Η παραίτηση του Βουλευτή Μακάριου Λαζαρίδη από το αξίωμα του υφυπουργού, συζητήθηκε ευρύτατα.

Στα μέσα μαζικής ενημέρωσης αναδείχτηκε και σαν αδυναμία τον των εκάστοτε κυβερνήσεων,  να προασπίζουν σημαντικές αρχές.

Αρχές στις οποίες υποσχέθηκαν να κάνουν σημαία τους, όταν έρθουν στην εξουσία.

Γι’ αυτό οι λόγοι που ώθησαν σε παραίτηση των υφυπουργό, δεν ήταν απλό θέμα της Αντιπολίτευσης  η οποία έφερε στην επικαιρότητα τα στοιχεία.

Η μεγάλη δυσφορία φάνηκε στην ελληνική οικογένεια.

Σ’ αυτή που πασχίζει καθημερινά να μορφώσει τα παιδιά της.

Θεωρήθηκε μία απίστευτη κοροϊδία για την ίδια.  Αλλά και για το μακροχρόνιο συνεχή αγώνα των δικών της παιδιών.

Είναι κοινά παραδεκτό ότι τα τελευταία χρόνια η ελληνική οικογένεια επιδίδεται  σ’ έναν αγώνα για ευρύτερες σπουδές των παιδιών της.

Στα πρώτα χρόνια μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο,  αρκούσε το ΑπολυτήριοΛυκείου για την κατάληψη ευνοϊκής θέσης στο Δημόσιο ή στον Ιδιωτικό τομέα.

Με το πέρασμα των χρόνων,  το απολυτήριο δεν ήταν αρκετό.

Ζητήθηκε πτυχίο Πανεπιστημίου ή ΤΕΙ.

Στις αρχές του αιώνα που διανύεται,  όλο και περισσότεροι στράφηκαν στις μεταπτυχιακές σπουδές ή στο δεύτερο ή τρίτο πτυχίο.

Η καθημερινότητα διδάσκει ότι γύρω μας κυκλοφορούν εκατοντάδες άνθρωποι οι οποίοι αυτομορφώθηκαν χωρίς να διέλθουν την πύλη Πανεπιστημιακής Σχολής.

Έτσι  ξεχώρισαν ως πολιτικοί άνθρωποι με μέτριες σπουδές.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι για την κατάληψη μία σημαντικής θέσης, παύει να ισχύει προϋπόθεση ενός συγκεκριμένου πτυχίου.

Η Νέα Δημοκρατία κυριάρχησε πολιτικά γιατί πρόβαλε ένα όραμα.

Να οδηγήσει την Ελλάδα στην οδό της σύγχρονης ευρωπαϊκής χώρας.

Ανάμεσα στα άλλα κατέκρινε την Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ  για την αναξιοκρατία που κυριαρχούσε.

Υποσχόταν θεαματικές αλλαγές στην επιλογή των προσώπων διοίκησης του κράτους.

Κατάρτισε μάλιστα μία λίστα εκατοντάδων προσοντούχων ώστε να στελεχωθεί η δημόσια διοίκηση από κατάλληλους και ικανούς υπαλλήλους.

Ο παραιτηθείς υφυπουργός έκανε την υπέρβαση.

Χρησιμοποίησε για το διορισμό του κάποιο δικαιολογητικό που δεν ανταποκρινόταν στις σαφείς οδηγίες πρόσληψης.

Το γεγονός  καταγγέλθηκε και είχε ως αποτέλεσμα την παραίτηση.

Προηγήθηκε της παραίτησης  μία ατυχής μακρά συζήτηση με σκοπό τον απόπροσανατολισμό της κοινής γνώμης.

Ειπώθηκε δηλαδή ότι για την εκλογή του βουλευτή δεν απαιτούνται πτυχία.

Η επίμαχη όμως καταγγελία αναφερόταν  στο ψεύδος του συγκεκριμένου βουλευτή.

Όλη αυτή η υπόθεση έφερε στην επικαιρότητα τους μετακλητούς υπαλλήλους.

Μία κατηγορία υπαλλήλων που σε κάθε μία κυβέρνηση, αυξάνονται κατά τριάντα ή σαράντα τοις εκατό.

Διάβασα αυτή την εβδομάδα ότι ο Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, προτίθεται να προτείνει την αύξηση των μετακλητών υπαλλήλων κατά τριακόσιους, όσοι και οι βουλευτές.

Η περίπτωση του υφυπουργού,  μπορεί να αποτελέσει αφορμή για την καθιέρωση κάποιων προσόντων στους μετακλητούς υπαλλήλους για το καλό της Δημόσιας Διοίκησης αλλά και την επιβράβευση όσων κοπιάσουν  στα γράμματα.

Ο κόσμος που μετακινήθηκε να γιορτάσει τις Άγιες Ημέρες του Πάσχα, εντυπωσίασε.

Έτσι παρουσιάζεται η εικόνα της Ελλάδας από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Βούλιαξαν οι πόλεις από το πλήθος των επισκεπτών.

