Κατ’ ἀρχήν νά εὐχηθῶ σέ ὅλους σας χρόνια πολλά μέ ὑγεία, δύναμη καί ἔμπνευση στό ἔργο σας. 

Ἡ Μεγάλη Παρασκευή γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, καί γιά τήν Ναύπακτο, δέν εἶναι ἡμέρα θλίψεως καί λύπης, ἀλλά ἡμέρα θριάμβου, διότι ὁ Χριστός μέ τόν θάνατό Του στόν Σταυρό, θανάτωσε κάθε θάνατο, ψυχολογικό, πνευματικό καί μᾶς ἔδειξε τόν τρόπο νά ὑπερβαίνουμε τά προβλήματά στήν ζωή μας, δηλαδή πῶς ἀπό τό ἐπίπεδο τῶν αἰσθήσεων καί τῶν συναισθημάτων νά προχωροῦμε στό ἐσωτερικό, πνευματικό, θεολογικό ἐπίπεδο. Εἶναι μιά πορεία ἀναβάσεως πρός τήν δική μας ἀνάσταση.

Τίς ἡμέρες τῶν Παθῶν τοῦ Χριστοῦ στά Ἱεροσόλυμα, ὅπως εἴδαμε, κυριάρχησαν τρία γεγονότα· δηλαδή, τό ἀνθρώπινο, τό θρησκευτικό πού ἔγινε δαιμονικό καί τό θεολογικό. 

• Τό ἀνθρώπινο φάνηκε στόν Πιλᾶτο, τόν Ἡρώδη καί ἄλλους πού τούς ἐνδιέφερε ἡ ἐξουσία καί τά ἀτομικά συμφέροντα καί ἀδιαφόρησαν γιά τόν θάνατο ἑνός ἀθώου. 
• Τό θρησκευτικό πού μετατράπηκε σέ δαιμονικό φάνηκε στούς Γραμματεῖς καί τούς Φαρισαίους, τούς θρησκευτικούς ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων, καί στόν Ἰούδα στόν ὁποῖον εἰσῆλθε ὁ σατανάς γιά νά προδώση τόν Χριστό.
• Τό θεολογικό φάνηκε ἔντονα στόν Χριστό πού ἀντιμετώπισε τά πάντα μέ σιωπή καί λόγο, μέ ὑπομονή καί θεοπρεπῆ στάση, καί νίκησε μέ τήν θεότητά Του τήν ἄδικη ἐξουσία, τήν δαιμονική ἐνέργεια. 

Δυστυχῶς καί σήμερα στίς κοινωνίες μας ἐπικρατοῦν αὐτές οἱ τρεῖς καταστάσεις, δηλαδή, τό ἀνθρώπινο μέ τήν ἄδικη ἐξουσία καί τά μικροσυμφέροντα, τό θρησκευτικό μέ τήν δαιμονική δύναμη, καί τό θεολογικό μέ τήν ὑπέρβαση τῶν ποικιλώνυμων παθῶν.

Αὐτό τό θρησκευτικό-δαιμονικό στοιχεῖο τό βλέπουμε ἔντονα στήν Μέση καί τήν εὐρύτερη Ἀνατολή, ἀλλά καί σέ βόρειες Ὀρθόδοξες χῶρες. Γίνονται πόλεμοι ἐν ὀνόματι τῶν θρησκειῶν, σκοτώνονται ἄνθρωποι, ἀφανίζονται πολιτισμοί, γκρεμίζονται θρησκευτικά καί πολιτιστικά μνημεῖα, ἀκόμη στήν Συρία καί τόν Λίβανο ἐξαφανίζονται Χριστιανικοί πληθυσμοί, εἴτε διά τοῦ θανάτου εἴτε διά τῆς βίαιης μετακινήσεως τῶν ἀνθρώπων. Δυστυχῶς τό βλέπουμε καί στίς κοινωνίες μας. Πρόκειται γιά τό ἀνθρώπινο καί δαιμονικό στοιχεῖο πού ἐπικρατεῖ στήν σύγχρονη ζωή. 

Ὁ Χριστός τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας εἶναι ἐναντίον κάθε πολέμου πού ἀφανίζει ἀνθρώπινες ζωές, καταστρέφει αἰώνιους πολιτισμούς, ἐξαφανίζει τήν εἰρηνική συνύπαρξη τῶν λαῶν, τῶν πολιτισμῶν, τῶν κοινωνιῶν.

Αὐτήν τήν ἡμέρα τῆς ἔλλογης σιωπῆς, τοῦ θριάμβου τοῦ Χριστοῦ πάνω στό δαιμονικό στοιχεῖο προσευχόμαστε στόν Χριστό νά ἐπέμβη στούς ἰσχυρούς τῆς γῆς γιά νά σταματήσουν οἱ κάθε μορφῆς πόλεμοι στήν ἀνθρωπότητα, τήν κοινωνία, τήν οἰκογένεια, τίς θρησκευτικές κοινότητες. Νά ἐπικρατήση ἡ εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ. Διαφορετικά τέτοιες θρησκευτικές ἐκδηλώσεις πού γίνονται αὐτήν τήν ἡμέρα, ὡς ἀνάπαυλα μεταξύ τῶν πολεμικῶν συγκρούσεων, εἶναι ὑποκριτικές καί φολκλορικές. Στήν ἐποχή πού ζοῦμε πρέπει νά μιλᾶμε προφητικά.

