Το αγοράκι με το φθαρμένο παντελόνι την έβλεπε κάθε μέρα στην μέση της βιτρίνας του πολυκαταστήματος. Ήταν ολοστρόγγυλη σαν τεράστιο πορτοκάλι και στραφτάλιζε σαν αστέρι φωτεινό. Μερικές φορές άπλωνε τα χεράκια του προς την μεριά της κι έκλεινε τα μάτια του σφιχτά. Με την δύναμη της φαντασίας του την άγγιζε θαυμάζοντας κάθε λεπτομέρειά της από κοντά, ξεχώριζε μια προς μια τις χιονονιφάδες που στροβιλίζονταν τρελά με κάθε αναποδογύρισμά της.
Η υπάλληλος που ήταν υπεύθυνη για τον στολισμό της βιτρίνας το λυπόταν πραγματικά αυτό το παιδί. Είχε από καιρό καταλάβει πόσο πολύ τον μάγευε αυτή η μπάλα μα δεν μπορούσε να κάνει κάτι.
Οι συνάδελφοι την είχαν συμβουλεύσει να μην το αφήσει να την πλησιάσει αφού υπήρχε κίνδυνος να την λερώσει με τα ρυπαρά του χέρια ή ακόμη και να την σπάσει και τότε σίγουρα θα έχανε την καλοπληρωμένη δουλειά της. Το αγοράκι συνήθιζε να ζητιανεύει από το πρωί ως το βράδυ σε διάφορα σημεία της πόλης προτιμώντας εκείνα που σύχναζαν παιδιά της ηλικίας του.
Λαχταρούσε έναν αδελφό, μια παρέα…
Τα παιδιά συνήθως τον απέφευγαν ή γελούσαν μαζί του. Κι αν κάποιο επιχειρούσε ποτέ να το πλησιάσει το τραβούσε η μαμά του απ’ τους ώμους τονίζοντάς του πως δεν κάνουμε παρέα με ανθρώπους που κοιμούνται στους δρόμους και τα παγκάκια.
Είχαν ήδη περάσει δέκα χρόνια από την γέννησή του και το παιδί δεν γνώριζε τίποτα για το πώς και γιατί της κατάστασής του. Οι εβδομάδες, οι μήνες και τα χρόνια του μοιράζονταν σε ιδρύματα, ανάδοχες οικογένειες και τους δρόμους.
Κάποτε ένας παπάς του είχε πει: ”Μην σε παίρνει από κάτω. Κάποια στιγμή ο Παντοδύναμος θα σου δώσει όσα σου χρωστάει η ζωή”.
Ο μικρός δεν έβλεπε πάντως να παίρνουν σάρκα κι οστά τα λόγια του ιερέα κι απογοητευόταν όλο και περισσότερο. Είχε φτάσει η μέρα των Χριστουγέννων και το χιόνι έπεφτε όλο και πιο παχύ. Οι άνθρωποι δεν έβλεπαν την ώρα να βραδιάσει για να ανταλλάξουν ευχές και δώρα. Ο μικρός δεν μπορούσε να κρύψει την εύλογη ζήλια μα και τον βαθύ πόνο της ψυχής του. Με δάκρυα στα μάτια προσπάθησε να αντλήσει λίγο ενθουσιασμό από την θέα της κρυστάλλινης χιονόμπαλας.
“Τι κρίμα που θα την βγάλουν σε λίγες μέρες” μουρμούρισε με παράπονο. “Φαντάσου να υπήρχε ένα μέρος γεμάτο με παρόμοιες χιονόμπαλες όλο τον χρόνο, δεν θα ήταν κάτι το υπέροχο;”
Το αγόρι έστρεψε το βλέμμα του προς τα δεξιά, προς τα εκεί από όπου προερχόταν η άγνωστη φωνή.
“Μάλιστα, θα ήταν πολύ ωραίο” απάντησε διστακτικά παρόλο που η εξωτερική εμφάνιση του παχουλού, ροδομάγουλου άνδρα με την λευκή γενειάδα είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη του. “Τι περιμένεις τότε, ετοιμάσου για ένα ταξίδι ατελείωτο και παραμυθένιο.
Ένα ταξίδι στην χώρα γεμάτο κρυστάλλινες χιονόμπαλες, τεράστιες και μικρές σαν καρφίτσα, πολύχρωμες και ολόλευκες σαν τις νιφάδες”.
Κανείς δεν είδε ποτέ ξανά αυτό το άμοιρο αγόρι.
Κάποια παιδιά όμως λένε πως το βλέπουν κάθε χρόνο να μοιράζει μαζί με τον Άγιο Βασίλη δώρα μέσα από το ιπτάμενο έλκηθρο, εγώ το πιστεύω….
Η γιαγιά έκλεισε το βιβλίο με τα χριστουγεννιάτικα κοιτάζοντας τα εγγόνια της με ένα μυστήριο χαμόγελο σαν να την είχε πιστέψει και η ίδια αυτή την ιστορία.
