Στα προγράμματα των κομμάτων ανάμεσα στα πολλά και σημαντικά θέματα προς υλοποίηση, περίοπτη θέση καταλαμβάνει ο επαναπατρισμός των νέων που εργάζονται στο εξωτερικό.
Ιδιαίτερα αυτών που αποφοίτησαν από τα Ελληνικά Ππανεπιστήμια και έφυγαν στην αλλοδαπή.
Μάλιστα σφοδρή κριτική δέχονται οι παρατάξεις που κυβέρνησαν δύο τετραετίες.
Για την αδράνειά τους να περιορίσουν την ομαδική φυγή.
Να σταδιοδρομήσουν σε ξένες χώρες επαγγελματικά ύστερα από τις σπουδές του στα Ελληνικά Πανεπιστήμια . Αρκετοί μάλιστα έτυχαν και μεταπτυχιακούς τίτλους.
Δεν είναι υπερβολή ο ισχυρισμός ότι ένας σημαντικός αριθμός εκ των αριστούχων, έχει φύγει γι’ άλλες χώρες.
Η απάντηση στο ερώτημα γιατί αυτή η τάση φυγής έρχεται αβίαστη.
Η ελληνική οικογένεια, με τις δαπανηρές σπουδές των παιδιών της κάνει μία αξιόλογη επένδυση.
Μ’ αυτή την ενέργειά της μακροχρόνια προσδοκά να αποφέρει κέρδη.
Πέρα από τη μόρφωση των παιδιών της, αναμένει μία καλύτερη ζωή για αυτά.
Είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα των Ελλήνων γονέων.
Επιδίωξή τους είναι τα παιδιά τους ν’ ανέβουν βαθμίδες στην κοινωνία.
Γι’ αυτό δεν διστάζουν να διαθέτουν τεράστια χρηματικά ποσά, πέρα από τις συνήθεις δυνατότητές τους, στην Πανεπιστημιακή μόρφωση των τέκνων τους.
Παλαιότερα ο στόχος αυτός των οικογενειών είχε κοινωνικό αντίκρισμα.
Σήμερα, οι νέες και οι νέοι που αποφοιτούν από τα Πανεπιστήμια βγαίνουν στην αγορά και έρχονται αντιμέτωποι με την ανεργία.
Αν βρεθεί κάποια εργασία, οι αποδοχές είναι τόσο χαμηλές που δεν επαρκούν ούτε για την αντιμετώπιση των στοιχειωδών αναγκών.
Κάθε χρόνο, πόσοι γιατροί, εκπαιδευτικοί, γεωπόνοι, δεν δέχονται διορισμό σε περιοχές μακριά τον τόπο κατοικίας τους.
Συμπολίτης μας που τώρα εργάζεται στο εξωτερικό, με ευρύτερες σπουδές στην επιστήμη του, αναζήτηση εργασίας σ’ εταιρεία που φημίζεται για την δραστηριότητά της σε πολλούς τομείς.
Ο υπεύθυνος των προσλήψεων, όταν διάβασε το βιογραφικό του, δεν έκρυψε την έκπληξη του για τα πλούσια προσόντα του.
Όμως είπε. Φεύγα για το εξωτερικό. Η εταιρεία μας αδυνατεί να ικανοποιήσει βαθμολογικά και μισθολογικά τις δυνατότητες σας.
Κάτι επιβάλλεται να πράξει η οργανωμένη πολιτεία.
Με τομές όμως στη διοίκηση και όχι ευχολόγια.
Η υποσχέσεις, οι λύσεις που ξεδιπλώνονται στα προγράμματα των κομμάτων, πρέπει σταδιακά να υλοποιούνται.
Σε διαφορική περίπτωση η μαζική έξοδος εκλεκτού επιστημονικού προσωπικού, έρχεται μαζική.
Βέβαια κάποιοι αποδέχονται τη μοίρα τους και προσπαθούν να σταδιοδρομήσουν στην πατρίδα.