Νά εὐχηθοῦμε νά σταματήση ἤ νά μειωθῆ αὐτό τό δαιμονικό στοιχεῖο ἀπό τήν ζωή μας, καί αὐτό ἐξαρτᾶται ἀπό τόν καθένα μας, εἶναι θέμα ἐσωτερικῆς ἐλευθερίας.

Καλή Ἀνάσταση

Τον σχεδιασμό της κυβέρνησης για τους δημόσιους παιδικούς και βρεφονηπιακούς σταθμούς και τα ΚΔΑΠ και ΚΔΑΠ-ΜΕΑ καταγγέλλουν αιρετοί  και απαιτούν αναβάθμιση των κοινωνικών δομών, μόνιμη και σταθερή δουλειά για τους εργαζόμενους στους δήμους.

 Όπως αποτυπώνεται στο προσχέδιο διάταξης νόμου με τον τίτλο “Διαδικασία στελέχωσης για την κάλυψη αναγκών των βρεφονηπιακών και παιδικών σταθμών και Κέντρων Δημιουργικής Απασχόλησης των ΟΤΑ α’ και β’ βαθμού και των Νομικών Προσώπων Ιδιωτικού Δικαίου αυτών”, γίνεται προσπάθεια εφαρμογής ενός συστήματος πλήρους ανταποδοτικότητας μέσω voucher και  σύνδεσης  της χρηματοδότησης με τον αριθμό των εξυπηρετούμενων παιδιών και η δημιουργία ενός πανελλαδικού “μητρώου” εργαζομένων ορισμένου χρόνου.

Όλα τα παραπάνω  οδηγούν στην παραπέρα υποβάθμιση κρίσιμων κοινωνικών υπηρεσιών, στην περιπλάνηση των εργαζομένων σε διάφορες δομές, στην ανακύκλωση της ανεργίας, στην εργασιακή ομηρία και στη ναρκοθέτηση της μονιμοποίησης εργαζομένων που προσφέρουν για χρόνια.

Καλούν  δε την   ΚΕΔΕ να πάρει σαφή θέση υπέρ της διασφάλισης των εργαζομένων και κατά της διάλυσης των κοινωνικών δομών.

Σαν βουητό με μια αλλόκοτη αρμονία ήχησαν στα αφτιά του τα γέλια που έκαναν κάποια άγνωστα παιδιά στον απέναντι δρόμο, την ώρα που πείραζαν με τρόπο γλυκό το αγόρι με το τόσο  μακρύ τσουλούφι που κάλυπτε σχεδόν τα μάτια του. Εκείνο φώναζε τάχα εκνευρισμένο ότι του έδωσαν επίτηδες το « ελαττωματικό» αβγό κι ότι για αυτό έσπασε αμέσως μόλις τσούγκρισαν μαζί του.

 Η μοναξιά τον σκούντηξε περισσότερο από κάθε άλλη φορά, λες και ήθελε να τον πικάρει επίτηδες, χρονιάρες μέρες. Οι ώρες μέσα στο γηροκομείο περνούσαν βασανιστικά αργά, σαν κόκκος άμμου που έχει κολλήσει στα τοιχώματα της κλεψύδρας από την υγρασία και δυσκολεύεται να συνεχίσει την καθοδική της πορεία. Υπήρχαν στιγμές που η ζωή του φάνταζε άδεια.

Θα ήθελε να γίνει έστω για λίγο παιδί να θυμηθεί εκείνο το Πάσχα που η μητέρα του του έμαθε πως βάφεις σωστά τα αβγά « Σαν να τα φίλησε παπαρούνα » όπως συνήθιζε να του λέει .

• Κύριε Φώντα, έχετε επίσκεψη ,ο εγγονός σας από το χωριό, τον έβγαλε από την μελαγχολία η νοσοκόμα.

• Παππού έβαψα αβγά με τον τρόπο που μου είχες μάθει παλιά, « Σαν να τα φίλησε παπαρούνα » του είπε ο νεαρός αφήνοντας ένα καλαθάκι με κόκκινα αβγά στο τραπεζάκι. Ξέρεις κάτι; Θα σε πάρω μαζί μου στο νέο μου σπίτι. Μην έχεις έγνοια δεν θα μου είσαι βάρος. Θα αφήσω τα αβγά στο προσωπικό και φεύγουμε .

 Ο άνδρας δεν μπόρεσε να κρατήσει τα δάκρυά του κι έπεσε στην αγκαλιά του εγγονού του …

Καλό Πάσχα σε όλους. Ειρηνικό και με αγάπη…