Η κοινωνία, ανεξάρτητα κομματικής τοποθέτησης, με ξεχωριστό ενδιαφέρον παρακολουθεί τα συνέδρια των κομμάτων.
Οι αποφάσεις που λαμβάνονται σ’ αυτά, η πολιτική ακτινοβολία που εκπέμπουν, έχει τις θετικές ή αρνητικές επιπτώσεις, στις άλλες Παρατάξεις.
Μ’ αυτές τις συνθήκες η προσοχή της πλειοψηφίας του Ελληνικού λαού, ήταν στραμμένη στο συνέδριο του ΠΑ.ΣΟ.Κ 27. 28. 29/03/2026.
Πριν αρχίσει ο προσυνεδριακός διάλογος, είδαν το φως της δημοσιότητας, από επίδοξους μελλοντικούς αρχηγούς φτωχές, και άκαιρες απόψεις.
Δέσμευση του ΠΑ.ΣΟ.Κ σε καμία περίπτωση συνεργασία με τη ΝΔ, ανεξάρτητα του αποτελέσματος των εθνικών εκλογών.
Ένα θέμα εκτός χρονικού ορίζοντα και άκομψό που αντί να λύνει προβλήματα, καλλιεργούσε καινούργια.
Φαινόταν δηλαδή πρώτη θέση της ΝΔ ή η αντίστοιχη δεύτερη.
Και αυτό συνέβαινε, όταν ο Πρόεδρος του Κινήματος απέκλειε οποιαδήποτε συνεργασία με τη ΝΔ.
Ζητούσε μάλιστα νίκη, έστω και με μία ψήφου παραπάνω, ώστε το ΠΑΣΟΚ να είναι αυτοδύναμο.
Αυτή η θολή προσυνεδριακή ατμόσφαιρα που σκόπιμα υπερτονιζόταν από κύκλους, εντός και εκτός της Παράταξης, λίγες μέρες πριν την έναρξη του Συνεδρίου αμβλύνθηκε.
Πρυτάνευσε πνεύμα πλήρους πολιτικής ενότητας.
Το Συνέδριο, όχι μόνο από τη μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη αλλά και από την κοινωνία γενικά, πλήρες, εξαιρετικό και εποικοδομητικό, έτυχε ευμενούς απήχησης.
Παρουσιάστηκε και έγινε αποδεκτό ένα ξάστερο πλαίσιο αρχών και προτεραιοτήτων, ένα πλήρες και ολοκληρωμένο φιλολαϊκό κυβερνητικό πρόγραμμα.
Οπωσδήποτε σημαντικό γεγονός αποτελεί η ανάδειξη μεγάλου αριθμού στελεχών, ικανών και έτοιμων ν’ αναλάβουν τη διακυβέρνηση της χώρας.
Θέματα που απασχολούν την κοινή γνώμη, διαφάνεια, κοινωνική δικαιοσύνη, κοινωνική πολιτική, αναδείχτηκαν με σαφήνεια και πειστικότητα.
Δείχνει ότι το ΠΑ.ΣΟ.Κ όχι μόνο μπορεί αλλά και θέλει να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των πολιτικών στο κράτος.
Μίλησε με καθαρούς όρους στην κοινωνία γιατί η ενότητα που σφυρηλατήθηκε, έδιωξε το άγχος που μέχρι την παραμονή του Συνεδρίου προβαλλόταν.
Αγκαλιάζει με το πρόγραμμά του όλες τις γενιές με δίκαιη αντιμετώπιση
Ξεχώρισε το ενδιαφέρον για τη νέα γενιά, σ’ όλες τις φάσεις της πορείας της.
Δεν μπορώ να μην επισημάνω τη μεστή περιεχομένου πολιτική ομιλία του Προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ Νίκου ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ.
Αποδείχτηκε ότι η Παράταξη έχει αρχηγό και εν δυνάμει υποψήφιο Πρωθυπουργό.
Είναι ο κατάλληλος και μοναδικός αρχηγός κόμματος που δύναται, χωρίς χρονοτριβή, να ενώσει και ν’ ανασυγκροτήσει την διάσπαρτη Δημοκρατική Παράταξη.
Με δύο λόγια. Το Συνέδριο διεξήχθη στο ύψος των περιστάσεων με υπευθυνότητα.
Το Συνέδριο τελείωσε, άφησε το στίγμα του.
Η φθορά της κυβέρνησης είναι ορατή.
Για να επιτύχει τους στόχους του απαιτείται οργάνωση, από τη βάση ως την κορυφή, επικοινωνιακή πειθαρχία και ευδιάκριτο ύφος με τις άλλες Παρατάξεις.
