζει την ικανότητα των παιδιών να νιώθουν και να βιώνουν τη ζωή τους. Ζητάει από τα παιδιά να καταπιέζουν τις σκέψεις, τα θέλω και τα συναισθήματα τους.

Τα παιδιά προγραμματίζονται ώστε να γίνουν «λειτουργικοί» ενήλικες που θα μπορούν να παράγουν γρήγορα και αποδοτικά. Άνθρωποι που δεν ξέρουν ποιοι είναι, τι θέλουν από τη ζωή και ακόμα περισσότερο ποιες είναι οι ικανότητες τους. Χωρίς χώρο για αναστοχασμό. Κι όλα αυτά σε έναν κόσμο που τείνει να γίνεται όλο και πιο αβέβαιος, όπου η ανθρώπινη ζωή μοιάζει να χάνει την αξία της.

Κι όμως σχεδόν δύο εβδομάδες μετά το συμβάν, το έχουμε ήδη ξεχάσει.

Αν άλλαζε το στρεσογόνο συστήμα των πανελληνίων, ίσως να υπήρχε χώρος για τους εφήβους να ανακαλύψουν και να αποκαλύψουν μεγαλύτερο ποσοστό της δυναμικής και της δημιουργικότητας τους, χωρίς να αφήνουν σημειώματα ότι αυτός ο κόσμος δεν είναι για αυτούς.

Ίσως όμως η αλλαγή να μην ξεκινά από τα συστήματα, αλλά από εμάς τους ίδιους. Από το πώς επιλέγουμε να ζούμε την κάθε μέρα μας, από το τι επιλέγουμε να θεωρούμε σημαντικό. Αν αρχίσουμε να δομούμε τις ζωές με βάση αυτό που θέλουμε – και όχι αυτό που μας έχουν μάθει να θέλουμε, ισως τότε να φτιαχτεί ένας καλύτερος κόσμος που χωράει πραγματικά τους ανθρώπους και δεν τους ξεχνά.

Ερικέττη Σέρβου – Σύμβουλος καινοτομίας και co-founder της AskE

eriketti@askedot.com

Είμαι η Ρούλα η κατσαριδούλα κι αποφάσισα για προσωπικούς λόγους να  μετακομίσω στην πόλη σας.  Έχω αρχίσει και την λατρεύω καθώς ως τύπος περιπετειώδης μου αρέσει πολύ να κυκλοφορώ στους δρόμους σας .

Όταν βρέχει πλημμυρίζει σχεδόν παντού κι εγώ η αθληταρού παίρνω ένα φύλλο δέντρου κάθομαι επάνω κι απολαμβάνω το ταξίδι μου. Σας βλέπω εσάς τους ανθρώπους που βουλιάζουν τα παπούτσια σας σε λούμπες και γελάω.  Προσωπικά το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον όταν έρχομαι σε επαφή με βρώμικα νερά και λάσπη. Κάνω έτσι και λασπόλουτρο που με τονώνει.

Λατρεύω ειδικά ένα πολύ συγκεκριμένο σημείο του Γριμπόβου που πλημμυρίζει γιατί εκεί συναντώ κι άλλες ντόπιες κατσαρίδες και κάνουμε κους κους.

Ένας άλλος λόγος που με ελκύει η πόλη σας είναι το αέναο ράβε – ξήλωνε στους δρόμους σας!  Εσείς λέτε ότι παίζουν με την υπομονή σας εγώ πάλι το διασκεδάζω!

Περνάω την ώρα μου ευχάριστα με το να μαντεύω που θα σκάψουν αύριο.

Με τις άλλες κατσαρίδες οργανώνουμε κάθε μήνα το παιχνίδι  « Μάντεψε που θα απλωθεί η πίσσα » κι αυτή που θα πέσει μέσα κερδίζει μια εβδομάδα με όλα τα έξοδα πληρωμένα στο δημαρχείο μπας και καταφέρει να συγκεντρώσει απαντήσεις στα διάφορα που, πως και γιατί των πολιτών.

 Μέχρι στιγμής καμιά μας δεν έχει κερδίσει…