Στο ίδιο έργο θεατές τις τελευταίες δεκαετίες. Βγαίνουν προγράμματα που χρηματοδοτούν έργα και οι Δήμοι τρέχουν να προλάβουν για να πάρουν χρήματα και να εμφανίσουν έργο.

Κι όταν λέμε τρέχουν, κυριολεκτούμε. Αγώνας δρόμου να γίνουν μελέτες από υπηρεσίες που είναι υποστελεχωμένες και από ειδικούς συνεργάτες των δημάρχων που τις περισσότερες φορές δεν έχουν την εμπειρία σχεδιασμού και υλοποίησης δημοσίων έργων και μάλιστα χρηματοδοτούμενων από προγράμματα ή από μελετητικά γραφεία που δεν έχουν την όσμωση με την τοπική  κοινωνία.

Και μέσα στη βιασύνη, ανθρώπινα είναι και τα λάθη, οι παραλείψεις και ένα σωρό άλλα προβλήματα που βγαίνουν στην πορεία και δύσκολα μαζεύονται. Μα κι αν  ακόμα μαζευτούν και κάποια στιγμή το έργο παραδοθεί, εκεί πλέον αρχίζουν τα προβλήματα και καταλαβαίνουν όλοι ότι για να αξιοποιηθεί ένα χρηματοδοτικό πρόγραμμα δεσμεύτηκε και εγκλωβίστηκε το μέλλον μιας  περιοχής.

Ως πόλη και ως δήμος το έχουμε βιώσει πολλές φορές το θέμα αυτό.  Και δυστυχώς με αυτό τον τρόπο όχι    μόνο χάθηκαν έργα και πήγαν χαμένα προγράμματα, αφού τελικά η κοινωνία δεν κατάφερε να τα χαρεί, όπως για παράδειγμα το κολυμβητήριο και τα σφαγεία, αλλά έφτασε να απαξιώνει και έργα που θα μπορούσαν να είχαν δώσει μια άλλη προοπτική, όπως για παράδειγμα ο πολύπαθος ποδηλατόδρομος.

Ως δήμος έχουμε απτά παραδείγματα και συνεχίζουμε κι αυτή την περίοδο. Από τα χείλη του ίδιου του δημάρχου έχει ειπωθεί και επισημανθεί ως αδυναμία του έργου της Ανάπλασης, που γίνεται στο κέντρο της πόλης, ότι μετά την ολοκλήρωση του έργου η οδός Τζαβέλα θα στενέψει σε σημείο που δεν θα είναι ξανά δυνατό να γίνει ο δρόμος αυτός  διπλής  κυκλοφορίας.

Και ενώ όλα αυτά τα ζούμε, είναι δηλαδή πραγματικότητα που δύσκολα αμφισβητείται,  διαβουλευόμαστε και  αποφασίζουμε για την ανάπλαση δύο πλατειών, των Τζαβελαίων και του Κεφαλοβρύσου, με ρυθμούς που θυμίζουν διαδικασίες fast track, γιατί για άλλη μια φορά δεν προλαβαίνουμε ούτε αρχιτεκτονικό διαγωνισμό να κάνουμε που μάλιστα προβλέπεται και από το νόμο.

Και δεν προλαβαίνουμε γιατί τρέχει πρόγραμμα που θα εξασφαλίσει τα χρήματα για να κάνουμε την ανάπλαση των πλατειών. Και για να ξεπεράσουμε το θέμα του αρχιτεκτονικού διαγωνισμού θα εμφανίσουμε το έργο ως ήσσονος σημασίας.

Η διαμόρφωση κοινόχρηστων, δημοσίων χώρων και μάλιστα χώρων που συνδέονται με την ταυτότητα μιας περιοχής, την ιστορία της και την ανάδειξη των φυσικών χαρακτηριστικών σε καμία περίπτωση δεν είναι θέμα ήσσονος σημασίας. Είναι θέμα που δεσμεύει την ταυτότητα της συγκεκριμένης περιοχής που τυχαίνει να ταυτίζεται και με την ανατολική είσοδο της πόλης.

Και κανείς δεν νομίζω ότι αμφισβητεί το κύρος της  μελέτης που εκπονήθηκε, αλλά δεν δόθηκε η δυνατότητα να κατατεθούν κι άλλες ιδέες και προτάσεις, έτσι ώστε να επιλεγεί η βέλτιστη. Αυτή είναι η ουσία και η αξία ενός αρχιτεκτονικού διαγωνισμού.  Και δεν ξέρω ποιος μας δίνει το δικαίωμα να προσπερνάμε τη δυνατότητα της επιλογής της βέλτιστης πρότασης και λύσης.

Θεμιτή η επιθυμία κάθε δημάρχου  να θέλει να βάλει το όνομά του στην πατρότητα ενός έργου, γιατί συνήθως αυτό μένει στα χαρτιά, αφού ο επόμενος δήμαρχος είναι αυτός που κόβει τις κορδέλες. Δυστυχώς με αυτό τον τρόπο και με αυτούς τους ρυθμούς λειτουργεί η υλοποίηση δημοσίων έργων στη χώρα μας.

Όμως πόσο θεμιτό είναι να εγκλωβίζουμε την ταυτότητα μιας περιοχής που θα τη συνοδεύει και στο  μέλλον;

Δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία ηλεκτρονική εφημερίδα Nafsweek