Διάβασα στο διαδίκτυο τα νέα για τα δύο δεκαπτάχρονα κορίτσια που έπεσαν από το μπαλκόνι. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ήμουν απορροφημένη στο μικρόκοσμο μου. Σκεφτόμουν τις προθεσμίες που έχω, πότε θα προλάβω το ένα, πότε θα γίνει το άλλο, αναβολές, ανησυχίες και άγχη. Μεγέθυνα στο μυαλό μου καταστάσεις δυσανάλογα με την πραγματικότητα.
Και ξαφνικά, με ξύπνησε η είδηση.
Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα πώς μέσα στην καθημερινή υπερδιέργερση και υπεράλυση, ξεχνάω τι είναι πραγματικά σημαντικό. Αναρωτήθηκα τι κοσμο δημιουργούμε και τι αφηνουμε στις επομενες γενιες.
Θυμάμαι κι εγώ ως παιδί την πίεση γύρω από το πόσο «καθοριστικές» είναι οι πανελλήνιες. Την πεποίθηση που είχε ριζώσει μέσα μου ότι η μετέπειτα ζωή μου κρίνεται από αυτές. Τη σύγκριση με τους συμμαθητές μου – ποιός έγραψε καλύτερα, ποιός πάει στο καλύτερο φροντιστήριο, ποιός έχει τον καλύτερο καθηγητή στα ιδιαίτερα. Την κανονικοποίηση ότι για να γράψεις υψηλό βαθμό στις εξετάσεις, πρέπει να διαβάζεις ατέλειωτες ώρες μέχρι εξάντλησης.
Αυτή η επιβολή, όμως, σε μια τόσο ευαίσθητη και μεταβατική ηλικία, κλέβει την ανεμελιά και τις στιγμές. Περιορίζει την ικανότητα των παιδιών να νιώθουν και να βιώνουν τη ζωή τους. Ζητάει από τα παιδιά να καταπιέζουν τις σκέψεις, τα θέλω και τα συναισθήματα τους.
Τα παιδιά προγραμματίζονται ώστε να γίνουν «λειτουργικοί» ενήλικες που θα μπορούν να παράγουν γρήγορα και αποδοτικά. Άνθρωποι που δεν ξέρουν ποιοι είναι, τι θέλουν από τη ζωή και ακόμα περισσότερο ποιες είναι οι ικανότητες τους. Χωρίς χώρο για αναστοχασμό. Κι όλα αυτά σε έναν κόσμο που τείνει να γίνεται όλο και πιο αβέβαιος, όπου η ανθρώπινη ζωή μοιάζει να χάνει την αξία της.
Κι όμως σχεδόν δύο εβδομάδες μετά το συμβάν, το έχουμε ήδη ξεχάσει.
Αν άλλαζε το στρεσογόνο συστήμα των πανελληνίων, ίσως να υπήρχε χώρος για τους εφήβους να ανακαλύψουν και να αποκαλύψουν μεγαλύτερο ποσοστό της δυναμικής και της δημιουργικότητας τους, χωρίς να αφήνουν σημειώματα ότι αυτός ο κόσμος δεν είναι για αυτούς.
Ίσως όμως η αλλαγή να μην ξεκινά από τα συστήματα, αλλά από εμάς τους ίδιους. Από το πώς επιλέγουμε να ζούμε την κάθε μέρα μας, από το τι επιλέγουμε να θεωρούμε σημαντικό. Αν αρχίσουμε να δομούμε τις ζωές με βάση αυτό που θέλουμε – και όχι αυτό που μας έχουν μάθει να θέλουμε, ισως τότε να φτιαχτεί ένας καλύτερος κόσμος που χωράει πραγματικά τους ανθρώπους και δεν τους ξεχνά.
Ερικέττη Σέρβου – Σύμβουλος καινοτομίας και co-founder της AskE
Η χώρα, χωρίς να έχουν προκηρυχθεί εθνικές εκλογές, έχει εισέλθει στη γνώριμη φάση της προεκλογικής περιόδου.
Βέβαια το πάνω χέρι στην έναρξη της, έχει ο Πρωθυπουργός.
Αν και υποστηρίζει ότι ο χρόνος των εθνικών εκλογών καταγράφεται στα μέσα του πρώτου εξαμήνου του 2027, μία σειρά ενδείξεων, δείχνουν ότι αυτές βρίσκονται προ των πυλών.