Άλλοι κορνιζάρουν το πτυχίο των σπουδών τους και ασχολούνται με αλλότριες εργασίες. Κάποιες φορές είναι πιο προσοδοφόρες από αυτές που χαρίζει η απόκτηση ενός πτυχίου.
Η επένδυση των γονέων δεν κουνήθηκε, έμεινε νεκρή.
Διάχυτη πλανάται, πριν από πολλά χρόνια, μία δυσάρεστη υποψία.
Αν τα χρήματα τα οποία προσφέρουν, οι πλούσιοι από τα κέρδη τους, η πτωχοί από το υστέρημά τους, για φιλανθρωπικούς σκοπούς, πηγαίνουν εκεί απ’ όπου πηγάζει το αίτημα οικονομικής βοήθειας.
Προηγήθηκε μία μακρόχρονη περίοδος που έδειχνε, σε καθημερινή βάση, με το έργο και τον τρόπο λειτουργίας των φιλανθρωπικών φορέων, ότι άξιζαν την εμπιστοσύνη της κοινωνίας.
Η αξιοπιστία στηριζόταν σε θεμέλια ισχυρών βάσεων.
Αποτέλεσμα αυτής, σε συνδυασμό με την έμφυτη αρετή του ελληνικού λαού, την αλληλεγγύη, η φιλανθρωπία, απλωνόταν, μεγαλουργούσε.
Η οργανώσεις ή τα μεμονωμένα άτομα που διαχειρίζονταν της δωρεές, λειτουργούσαν με τις αδιαπραγμάτευτες αρχές της διαφάνειας και της λογοδοσίας.
Σημαντικά αποτελέσματα σημειώθηκαν στον ελληνικό χώρο.
Τόσο στην ανακούφιση απλών ανθρώπων που βρέθηκαν στην ανάγκη να ζητήσουν βοήθεια, όσο και στην κατασκευή έργων απαραίτητων στην τοπική κοινωνία αλλά και πανελλήνια ευρύτερα.
Τα γεγονότα όμως που διαδέχτηκαν αυτό το υπέροχο και εποικοδομητικό δέσιμο, σταδιακά άρχισε να κλονίζεται.
Θα έλεγε κανείς ότι βάσκανος μοίρα χτύπησε αυτή την αμοιβαία εμπιστοσύνη.
Όμως δεν ήταν αυτή η αιτία.
Η δυσπιστία, επιφανειακή στο ξεκίνημά της, με την πάροδο των χρόνων απέκτησε βαθιές ρίζες.
Η κρίση αξιών στην κοινωνία, η επέλαση της διαφθοράς σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας, έφεραν την καχυποψία.
Σ’ αυτό συνετέλεσε και η στάση των οργανώσεων που ζητούν την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού.
Αλλά απόφυγαν να λειτουργούν με οργάνωση και συνέπεια.
Λησμόνησαν ή έθεσαν σε αδράνεια την υποχρέωση τους να λογοδοτούν για τα χρήματα που διαχειρίζονται.
Μία λογοδοσία τόσο προς τους αποδέκτες της βοήθειας όσο και προς εκείνους που καταβάλλουν τον οβολό τους.
Οι επιτήδειοι λοιπόν εκμεταλλεύονται καταστάσεις και θησαυρίζουν ή προκαλούν με την πολυτελή διαβίωση τους.
Ο πολίτης όμως γιατί εμπιστεύεται μία οργάνωση, συχνά ενός ατόμου, αλλά με ηχηρό πονεμένο τίτλο;
Γιατί δεν έρευνά τη δράση της οργάνωσης στον τομέα που αυτή, υποτίθεται, ότι δραστηριοποιείται;
Ευκολόπιστος ο κόσμος της φιλανθρωπίας, της αγάπης προς τον πλησίον, της γνώσης του πόνου της κοινωνίας, πέφτει στην παγίδα.
Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι η κοινωνία των πολιτών στο πέρασμα των χρόνων, έδωσε σημαντικό έργο, κάλυψε κενά με γόνιμο τρόπο.
Χτίστηκε ένας θεσμός που κατά γενική ομολογία απέδωσε.