Τσουνάμι κοσμοπλημμύρας έπνιξε τα γραφικά νησιά.

Δήμαρχοι εκφράζουν τη χαρά τους.  Οι επισκέπτες στην πόλη τους ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο ρεκόρ.

Σε μία εποχή που οικονομική κρίση μαστίζει την ελληνική κοινωνία δίνει άλλη διάσταση σ’ αυτή.

Φέρνει στην επικαιρότητα το σλόγκαν  του τελευταίων χρόνων.

Λεφτά υπάρχουν.

Διαφορετική όμως είναι η οικονομική κατάσταση των Ελλήνων.

Αυτός ο κόσμος που άφησε τη μόνιμη κατοικία του,  είναι ένα μικρό κομμάτι της κοινωνίας.

Η συντριπτική πλειοψηφία υποχρεώθηκε να γιορτάσει το Πάσχα στον τόπο της.

Εκεί που ενοριακή ναοί,  φιλανθρωπική σύλλογοι και επιχειρηματίες ειδών πρώτης ανάγκης στην εστίαση δραστηριοποιήθηκαν.

Γιατί είναι ενήμεροι της ανέχειας.

Απ’  ότι έγινε γνωστό,  εκατοντάδες χιλιάδες δέματα βασικών αναγκών διανεμήθηκαν.

Να μην υπάρξει οικογένεια να στερηθεί την απόλαυση του πασχαλινού γεύματος.

Τα κατάφεραν;  Πέτυχαν σ τον  όμορφο σχεδιασμό τους;

Μάλλον ναι.  Γιατί όπου υπάρχει θέληση,  ανοίγεται  δρόμος επιτυχίας.

Σ’ αυτές τις εορταστικές εκδηλώσεις που αποτελούν μαγνήτη προσέλευσης,  λαμβάνονται άραγε απαραίτητα μέτρα διευκόλυνσης των επισκεπτών;

Ή  οι παθογένειες που κυριαρχούν γίνονται πιο έντονες.

Οι  επισκέπτες  μετακινούνται με δικά τους οχήματα. Υπάρχουν θέσεις πάρκινγκ  για την εξυπηρέτηση των πολιτών;

Ένα πρόβλημα που έρχεται στην επιφάνεια όχι μόνο το ημέρες του Πάσχα αλλά και στις άλλες γιορταστικές εκδηλώσεις.

Ένας χρόνος ολόκληρος  δεν αρκεί να μελετηθεί το θέμα και να βρεθούν λύσεις.

Παρατηρείται επιχειρήσεις εστίασης να παραμένουν κλειστές αυτές τις ημέρες.

Γεννάται το ερώτημα. Πώς θα εξυπηρετηθεί,  με σχετική άνεση, τόσο κόσμος όταν καταστήματα δε λειτουργούν

Τις ημέρες των όποιων εορταστικών εκδηλώσεων,  μήπως είναι σε θετική κατεύθυνση  η λειτουργία ενός γραφείου παροχής πληροφοριών;

Η άνετη διαμονή έχει τα θετικά της.  Αυτός που χάρηκε στην πόλη που ήλθε,  οπωσδήποτε το λέει στα φιλικά του πρόσωπα.

Το αντίθετο των συμβαίνει σε πιθανή ταλαιπωρία.

Γίνεται κήρυκας δυσφήμισης της πόλης.

Συμβαίνει όμως πάντα να καταλογίζονται πολλαπλές ευθύνες στις αρχές της πόλης.

Αγνοούμε μάλλον αντιπαρερχόμαστε μια σημαντική παράμετρο.

Ότι πέρα από τους άλλους παράγοντες υπεύθυνους, κυρίαρχο είναι το αίσθημα υψηλής κοινωνικής ευθύνης ημών των πολιτών.

Γεγονός είναι η βελτίωση της φιλοξενίας των επισκεπτών. Αλλού περισσότερο,  αλλού όχι.

Σίγουρα δεν ισχύει το κάθε πέρυσι και καλύτερα.

Το γενικό αποτέλεσμα είναι θετικό. Προσοχή όμως. Καλές και χρήσιμες οι ποσοτικές διαπιστώσεις.

Τι μ’ αυτό όμως;

Πώς να στηριχθεί η αισιοδοξία όταν ο πολίτης αδρανεί;

Ένωσα την αγκαλιά μου με την φονική ενός πύθωνα και την ένιωσα πιο ζεστή από όλες εκείνες που μου είχαν δώσει άνθρωποι κίβδηλοι.

Ένωσα τα βήματά μου με εκείνα μιας χελώνας .Άργος ρυθμός ,ευκαιρία να ξεφύγω από τους φρενήρεις ρυθμούς της καθημερινότητας.

Ένωσα τον ζήλο μου με εκείνον της μέλισσας σαν γαντζώνεται από άνθος σε άνθος. Υπενθύμιση ότι μπορώ και παραπάνω .

Ένωσα την μοναξιά μου με εκείνη ενός αδέσποτου .Είπαμε πολλά με τα μάτια μας …