Η συγκρότηση ομάδων υπουργών με την εντολή να περιέλθουν την επικράτεια και να αντιστρέψουν το δυσμενές κλίμα κατά της κυβέρνησης σε στήριξη αυτής, τι άλλο μπορεί να σηματοδοτεί.
Ανακοινώνονται σταδιακά νέες υποψηφιότητες, όχι μόνο από την κυβέρνηση, αλλά από όλες τις παρατάξεις.
Οι επιτροπές αξιολόγησης των υποψηφίων εργάζονται εντατικά.
Με την προκήρυξη των εκλογών να είναι πανέτοιμοι οι συνδυασμοί.
Όλα τα κόμματα, αλλά πιο συστηματικά η Ν.Δ επιδίδονται στην ανακοίνωση υποψηφίων που έχουν αναγνωρισιμότητα.
Είτε προέρχονται από την Παράταξη και κατέχουν κυβερνητική θέση, είτε επί σειρά ετών υπηρετούν την Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Αυτές οι υποψηφιότητες τυγ χάνουν προνομιακής μεταχείρισης.
Ναι μεν στηρίζουν και διαφημίζουν το πρόγραμμα, από την άλλη όμως, όχι απλά σταχυολογούν ψήφους αλλά αποσπούν το ναι της στήριξης της πλειοψηφίας των ψηφοφόρων.
Πριν οι άλλοι πάρουν το χρίσμα, αυτοί καλλιέργησαν πελατειακή σχέση. Πάνω στο θέμα του σταυρού προτίμησης, έχουν κατά καιρούς διατυπωθεί απόψεις με σκοπό να εκλείψει η πελατειακή σχέση.
Να καταργηθεί ο σταυρός προτίμησης. Προτάθηκαν άλλα συστήματα εκλογής.
Όμως φαίνονταν πόσο τρωτά είναι στην ανθρώπινη παρέμβαση.
Παρά τις διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις, η γνησιότητα του σταυρού αμφισβητείται.
Συμβαίνει συχνά όπου το εκλογικό δικαίωμα προβλέπει δυο ή τρεις σταυρούς, με ταχυδακτυλουργικό τρόπο, προστίθενται σταυροί , αν το ψηφοδέλτιο δεν είναι πλήρες.
Ακόμη και εκεί όπου ένα σταυρός τίθεται, η νοθεία ελλοχεύει αν το ψηφοδέλτιο στερείται αυτού.
Και είναι τόσο απλή η αποφυγή της αλλοίωσης του αποτελέσματος.
Καταγραφή επάνω στο ψηφοδέλτιο των σταυρών, με την υπογραφή της εφορευτικής επιτροπής.
Γι’ αυτό στις παραταξιακές εκλογές, επιβάλλεται μονοσταυρία.
Ο κόσμος πιστεύει ότι τα περισσότερα ρουσφέτια που εδραιώνουν την πελατειακή σχέση, γίνονται από τα γραφεία υπουργών, περιφερειαρχών, δημάρχων.
Υποστηρίζεται, για να αποφεύγετε η πλεονεκτική θέση των βουλευτών ή άλλων εξωκοινοβουλευτικών προσώπων που καταλαμβάνουν θέση υπουργού ή υφυπουργού, να τους αφαιρείται η δυνατότητα συμμετοχής στις επόμενες εκλογές.
Όμως αυτό δεν είναι δημοκρατικό.
Πως είναι δυνατόν να στερηθούν το δικαίωμα συμμετοχής πολίτες που λαμπρύνουν το αξίωμα του υπουργού. Είναι κοινό μυστικό.
Όπου παρεμβαίνει ο ανθρώπινος παράγοντας, η συναλλαγή η πελατειακή σχέση, καλά κρατεί.
Μόνο νόμοι ΠΕΠΟΝΗ, σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής, σε συνδυασμό με πλήρη εφαρμογή, μπορεί να απαλύνει την κατάσταση.
Διαφορετικά ο σταυρός προτίμησης, δέσμιος της πελατειακής σχέσης.
Το τραγικό, βίαιο, θανατηφόρο επεισόδιο στην Καλλιθέα, μεταξύ ομάδων ανηλίκων, επιβεβαιώνει την επικίνδυνη αύξηση της εγκληματικότητας, στις πολύ νέες ηλικίες της χώρας μας.
Έχουν προηγηθεί αδιανόητα γεγονότα αιματηρής σύρραξης μεταξύ νεανικών ομάδων.
Συμμορία ανηλίκων ξυλοκόπησε άσχημα δεκαεξάχρονο στη Φαρκαδώνα Τρικάλων.