Ήταν η εποχή της χρηστής διακίνησης των δωρεών.
Τα πάντα ρει και ουδέν μένει.
Ακολούθησε η διάβρωση του θεσμού από τη διαφθορά, την κρίση των αξιών.
Επέμβαση του κράτους άργησε.
Ο πολίτης επωμίζεται την ευθύνη της παρακολούθησης του έργου, της διαφάνειας της προσωπικότητας, της οργάνωσης.
Δεν μπορεί να είναι επιδημία διαφοράς όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας των τελευταίο καιρό.
Για εκείνους που κτίζουν την προσωπική τους ευημερία από την κλοπή των πόρων που προορίζονται για την πρόοδο του ελληνικού λαού.
Συστηματικοί φοροφυγάδες που μεταχειρίζονται κάθε είδους παρανομία, να φοροδιαφεύγουν.
Με τον τρόπο αυτό στερούν έσοδα από τα κρατικά ταμεία.
Γι’ αυτούς που εκμεταλλεύονται τον πόνο, την απελπισία των άλλων και πλουτίζουν.
Ο κόσμος και παλαιότερα και ιδιαίτερα σήμερα, έχει περί πολλού την αλληλεγγύη και προσφέρει, χωρίς να ερευνά.
Έτσι είναι εύκολο θύμα των επιτήδειων.
Λέει μία παροιμία: «Ο βήχας και ο παράς δεν κρύβονται».
Σωστή.
Και αυτοί που πλουτίζουν με παράνομες μεθόδους, επιδεικνύουν με προκλητικό τρόπο τα πλούτου τους.
Συμβαίνει όμως ένα τυχαίο γεγονός και ανακαλύπτονται.
Ή η παρατηρητικότητα κάποιου άσχετου με την παράνομη δράση του έξυπνου, φέρνει στο φως την ωμή πραγματικότητα.
Και διερωτάται ο πολίτης. Αν υπάρχει αξιόπιστος έλεγχος των αρμόδιων αρχών.
Αν αυτός δεν αποδίδει και έχει ανάγκη βελτιώσεων.
Αν επίορκοι λειτουργοί, υπεύθυνοι για τον έλεγχο των στοιχείων, διευκολύνουν την απάτη.
Φυσικά με το αζημίωτο, τη δωροδοκία.
Σίγουρα καταλήγει στο τρίτο αν .
Η διαφθορά απλώνει τα πλοκάμια της, από τα ανώτερα επίπεδα της διοίκησης μέχρι τα κατώτερα.
Ως τον απλό υπάλληλο που απαιτεί το δωράκι του να κάνει τη δουλειά του.
Αρωγοί όλης αυτής της ανομίας έρχονται τα παραθυράκια της γραφειοκρατίας.
Η πολυνομία και η ελαστικότητα των νόμων που οδηγούν σε αθωωτικές μεθοδεύσεις.
Έχει γίνει συνήθεια πια.
Ιδιαίτερα στα άτομα που συμμετείχαν σε διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις.
Όλα τα πολιτικά κόμματα, έχουν ως προμετωπίδα του προγράμματος τους, σωστά δομημένου στα περισσότερα, την πάταξη της διαφθοράς.
Το σλόγκαν που κυριαρχεί στις προεκλογικές συγκεντρώσεις, «θα τιμωρηθούν όλοι αυτοί που πλούτισαν σε βάρος του ελληνικού λαού», δέχεται το σύνολο των χειροκροτημάτων του ακροατηρίου.
Μετά τις εκλογές καμία πρωτοβουλία στην κατεύθυνση της πάταξης της διαφοράς.
Έπεα πτερόεντα, λόγια φτερωτά, οι προεκλογικές υποσχέσεις.
Ξεχνιέται το επίμαχο χρέος της οργανωμένης πολιτείας.
Το πολιτικό σύστημα έχει υποχρέωση να τηρηθούν οι νόμοι.
Τήρηση των νόμων προς κάθε κατεύθυνση, χωρίς διακρίσεις.
Σ’ όλη την Ελλάδα ηχούν όχι σήμαντρα αλλά καμπάνες της διαφθοράς.
