Πεζοδρόμιο. Μία λέξη που βρίσκεται σταθερά στο λεξιλόγιο της καθημερινής μας χρήσης. Συνδέεται με ευχάριστες αλλά και με δυσάρεστες στιγμές της ζωής μας. Οι δεύτερες έπρεπε να λείπουν.
Γιατί το πεζοδρόμιο οφείλει να διευκολύνει την άνετη και ακίνδυνη πορεία των ανθρώπων.
Απλώνεται και στις δύο πλευρές των δρόμων ή των γεφυρών. Είναι υπερυψωμένο για ν’ αποφεύγεται σ’ αυτό η κυκλοφορία τροχοφόρων. Να φεύγουν τα νερά της βροχής που τρέχουν στους δρόμους.
Συνήθως είναι πλακόστρωτα με συμμετρικές πλάκες, να δείχνει όμορφο.
Σ’ αυτό βαδίζουν οι άνθρωποι καθώς κατευθύνονται στις εργασίες τους. Στις γιορτινές ηλιόλουστες ημέρες, η οικογένεια απολαμβάνει τον περίπατό της σ’ αυτά. Τα παιδιά χαίρονται τις όμορφες βιτρίνες.
Αγοράζουν, ανάλογα με τις οικονομικές δυνατότητες, αυτά που αρέσουν.
Κατασκευάζονται ευρύχωρα να είναι ελεύθερη η κυκλοφορία. Η αλματώδης αύξηση των τροχοφόρων, υποχρεώνει την πολιτεία στο στένεμά τους, να μεγαλώνει ο δρόμος.
Έρχονται κάποιοι επαγγελματίες που βγάζουν το εμπόρευμά τους στο πεζοδρόμιο. Αδιαφορούν αν παρεμποδίζουν την ομαλή κίνηση. Μανάβηδες, ανθοπώλες και άλλοι, καταλαμβάνουν σχεδόν το μισό πεζοδρόμιο.
Θυμάμαι, πριν από πολλά χρόνια, αστυνομικός, νομίζω ανθυπασπιστής, σύστησε φιλικά σε μανάβη, να μαζέψει τα καφάσια του λίγο προς τον τοίχο. Εμπόδιζε τους διαβάτες. Σε δύο ημέρες μετάθεση για τη Μυτιλήνη.
Αρκετοί οδηγοί παρκάρουν τα αυτοκίνητά τους πάνω στο πεζοδρόμιο.
Δεν αρκεί μόνο η παρεμπόδιση της κυκλοφορίας. Θραύονται οι πλάκες, χάσκουν οι τρύπες για αρκετό χρονικό διάστημα. Πέρα από την αντιαισθητική εμφάνιση, υπάρχει ο κίνδυνος ατυχήματος.
Όταν αποκαθίστανται οι ζημιές, πέφτει λίγο τσιμέντο ή τοποθετούνται διαφορετικές πλάκες.
Χάνεται η καλαισθητική εμφάνιση.
Το πεζοδρόμιο χρησιμοποιεί ο μικροπωλητής, νόμιμος ή λαθραίος, ν’ απλώσει το εμπόρευμά του, μήπως κάτι πουλήσει. Αυτό εκμεταλλεύεται ο καστανάς και στήνει τη φουφού του. Και ο ψήστης καλαμποκιών κάποιο πολυσύχναστο πεζοδρόμιο χρησιμοποιεί.
Σ’ αυτό, πριν από χρόνια, ένας, δύο, τρεις στη σειρά στιλβωτήδες, γυάλιζαν τα υποδήματα των περαστικών. Εκεί περιφέρονται οι ιέρειες του έρωτα, να τσιμπήσουν κάποιον πελάτη. Παραμένουν ονομαστά τα πεζοδρόμια της λεωφόρου Συγγρού γι’ αυτή τους την κινητικότητα.
Το πεζοδρόμιο λειτουργεί ως θεσμός. Βιώνει καθένας μας μια απαράδεκτη κατάσταση.
Ακόμη και τη Βουλή των Ελλήνων επιχειρείται να επηρεάσει στην κοινοβουλευτική διαδικασία. Οι διαδηλώσεις, πολυπληθείς ή μη εκεί αποβλέπουν. Τάχα απειλείται η Δημοκρατία αν ο λαός δε διαδηλώνει.
Αλλά αυτή η Δημοκρατία του πεζοδρομίου, όχι απλά ανταγωνίζεται την αντίστοιχη των θεσμών αλλά της ροκανίζει τα θεμέλια. Παροιμιώδεις έχουν μείνει εκφράσεις γύρω από το πεζοδρόμιο. «Μεγάλωσα στο πεζοδρόμιο».
Το λένε για αντιστασιακούς που ενώ δε συμμετείχαν, βαπτίσθηκαν ως τέτοιοι.
«Επικρατούν ήθη και πρακτικές πεζοδρομίου». Λέγεται για χάλια της δημόσιας διοίκησης.