Στο νεαρό ασκήθηκε bullying και ρατσιστική βία.
Παράλληλα προσπάθησαν να τον απαγάγουν με αυτοκίνητο.
Δύο μαθήτριες λογομάχησαν έντονα έξω από το Σχολείο τους. Ο διαπληκτισμός με απρεπή, χυδαία λόγια, εξελίχθηκε σε μπουνιές, κλωτσιές , μαλλιοτραβήγματα.
Εφιάλτης στην Ελευσίνα από συμμορία ανηλίκων.
Στη διάρκεια τριών ημερών, ομάδα νεαρών, προέβη σε τέσσερις άγριες επιθέσεις σε βάρος συνομηλίκων τους.
Δεν τους έφτανε μία την ημέρα. Ίσως την τρίτη αύξησαν, διπλασίασαν το ρυθμό τους.
Όπως φαίνεται τα άσχημα αποκαρδιωτικά περιστατικά δεν είναι μεμονωμένα.
Υπάρχει έντονη δραστηριότητα στην εξάπλωση της βίας με γοργούς ρυθμούς σε όλη την Ελλάδα.
Τα απανωτά χτυπήματα δείχνει, καθένα από αυτά, ότι κακώς υπολογίζεται ένας θύτης, ένα θύμα.
Επιβεβαιώνουν ότι οι κοινωνία ξέφυγε της πορείας της.
Δεν φιλοδοξώ να επισημάνω τα αίτια από προκαλούν την έξαρση της βίας στους ανήλικους.
Ούτε να υποδείξω μέσα περιορισμού αυτής της επώδυνης κατάστασης που τείνει να λάβει απρόσμενες διαστάσεις.
Τα περιστατικά βίας όμως αφθονούν και χτυπούν σειρήνες συναγερμού.
Σοκάρουν οι φρικιαστικές περιγραφές των γεγονότων.
Απλανή βλέμματα των νεαρών πρωταγωνιστών.
Πλήρης αδιαφορία αν μία ζωή έσβησε.
Το όλο περιστατικό φαντάζει σαν ένα παιχνίδι πολεμικής τέχνης.
Βαρύτατοι οι χαρακτηρισμοί αυτών των παραβατικών ομάδων από τους φορείς της κοινωνίας.
Οι όροι παλιόπαιδα, αλητόπαιδα, χαμίνια, ατίθασα νιάτα ωχριούν μπρος στο χαρακτηριστικό συμμορία, όπως αποδίδεται σήμερα η λέξη.
Στέκομαι στην απαράδεκτη, απαθή στάση αυτών που δεν εμπλέκονται στο επεισόδιο.
Που παρακολουθούν, αν δεν απολαμβάνουν το θέαμα, που γελούν, που δεν διαμαρτύρονται, που δεν παίρνουν ένα τηλέφωνο στην Αστυνομία, μήπως αποσοβήσουν τη φονική κατάληψη.
Αντίθετα χαίρονται στην εξέλιξη, καταγράφουν την πορεία στο κινητό τους, το κοινοποιούν αν δεν το εμπορεύονται παράλληλα.
Διαβάζω παράλληλα, χαίρομαι γι’ αυτά και αγωνιώ για τη συνέχεια.
Υπογραφή Συμφώνου Συνεργασίας μεταξύ του δήμου ΘΕΡΜΟΥ και του Τοπικού Δικτύου Φορέων Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, για την πρόληψη και διαχείριση φαινομένων και προβλημάτων που απειλούν τα παιδιά.
Κακοποίηση και παραμέληση.
Σεξουαλική κακοποίηση.
Ενδοοικογενειακή βία και εκφοβισμός (bullying).
Βία μεταξύ ανηλίκων.
Παραβατικότητα ανηλίκων.
Κίνδυνοι μέσω εσφαλμένης χρήσης της τεχνολογίας και του διαδικτύου.
Εξαφανίσεις και φυγές, προβλήματα διαβίωσης, προβλήματα υγείας.
Θετική ενέργεια. Η πορεία μου.
Γιατί μόνο ο Δήμος και η Περιφέρεια;
Οι άλλοι φορείς γιατί απουσιάζουν από το Σύμφωνο Συνεργασίας;
Τη συζήτηση των ηλικιωμένων για τα πολιτικά δρώμενα, μετά την εμφάνιση νέων κομμάτων, διέκοψαν χαρούμενες παιχνιδιάρικες φωνές και τρανταχτά γέλια.
