Τη διαδικασία, με την οποία θα μπορέσουν περισσότεροι από 400.000 απόφοιτοι των πρώην Τεχνολογικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων (ΤΕΙ) να αποκτήσουν ισότιμα πτυχία με τα αντίστοιχα τμήματα των πανεπιστημίων, καθορίζει ρύθμιση του υπουργείου Παιδείας, που θα ενσωματωθεί στο νομοσχέδιο για την ίδρυση Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών, το οποίο αναμένεται να παρουσιαστεί την ερχόμενη Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2026, στη Βουλή.

Πιο συγκεκριμένα, η ρύθμιση θα αφορά όσους αποφοίτησαν μετά το 2001, όταν με τον ν. 2916/2001 «ανωτατοποιήθηκαν» τα ΤΕΙ, και τα πτυχία των οποίων μέχρι σήμερα δεν έχουν αντιστοιχηθεί με τίτλους σπουδών των ΑΕΙ.

Η ρύθμιση προβλέπει μία διαδικασία, με ακαδημαϊκά εχέγγυα και θεσμικές ασφαλιστικές δικλείδες. Προϋπόθεση για την εφαρμογή της θα είναι η ολοκλήρωση της πιστοποίησης του προπτυχιακού προγράμματος σπουδών του οικείου πανεπιστημιακού Τμήματος ή της Μονοτμηματικής Σχολής από την ΕΘΑΑΕ, ώστε η αντιστοίχιση να εδράζεται σε πιστοποιημένα και ποιοτικά προγράμματα σπουδών.

Αναμένεται να υπάρξουν συγκεκριμένες κατηγορίες αποφοίτων, με βάση τη διάρκεια των σπουδών τους, το σύνολο των πιστωτικών μονάδων ECTS και το περιεχόμενο των προγραμμάτων σπουδών. Ανάλογα με την εκάστοτε κατηγορία, σε ορισμένες περιπτώσεις αναμένεται η αντιστοίχιση των πτυχίων να αναγνωρίζεται αυτόματα, ενώ σε άλλες θα καθορίζεται παρακολούθηση και εξέταση σε συγκεκριμένα μαθήματα.

Η εγκύκλιος του υπουργείου Υγείας για την τοξικότητα και τους κινδύνους  από το φυτό πικροδάφνη (Nerium oleander),  που διαβίβασε το υπουργείο Παιδείας προς όλα τα σχολεία της χώρας αναφέρει μεταξύ άλλων τα ακόλουθα:

«Η έκθεση του ανθρώπου στην πικροδάφνη (Nerium oleander) μπορεί να προκληθεί από τυχαία ή εκούσια κατάποση, κατανάλωση για ιατρικούς σκοπούς και εγκληματική δηλητηρίαση, καθώς επίσης και μέσω δερματικής επαφής, εισπνοής, ή παρεντερικής έκθεσης(…)».

Το φυτό πικροδάφνη αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο του ελληνικού τοπίου. Ως αυτοφυές, αειθαλές είδος, διακρίνεται για την αντοχή του σε ακραίες συνθήκες ξηρασίας και ρύπανσης, συμβάλλοντας καθοριστικά στη σταθεροποίηση εδαφών, τη δέσμευση μικροσωματιδίων και την ενίσχυση της αστικής βιοποικιλότητας.

Είναι γνωστό από την αρχαιότητα ότι το φυτό διαθέτει τοξικά μέρη. Ωστόσο, η πρόταση για μαζικό ξερίζωμα εκατομμυρίων φυτών κρίνεται οικονομικά, πολιτισμικά, κοινωνικά και περιβαλλοντικά επιζήμια, ενώ προκαλεί έντονο προβληματισμό το γεγονός ότι μια τέτοια απόφαση ελήφθη αβασάνιστα, χωρίς τη δέουσα επιστημονική τεκμηρίωση και χωρίς να συνεκτιμηθούν οι πολυεπίπεδες συνέπειες μιας τέτοιας παρέμβασης.

Παρά το γεγονός ότι η πικροδάφνη είναι εξαιρετικά κοινή στην Ελλάδα, δεν έχουν καταγραφεί ιστορικά τέτοια μεγέθη περιστατικών δηλητηρίασης που να δικαιολογούν μια τόσο ριζική και “κάθετη” απόφαση.

Το έγγραφο του ΕΟΔΥ από το οποίο ξεκίνησε ο δημόσιος πανικός, δεν περιλαμβάνει ανάλυση επικινδυνότητας που είναι το ουσιαστικό επιστημονικό στοιχείο που μπορεί να αναδείξει επικινδυνότητα.