Έχω φυσική περιέργεια για τον άνθρωπο, το πώς νιώθει, σκέφτεται και δρα. Παρόλο που έχω διδακτορικό και παραλίγο να γίνω καθηγήτρια πανεπιστημίου, στο σχολείο ήμουν λίγο ανάποδη. Χάζευα, βαριόμουν και κοιτούσα έξω από το παράθυρο την ώρα της παράδοσης ακούγοντας μόνο ό,τι με ενδιέφερε.
Ως παιδί, ήθελα να βρίσκω πώς και για ποιο λόγο έγινε το κάθε τι που μου τραβούσε την προσοχή. Σαν ιστορία που θα μπορούσα να διηγηθώ με αρχή, μέση και τέλος. Ήθελα να ενώνω τα κομμάτια του παζλ κάθε εμπειρίας και κάθε ανθρώπου που συναντούσα. Και όσα δεν μπορούσα να βρω, τα φανταζόμουν, επειδή, όπως είπαμε, σκοπός μου ήταν να φτιάξω την ιστορία. Μου άρεσε επίσης να αμφισβητώ ό,τι άκουγα και να σκέφτομαι με ποιον άλλο τρόπο θα μπορούσε να γίνει.
Όταν μπήκα στην εφηβεία τα έκανα αυτά με ελάχιστη τεχνολογία – το ίντερνετ τότε ήταν ακόμα dial up. Τότε το έβλεπα ως ένα διασκεδαστικό παιχνίδι. Περίμενα με ενθουσιασμό να συνδεθεί το ίντερνετ και να φορτώσει η σελίδα. Τώρα που το ίντερνετ είναι εξαιρετικα πιο γρήγορο και δυνατό και η τεχνητή νοημοσύνη σκέφτεται, υπολογίζει και αποφασίζει για εμάς, φαίνεται ο άνθρωπος να γίνεται όλο και λιγότερο ευέλικτος. Δε χρειάζεται όμως να είναι έτσι.
Η τεχνολογία γεννήθηκε από τότε που άνθρωπος άρχισε να χρησιμοποιεί τα πρώτα του εργαλεία για τροφή, στέγη και προστασία. Κρίσιμο σημείο καμπής στην ιστορία της τεχνολογίας είναι η 4η Βιομηχανική Επανάσταση (περίπου από το 2010 μέχρι σήμερα), με την έλευση της τεχνητής νοημοσύνης. Η αυτοματοποίηση δεν είναι πια εργαλείο υποστήριξης αλλά παράγοντας σκέψης και δράσης. Ακούγονται δυστοπικές προβλέψεις για την αντικατάσταση του ανθρώπου από το ΑΙ.
Όταν ήμουν μικρή μιλούσαμε για έξυπνους ανθρώπους, τώρα μιλάμε για έξυπνες πόλεις, έξυπνα σπίτια, έξυπνα αυτοκίνητα. Ταυτόχρονα, οι νεότερες γενιές θέλουν πλέον να σπάσουν ό,τι στεγανό υπάρχει. Σε αυτή την αντίδραση των νέων υπάρχει ανάγκη για έκφραση και δημιουργικότητα.
Στο σήμερα, την εύρεση εναλλακτικών, την αλχημεία και τη δημιουργία παζλ τα κάνω επαγγελματικά. Στην πορεία έμαθα ότι αυτό λέγεται επίλυση προβλημάτων, διαχείριση έργων, διαδικασιών και ομάδων, και συγγραφή. Χρησιμοποιώ ΑΙ για να εξυπηρετώ την αλχημεία μου, την ανάγκη μου να ενώνω κομμάτια και για να διαχειρίζομαι μεγάλο όγκο πληροφορίας. Όταν θέλω να σκεφτώ δημιουργικά και ελεύθερα, δεν το χρησιμοποιώ καθόλου. Όπως τώρα που γράφω αυτή εδώ τη στήλη.
Είναι αλήθεια πώς στην εποχή του ΑΙ ικανότητες όπως η προσαρμοστικότητα και η ανθεκτικότητα στην αλλαγή αποκτούν μεγαλύτερο βάρος από τη γνώση αυτή καθέ αυτή. Και τώρα περισσότερο από ποτέ σε έναν άγριο κόσμο που αλλάζει συνεχώς, οι ικανότητες αυτές όπως και διάφορες άλλες χρειάζεται να καλλιεργηθούν και να βγουν στο φως. Η πίστη μου στις ικανότητες του ανθρώπου με οδήγησε να ξεκινήσω αυτή εδώ τη στήλη.
Σκοπός μου είναι να μοιραστώ μαζί σας τις εμπειρίες και γνώσεις μου για το πώς μπορούμε οι άνθρωποι να ανακαλύψουμε τις ατομικές μας ικανότητες και νόημα για να ισορροπήσουμε στις αλλαγές που φέρνουν θέματα όπως η τεχνολογία, η περιβαλλοντική κρίση, η πολιτικο-οικονομική αστάθεια και τα social media.