Κατά κύριο λόγο οι εθνική εορτή μίας χώρας έχει σχέση,
με την έναρξη μιας πολεμικής σύρραξης,
μίας νικηφόρας έκβασης κάποιου αγώνα,
μίας ημέρας που αποκτήθηκε η ανεξαρτησία,
της εορτής του Προστάτη της Αγίου.
Στην Ελλάδα οι δύο εθνικές επέτειοι συνδέονται`
η μεν πρώτη, 23 Μαρτίου, με την έναρξη του Απελευθερωτικού Αγώνα του 1821,
η δε δεύτερη, 28 Οκτωβρίου, με την με την κήρυξη του πολέμου εναντίον της Ελλάδας και την ομόφωνη απόφαση του ελληνικού λαού να πολεμήσει για την Ελευθερία του.
Έχω την άποψη ότι σωστά καθιερώθηκαν οι ενάρξεις των αγώνων για την ελευθερία και όχι το τέλος, της απελευθέρωσης.
Αυτές εκφράζουν την ομοψυχία του ελληνικού λαού. Ν’ αγωνισθεί, να ζει ελεύθερος.
Σε όλες τις χώρες οι εθνικές εορτές εορτάζονται με μεγαλοπρέπεια και ποικιλία εκδηλώσεων.
Πρώτη θέση κατέχουν οι μεγαλειώδεις παρελάσεις. Παρελαύνει η σπουδάζουν νεολαία όλων των βαθμίδων.
Παρελαύνουν στρατιωτικά τμήματα όλων των όπλων.
Επιδεικνύονται ο σύγχρονος οπλισμός των Ενόπλων Δυνάμεων.
Συμμετέχουν απόμαχοι των πολέμων. Σύλλογοι και Σωματεία πολιτών.
Η συνθηματική ρήση που δεσπόζει αυτή τη μέρα είναι: «Για να θυμούνται μεγαλύτεροι και να μαθαίνουν οι νέοι».
Ο λαός με την παρουσία του στις παρελάσεις, αποδίδει φόρο τιμής στους ήρωες των αγώνων.
Τιμά τη λεβεντιά και ομορφιά των νέων, και το αγέρωχο και υψηλό φρόνημα των Ενόπλων Δυνάμεων.
Εγγύηση αν χρειαστεί, θα φανούν αντάξιοι των προγόνων τους που τη μέρα αυτή τιμώνται.
Προσφέρεται η ημέρα της Εθνικής εορτής για την ανάδειξη διεκδικήσεων του λαού;
Ασφαλώς όχι.
Δεν επιτυγχάνουν θετικό αποτέλεσμα.
Καθολική είναι η καταδίκη.
Θεωρείται, κάθε παραφωνία, βεβήλωση της μοναδικής ημέρας που επιθυμεί ενωμένο τον Ελληνικό λαό, όσο ποτέ άλλοτε.
Δυστυχώς παρατηρούνται καμία φορά έκτροπα που αμαυρώνουν την εορτή.
Το παρήγορη είναι ότι συνθλίβονται κάτω από την κατακραυγή της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.
Μια ανησυχία υπάρχει. Αν παρασυρθούν σε έκτροπα νέες και νέοι που συντεταγμένα συμμετέχουν.
Στον εορτασμό σημαντική θέση, στο πρόγραμμα των εκδηλώσεων κατέχει ο πανηγυρικός της ημέρας.
Η αναφορά στο γεγονός, έχω την άποψη, να είναι κατανοητή λιτή και σε ανεκτή χρονική διάρκεια.
Η σύνδεση γεγονότων, καταστάσεων, συμπεριφορών του τότε με το σήμερα, απαιτεί την αποφυγή πρόκλησης.
Βέβαια κάθε ενέργεια, ενώπιον κοινού, ενέχει πολιτική χροιά.
Πόσο απαραίτητο κρίνεται το τακτ της παρουσίασης.
Οπωσδήποτε αποφυγή δυσνόητων προτροπών και υπερβολικών νουθετημάτων.