Τα πλέον πρόσφατα στοιχεία του Κέντρου Δηλητηριάσεων είναι αποκαλυπτικά: από το σύνολο των περίπου 22.000 δηλητηριάσεων που συμβαίνουν κάθε χρόνο σε παιδιά 0-14 ετών, μόλις οι 78 οφείλονταν σε μανιτάρια και φυτά, από αυτά τα 71 συνέβησαν εντός σπιτιού και συνολικά, μόλις τα 4 αποδίδονταν σε Πικροδάφνη!

Κυριακή,  8 του Μάρτη 2026, Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας.

Συμπληρώθηκαν σαράντα εννέα χρόνια από το 1977 που ο ΟΗΕ προβαίνει σ’ αυτή την καθιέρωση.

Στις Γυναίκες κάποιας ηλικίας οι μνήμες ξυπνάνε, επανέρχονται καλπάζοντας πάνω σε φτερωτά άτια.

Τότε που τα αρσενικά μέλι της οικογένειας σταύρωναν το ψηφοδέλτιο και το παρέδιδαν στα θηλυκά.

Με οδηγίες μάλιστα. Να φέρουν τα ψηφοδέλτια στο σπίτι. Αυτά που τους έδιναν στο εκλογικό κέντρο.

Να διαπιστώσουν μήπως έγινε καμία παρασπονδία.

Εξυπνότατες όμως οι Γυναίκες, μηχανεύονταν τρόπους να ικανοποιήσουν τα θέλω τους.

Τα χρόνια πέρασαν, διάβηκαν, λησμονήθηκαν.

Οι  Γυναίκες πάλεψαν, κέρδισαν ή έχασαν, συνεχίζουν δυναμικά, απτόητες.

Άλλωστε στο σύνολό τους, αυτή την έννοια έχει η Ημέρα της Γυναίκας.

Μία υπενθύμιση του αγώνα, που ξεκίνησε πριν από περισσότερα των εκατό χρόνων, συνεχίζεται ακάθεκτος.

Χαίρονται γιατί η Ημέρα της Γυναίκας, αναδεικνύει τις σημαντικές επιτυχίες τους τα τελευταία χρόνια.

Παράλληλα σηματοδοτεί το μακρύ και κακοτράχαλο δρόμο που έχουν να διανύσουν.

Να επιτύχουν την ισότητα των δύο φύλων.

Οι αξιοσημείωτες επιτυχίες τους στην εξίσωση τους με τους άντρες, καλλιέργησαν παρενέργειες.

Η έννοια Εορτασμού της 8^ης Μαρτίου ξεστράτισε.

Έλαβε χροιά του τύπου εορτής του Αγίου Βαλεντίνου.

Ένα ακριβό κόσμημα, ένα πανέμορφο λουλούδι, μία έξυπνη έξοδος σε ένα προσφιλές κέντρο εστίασης είναι αρκετό.

Όχι βέβαια. Μ’ αυτά δεν επιτυγχάνεται ο κοινός στόχος τους.

Γι’ αυτό οι Γυναίκες έπρεπε να αντιδράσουν. Να διαγράψουν αυτό τον τρόπο υπενθύμισης.

Αυτό το στιλ επιβεβαιώνει όσα πολεμά.

Δείχνει μία αμφιταλάντευση στη συμπεριφορά της Γυναίκας στη πάλη να κρατήσει όσα πέτυχε και να διώξει όσα την οδηγούν πίσω.

Μέχρι πριν λίγα χρόνια και στην Ελλάδα φάνταζε αδύνατο.

Γυναίκα να εκλεγεί στο ύπατο αξίωμα της πολιτείας.

Πρόεδρος της Δημοκρατίας ή το αντίστοιχο τρίτο στην τάξη, Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων.

Όμως το πέτυχαν χωρίς να τους χαρισθούν.

Αλλά και παγκόσμια Γυναίκες πρωταγωνιστούν, στις επιστήμες, στον αθλητισμό, στην πολιτική ζωή.

Το 30% των διευθυντικών θέσεων καταλαμβάνονται από το ωραίο φύλλο.

Βέβαια ως το 50-50 υπάρχει ακόμα δρόμος.

Όμως το μέλλον είναι μπροστά τους.

Να δικαιώσει την ισότιμη Γυναικεία παρουσία σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής.

Σίγουρα η κοινωνία παγκόσμια διέρχεται κρίσιμες καταστάσεις.

Το θέμα Γυναίκες δεν αντιστοιχεί στο φεμινισμό ή το λαϊκισμό.

Είναι θέμα Πολιτισμού και Δημοκρατίας.