Τώρα που κατασίγασε ο νευρώδης θόρυβος γύρω από την πρόταση αύξησης της αμοιβής των βουλευτών για τη συμμετοχή του σε κοινοβουλευτικές επιτροπές, αξίζει ένας περίπατος στο γεγονός.
Συμβαίνει τακτικά στην Ελλάδα.
Όταν πρόκειται να κατατεθεί προς ψήφισε έναν νομοσχέδιο, που ενδέχεται να προκαλέσει την κοινή γνώμη, πριν έρθει στη Βουλή διολισθαίνει στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Αυτά, κατά τη γνώριμη τακτική τους, το μεγαλοποιούν για να πονέσει.
Αν ο αντίκτυπος είναι αρνητικός, τίθεται σε αγρανάπαυση.
Μόλις κοπάσει ο θόρυβος, επανακάμπτει και ακολουθεί την πορεία υλοποίησης.
Στην προκειμένη περίπτωση η πρόταση επέλεξε ολισθηρό δρόμο. Γιατί διανύεται εποχή λιτότητας έντονης, με αβέβαιη τη σύντομη υποχώρηση.
Άλλωστε δεν είχε κατακαθίσει η σκόνη από άλλα παρόμοια περιστατικά.
Για τις αποδοχές των βουλευτών γράφηκαν και γράφονται πολλά.
Οι πολλοί, μάλλον από ανεπιτυχή πληροφόρηση ή λαθεμένη εκτίμηση, συγκλίνουν στην άποψη ότι οι αποδοχές των βουλευτών είναι υπερβολικές.
Λίγοι που μελετούν το θέμα και κάνουν συγκρίσεις με τις αμοιβές βουλευτών άλλων χωρών, εναρμονίζονται στην άποψη ότι είναι πενιχρές.
Πράγματι στην Ελλάδα τυγχάνουν μικρής αποζημίωσης. Αυτό βέβαια συμβαίνει γιατί η χώρα είναι φτωχή.
Το βιοτικό επίπεδο παραμένει χαμηλό. Η μία λιτότητα διαδέχεται την άλλη.
Στην κοινοβουλευτική Δημοκρατία όμως ο βουλευτής επιβάλλεται να είναι οικονομικά άνετος.
Με την οικονομική άνεση αποφεύγεται η αναζήτηση πόρων από άλλες πηγές.
Ο βουλευτής πέρα από τις υποχρεώσεις του στη Βουλή, καλείται να βρίσκεται κοντά στο λαό της περιφέρειας του. Είναι απαίτηση δική μας.
Γάμοι, βαφτίσια, κηδείες, εορτές και πανηγύρια, άλλες εκδηλώσεις επιζητούν την παρουσία του.
Ο βουλευτής δεν εκπροσωπεί μόνο τον τόπον καταγωγής του. Είναι αντιπρόσωπος ολόκληρού νομού. Οι υποχρεώσεις επομένως πολλαπλές.
Γι’ αυτό η πολιτεία φροντίζει ένα μέρος των απολαβών τους να μείνουν ανέγγιχτες από τις δαγκάνες του κράτους.
Για τη διεκπεραίωση με επιτυχία των καθηκόντων στη Βουλή, δικαιούται το διορισμό ειδικών συμβούλων.
Είναι και αυτά τα έξοδα της μισθοδοσίας αυτών, μέρος της αποζημίωσής τους.
Σίγουρα δεν κερδίζουν τόσα πολλά, να κολυμπούν στα πλούτη. Απολαμβάνουν όμως όσα τους επιτρέπουν να ζουν άνετα. Ν’ ανταποκρίνονται μ’ επάρκεια στα καθήκοντά τους.
Σ’ εποχές οικονομικής κρίσης, λιτότητας, καλό είναι να αποφεύγουν αυξήσεις στα εισοδήματα τους από το κράτος.
Όχι μόνο ν’ αποφεύγουν να διεκδικούν αλλά να δείχνουν με τη στάση τους, ότι συμμερίζονται τις θυσίες των άλλων.
Σύνηθες αλλά απαράδεκτο φαινόμενο. Όταν μία εκδήλωση, ένα έργο βρίσκεται σε εξέλιξη ή στο τέλος, αρχίζει η κριτική.
Μία επίμονη και επίπονη κριτική η οποία σε σπάνιες περιπτώσεις δύναται ν’ αλλάξει την πορεία τους
Μία εκδήλωση, εθνική, τοπική, εορταστική, πανηγυρική, προγραμματίζεται αρκετό χρονικό διάστημα πριν υλοποιηθεί. Όλο αυτό το χρονικό διάστημα οι κριτές και οι άλλοι αδρανούν, χωρίς να κάνουν προτάσεις, παρατηρήσεις.
Ξιφουλκούν όμως όταν έλθει το τέλος. Στο κρίσιμο ερώτημα αν εισακούεται ο πολίτης, έχω μία απάντηση.
