Καλοκαίρι στη Ναύπακτο, στην πόλη που μπορεί ν’ αγαπήσει ο απαιτητικός πολίτης της ή ο εκλεκτικός επισκέπτης της. Γεννήθηκε και αναπτύχθηκε μέσα από συγκρούσεις στο διάβα της μακρόχρονης ιστορίας της.
Πρόσφατα ο εμφύλιος που ερήμωσε την ύπαιθρο και καλλιέργησε το κλίμα της αστυφιλίας, είχε σαν αποτέλεσμα την άναρχη αστικοποίησή της. Διαψεύσθηκε η αισιοδοξία από την πρόοδο της αρχιτεκτονικής και την εξέλιξη της πολεοδομίας.
Αντί μιας όμορφης πόλης με σύγχρονες ανέσεις για τους μόνιμους κατοίκους της και τους πολυταξιδεμένους περαστικούς, έχουμε φθάσει να ζούμε, να κυκλοφορούμε, με μισοτελειωμένα έργα, με εστίες μόλυνσης, με θάλασσες χωρίς τις γαλάζιες σημαίες, με πλατείες ή παραλίες όπου αιωνόβιοι πλάτανοι κινδυνεύουν ν’ αφανισθούν, με αρχαιολογικούς χώρους όπου ελλοχεύει ο κίνδυνος ατυχήματος, χωρίς πεζόδρομους για έναν οικογενειακό περίπατο το μεγαλύτερο διάστημα του χρόνου, μ’ ένα διαρκώς ογκούμενο ρεύμα νέων που επιλέγουν την αναρχία ως ιδεολογία.
Πολλοί αναπολούμε τα περασμένα. Την πόλη με τις ελεύθερες από τραπεζοκαθίσματα πλατείες. Τις καθαρές παραλίες όπου απολαμβάναμε τις ομορφιές της θάλασσας. Τους θερινούς ή χειμερινούς κινηματογράφους με τις επιλεγμένες ταινίες. Τα γραφικά μουσικοχορευτικά κέντρα με την απαλή μουσική.
Με τις σκόρπιες αλάνες όπου ως νεολαία, μετά τα μαθήματα, ξεδίναμε. Τέλειωσε μια εποχή. Βιώνουμε μια άλλη. Αλλάζει η εικόνα της πόλης. Αλλάζουμε κι εμείς. Αναζητάμε καινούργιους φίλους.
Αν και διανύουμε τον αιώνα της παγκοσμιοποίησης, της επικοινωνίας, δύσκολα επικοινωνούμε πραγματικά με κάποιον.
Έτσι η ανίχνευση νέων ή παλαιών αλλά αναπαλαιωμένων φίλων, καθίσταται μονόδρομος. Η αναζήτηση για ποιους λόγους γίνεται; Μα για έναν κοινό κύκλο εννοιών.
Τι άλλο πέραν της Δημοκρατίας, της δικαιοσύνης, της ισότητας, της αλληλεγγύης, της καθημερινότητας.
Όλη αυτή η διαδικασία κινείται μέσα από υπόγεια κοινωνικά ρεύματα και προσωπικές υπαρξιακές αναζητήσεις. Ανάλογα με την εικόνα της πόλης που έχουμε μέσα μας, έρχεται και η αλλαγή αυτής στην οποία ζούμε.
Μπορούμε να έχουμε καθαρές ανθρώπινες σχέσεις, απαλλαγμένες από οποιοδήποτε συμφέρον που τις αλλοιώνει;
Η καλημέρα μας βγαίνει ειλικρινής, χωρίς να αποβλέπει σε ιδιοτελείς σκοπούς;
Τότε αυτή η πόλη, με αυτούς τους ανθρώπους, συμπολίτες και συνανθρώπους, μας απομακρύνει από την αναζήτηση διεξόδων για ν’ αποφύγουμε γεγονότα που μας βασανίζουν.
Βαρεθήκαμε ν’ ακούμε αισιόδοξες προβλέψεις για μια Ναύπακτο, πανέμορφή νύμφη του Κορινθιακού και αυτή να κρύβει εικόνες που δεν της ταιριάζουν.