Αναρωτήθηκαν τι το ευχάριστο να συμβαίνει.
Κάποιο Σχολείο ήρθε εκδρομή, είπε ο Αριστοτέλης, ο γηραιότερος της συντροφιάς.
Α, ξέχασες ότι τα Σχολεία τέλος, απάντησε ο Χαρίλαος.
Τα παιδιά πήραν τα ενδεικτικά τους ή αντίγραφο των απολυτηρίων τους και βούτηξα στη θάλασσα, συμπλήρωση ο Θωμάς.
Είναι γνώστης γιατί η χαριτωμένη εγγονούλα του Χριστίνα, τελείωσε το Δημοτικό.
Με λίγη προσοχή ακούγονται και τα πλατς -πλουτς στο νερό, είπε ο κύριος Χρήστος, ο νεότερος της εκλεκτής συντροφιάς.
Ευτυχώς υπάρχουν τα παιδιά και κρατούν το γραφικό έθιμο.
Της ομαδικής καθόδου στη θάλασσα. Όχι να ξαπλώσουν στη ζεστή άμμο ή την ακριβή ξαπλώστρα για ηλιοθεραπεία.
Να βουτήξουν στα ήρεμα και γαλανά νερά της. Να κολυμπήσουν σ’ αυτή ατέλειωτες ώρες. Να τη δαμάσουν, είπε ο Χαρίλαος.
Σωστά τα λέει ο Χαρίλαος, επενέβη ο ως τώρα αμίλητος Ηλίας. Τα παιδιά διαιωνίζουν το έθιμο.
Γιατί για τους μεγάλους θάλασσα είναι η παραλία.
Ξαπλώστρες, καφέδες, ρακέτες, λάδωμα και ποικίλη συζήτηση.
Γι’ αυτό τόσες νεαρές κυρίες στις φιλόξενες καφετέριες της παραλίας.
Καμαρώνουν τα παιδιά τους που απολαμβάνουν την αγαπημένη τους θάλασσα, είπε ο Αριστοτέλης.
Έφυγαν τα ωραία χρόνια. Χάθηκε το γνώρισμα της ελληνικής φυλής.
Μόλις συναντούσε θάλασσα ανέμελα βουτούσε να τη χαρεί, είπε ο Θωμάς.
Συνήθως τα θαλάσσια μπάνια αρχίζουν τις Αναλήψεως. Φέτος όμως ήταν ενωρίς η γιορτή και έβρεχε.
Έτσι το κλείσιμο των Σχολείων, άνοιξε το δρόμο για τα θαλασσινά λουτρά επενέβη ο Ηλίας. Την απρόσμενη απροθυμία των πολλών να βουτήξουν στα γαλανά νερά της, διακόπτουν ηχεία στη διαπασών.
Διαδρομές πέρα δώθε σα να αναζητείται κάτι.
Αγκαλιές, φιλιά για τη συνάντηση στην παραλία.
Μπαίνουμε, βγαίνουνε μόλις το νερό ακουμπήσει στο σώμα μας.
Εμείς λέμε ότι έχουμε κάποια δικαιολογία, πρόσθεσε ο Χρήστος.
Η ηλικία μας, η κατάσταση της υγείας μας δρουν αποθετικά
Η απορία μου συνδέεται με την αδιαφορία τόσων νεαρών μητέρων.
Καμία δεν ενεπλάκη στο ξέφρενο παιχνίδι τόσων παιδιών.
Έστω για συντροφιά των παιδιών.
Πολλές φορές πιστεύουν ότι η αγαπημένη τους φίλη, η θάλασσα, δεν τους προδίδει.
Ξανοίγονται και αψηφούν τον κίνδυνο που ελλοχεύει σε κάθε παραβίαση κάποιων κανόνων αρμονικής συνύπαρξης.
Οι ενήλικες είναι συγκρατημένοι. Να γιατί χρειάζεται το έμπειρο μάτι στο τρελό ξέσπασμα των παιδιών.
Να λειτουργεί ως κυματοθραύστης σε κάθε αλόγιστη ενέργεια των νέων.
Σαράντα παλικάρια και ένας γέροντας, κατά το δημοτικό τραγούδι.
Ν’ αποφεύγονται οι ετήσιοι πνιγμοί κύρια νεαρών παιδιών.
Να κολυμπάμε χωρίς να πνιγόμαστε σε μία από τις ωραιότερες θάλασσες του κόσμου.