Για περισσότερα από 20 χρόνια η Μαρία Ζιαμπάρα ασχολείται με τα κοινά, έχοντας όλα αυτά τα χρόνια υπηρετήσει από θέσεις ευθύνης τα συμφέροντα του Δήμου και των δημοτών. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι διαθέτει τις περισσότερες γνώσεις και εμπειρία, όχι μόνο μεταξύ των συν – υποψηφίων της γυναικών, αλλά και πολλών του λεγόμενου «ισχυρού» φύλλου.
Στην ερώτηση του Nafsweek: «Τι γεύση σας έχει αφήσει η μέχρι σήμερα πορεία σας στην αυτοδιοίκηση και τι είναι αυτό που σας κάνει να συνεχίζετε;» μας απάντησε:
«Η μέχρι τώρα πορεία με έχει κάνει να συνειδητοποιήσω ότι στην πολιτική δεν χρειάζεται να έχεις «γερό στομάχι». Το μόνο που χρειάζεται είναι να πιστεύεις σε αυτό που κάνεις και με πάθος να το υπηρετείς. Έτσι μόνο ξεπερνιούνται δυσκολίες, εμπόδια και απογοητεύσεις, που είναι βέβαιο ότι τα συναντά οποιοσδήποτε αποφασίζει να συμμετέχει ενεργά στα κοινά.
Είναι επιλογή μου να συμμετέχω στην τοπική αυτοδιοίκηση. Είναι ένα πεδίο δράσης που ικανοποιεί απόλυτα τη διάθεση για δημιουργία και προσφορά.
Δίνει τη δυνατότητα να έρχεσαι πολύ κοντά στους ανθρώπους και να καταπιάνεσαι με τα προβλήματα του τόπου που ζεις και αγαπάς. Καλύπτει την ανάγκη για ουσιαστική επικοινωνία όχι μόνο με ανθρώπους που συμπορεύεσαι και μοιράζεσαι κοινές αντιλήψεις και ιδέες αλλά και με ανθρώπους που έχουν διαφορετική άποψη.
Βιώνεις την ομορφιά της σύνθεσης και της συλλογικότητας και έτσι καταλαβαίνεις ακόμα περισσότερο ότι το ατομικό αποκτά αξία μόνο όταν συναντά το συλλογικό. Και για να γίνω πιο συγκεκριμένη θα αναφέρω ένα μόνο παράδειγμα, που αποτυπώνει για μένα όλα τα προηγούμενα. Αναφέρομαι στη διαχείριση και επίλυση του κτηριακού προβλήματος του 2ου Γυμνασίου – Λυκείου. Αφόρητη πίεση, ένταση, αγωνία, μα πάνω απ’ όλα ευθύνη για αποφάσεις που αφορούν την κοινωνία και κυρίως τη νέα γενιά.
Τα τελικό αποτέλεσμα , ένα ανακαινισμένο σχολείο για τις τωρινές και επόμενες γενιές θεωρώ ότι είναι αυτό που «ατσάλωσε» ακόμα πιο πολύ τη βαθιά πίστη μου ότι αξίζει να συμμετέχεις και να συμβάλεις όσο μπορείς με επίκεντρο τον άνθρωπο και με στόχο να γίνονται δυνατά όσα φαντάζουν αδύνατα».