Αν και είναι δύσκολο να γίνει η κατανοητή η υπόδειξη, δεν χάνεται ο κόσμος αν υποβληθεί. Άλλωστε γι’ αυτό λέγεται συχνά.
Λέγε λέγε στο τέλος κάτι μένει.
Απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή στην υλοποίηση τους.
Είναι γνωστό ότι η επιτυχής ολοκλήρωση τους, συμβάλλει στην ανάπτυξη, στην πρόοδο, στην προβολή του τόπου.
Θετική είναι η επίδραση τους στον ευαίσθητο τομέα του τουρισμού.
Όπως λέγεται σ’ αυτή την κατεύθυνση κινείται το ενδιαφέρον της Πατρίδας μας.
Να αναπτυχθεί ο τουρισμός.
Όλο το χρόνο να υπάρχει αξιόλογη τουριστική κίνηση.
Η πόλη μας, όμως υποστηρίζεται, φαίνεται άλλωστε, πλούσια έχει τα φόντα για καλύτερες μέρες.
Συνδέσαμε τον τουρισμό με τα καραβάνια των ξένων.
Όμως και η συμβολή του εσωτερικού τουρισμού δίνει ώθηση είναι επωφελής.
Είναι πικρή η διαπίστωση. Ότι το δικαίωμα της αναψυχής, των επισκέψεων όπου εκδηλώνονται ευχάριστα γεγονότα, στοιχίζουν πανάκριβα.
Με τους εξαντλητικούς ρυθμούς όμως που πορεύονται σήμερα οι άνθρωποι, έχουν ανάγκη για περισσότερο ελεύθερο χρόνο.
Να τους δοθεί η ευκαιρία να ψυχαγωγηθούν. Να αποκτήσουν ευρύτερες γνώσεις.
Ιδιαίτερα στα θέματα που έχουν σχέση με την ιστορία, τη θρησκεία, τη γεωγραφία, τον πολιτισμό των τόπων αλλά και άλλων θεμάτων της κοινωνικής ζωής.
Με την επιτόπια παρουσία του ο άνθρωπος, κατανοεί καλύτερα τι συνέβη.
Αν μάλιστα εντυπωσιαστεί από την όλη εμφάνιση του έργου, της εκδήλωσης, γίνεται ο επιτυχέστερος διαφημιστής.
Παρατείνει την παραμονή του. Επανέρχεται και πάλι. Επιλέγει την πόλη για τις θερινές ή χειμωνιάτικες διακοπές του.
Προφανείς οι λόγοι που επιβάλλουν προγραμματισμό, οργάνωση σε όποια εκδήλωση καλείται κόσμος.
Αλλά ας μη διαφεύγει της προσοχής.
Όλα σήμερα αποτιμώνται με ευρώ. Όσο περισσότερα διατίθενται, τόσο άριστα είναι τα αποτελέσματα.
Οι άνθρωποι είναι απαιτητικοί. Δεν τους αρκεί το ένα, έστω και αν είναι υπέροχο.
Επιδιώκουν τη σύνδεση του, του κυρίου γεγονότος, με μία σειρά άλλων παραστάσεων.
Για τους επισκέπτες αλλά και τους ντόπιους, είναι μία ευκαιρία μία αντίπραξη ζωής, μία αντιστάθμιση στην αλλοτριωμένη καθημερινότητα.
Ο άνθρωπος ανανεώνει τα ενδιαφέροντά του.
Ανακαλύπτει νέες δημιουργικές δραστηριότητες. Πλουτίζει τις γνώσεις του.
Σε κοιτάζω. Με δυσκολία κάνεις πλέον τα πάντα. Επικεντρώνομαι στα χαρακτηριστικά του προσώπου σου. Οι πολλές ρυτίδες διακόπτουν απότομα την αρμονία που κάποτε υπήρχε. Άτιμες πληγές του ανελέητου χρόνου !
Δεν αποστρέφω το βλέμμα μου παρά την άσχημη επίθεση της σάρκας γύρω από τα μάτια σου και πάνω στα χέρια σου. Δημιουργώ με την βοήθεια της φαντασίας μου την παλιά σου εικόνα. Τότε που έτρεχες ανέμελα στις αλάνες με κοντό παντελονάκι και γόνατα ματωμένα από το άτσαλο παιχνίδι με τους φίλους. Τότε που βουτούσες το φαγητό μέσα από την λαμαρίνα κι ας έκαιγε και το πετούσες όπως όπως στο στόμα για να μην χάσεις την παρέα που σου πετούσε πετρούλες στο τζάμι. Τότε που χαμογελούσες αβίαστα ..
Σταματάω το κρυφοκοίταγμα. Δεν θέλω να ενοχληθείς… Το χλωμό σου πρόσωπο μου θυμίζει τον πατέρα , τον παππού ,τον θείο ,τον αδελφό ,τον φίλο ,τον συνάδελφο ,τον συνάνθρωπο…
Αυτές οι αράδες είναι για σένα άγνωστε … για σένα που έχεις όλο τον σεβασμό μου …