Το τραγικό, βίαιο, θανατηφόρο επεισόδιο στην Καλλιθέα,  μεταξύ ομάδων ανηλίκων, επιβεβαιώνει την επικίνδυνη αύξηση της εγκληματικότητας, στις πολύ νέες ηλικίες της χώρας μας.

Έχουν προηγηθεί αδιανόητα γεγονότα αιματηρής σύρραξης μεταξύ νεανικών ομάδων.

Συμμορία ανηλίκων ξυλοκόπησε άσχημα δεκαεξάχρονο στη Φαρκαδώνα Τρικάλων.

Στο νεαρό ασκήθηκε bullying και ρατσιστική βία.

Παράλληλα προσπάθησαν  να τον απαγάγουν με αυτοκίνητο.

Δύο μαθήτριες λογομάχησαν έντονα έξω από το Σχολείο τους. Ο διαπληκτισμός με απρεπή, χυδαία  λόγια,  εξελίχθηκε σε μπουνιές,  κλωτσιές , μαλλιοτραβήγματα.

Εφιάλτης στην Ελευσίνα από συμμορία ανηλίκων.

Στη διάρκεια τριών ημερών, ομάδα νεαρών,  προέβη σε τέσσερις άγριες επιθέσεις σε βάρος συνομηλίκων τους.

Δεν τους έφτανε μία την ημέρα. Ίσως  την τρίτη αύξησαν,  διπλασίασαν το ρυθμό τους.

Όπως φαίνεται τα άσχημα αποκαρδιωτικά περιστατικά δεν είναι μεμονωμένα.

Υπάρχει έντονη δραστηριότητα στην εξάπλωση της βίας με γοργούς ρυθμούς σε όλη την Ελλάδα.

Τα απανωτά  χτυπήματα δείχνει, καθένα από αυτά, ότι κακώς υπολογίζεται ένας θύτης,  ένα θύμα.

Επιβεβαιώνουν ότι οι κοινωνία ξέφυγε της πορείας της.

Δεν φιλοδοξώ να επισημάνω τα αίτια από προκαλούν την έξαρση της βίας στους ανήλικους.

Ούτε να υποδείξω μέσα περιορισμού αυτής της επώδυνης κατάστασης που τείνει να λάβει απρόσμενες διαστάσεις.

Τα περιστατικά βίας όμως αφθονούν και χτυπούν σειρήνες συναγερμού.

Σοκάρουν οι φρικιαστικές περιγραφές των γεγονότων.

Απλανή βλέμματα των νεαρών πρωταγωνιστών.

Πλήρης αδιαφορία αν μία ζωή έσβησε.

Το όλο περιστατικό φαντάζει σαν ένα παιχνίδι πολεμικής τέχνης.

Βαρύτατοι  οι  χαρακτηρισμοί αυτών των παραβατικών ομάδων από τους φορείς της κοινωνίας.

Οι όροι παλιόπαιδα, αλητόπαιδα,  χαμίνια, ατίθασα νιάτα ωχριούν μπρος στο χαρακτηριστικό συμμορία,  όπως αποδίδεται σήμερα η λέξη.

Στέκομαι στην απαράδεκτη, απαθή στάση αυτών που δεν εμπλέκονται στο επεισόδιο.

Που παρακολουθούν,  αν δεν απολαμβάνουν το θέαμα,  που γελούν,  που δεν διαμαρτύρονται,  που δεν παίρνουν ένα τηλέφωνο στην Αστυνομία,  μήπως αποσοβήσουν τη φονική κατάληψη.

Αντίθετα χαίρονται στην εξέλιξη,  καταγράφουν την πορεία στο κινητό τους, το κοινοποιούν αν δεν το εμπορεύονται παράλληλα.

Διαβάζω παράλληλα, χαίρομαι γι’ αυτά και αγωνιώ για τη συνέχεια.

Υπογραφή Συμφώνου Συνεργασίας μεταξύ του δήμου ΘΕΡΜΟΥ  και του Τοπικού Δικτύου Φορέων Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας,  για την πρόληψη και διαχείριση φαινομένων και προβλημάτων που απειλούν τα παιδιά.

Κακοποίηση και παραμέληση.

Σεξουαλική κακοποίηση.

Ενδοοικογενειακή βία και εκφοβισμός (bullying).

Βία μεταξύ ανηλίκων.

Παραβατικότητα ανηλίκων.

Κίνδυνοι μέσω εσφαλμένης χρήσης της τεχνολογίας και του διαδικτύου.

Εξαφανίσεις και φυγές, προβλήματα διαβίωσης,  προβλήματα υγείας.

Θετική ενέργεια. Η πορεία μου.

Γιατί μόνο ο Δήμος και η Περιφέρεια;  

Οι άλλοι φορείς  γιατί απουσιάζουν από το Σύμφωνο Συνεργασίας;

Τη συζήτηση των ηλικιωμένων για τα πολιτικά δρώμενα,  μετά την εμφάνιση νέων κομμάτων, διέκοψαν χαρούμενες παιχνιδιάρικες φωνές και τρανταχτά γέλια.

Αναρωτήθηκαν τι το ευχάριστο να συμβαίνει.

• Κάποιο Σχολείο ήρθε εκδρομή, είπε ο Αριστοτέλης, ο γηραιότερος της συντροφιάς.
• Α,  ξέχασες ότι τα Σχολεία τέλος, απάντησε ο Χαρίλαος.
• Τα παιδιά πήραν τα ενδεικτικά τους ή αντίγραφο των απολυτηρίων τους και βούτηξα στη θάλασσα,  συμπλήρωση ο Θωμάς.

Είναι γνώστης γιατί η χαριτωμένη εγγονούλα του Χριστίνα, τελείωσε το Δημοτικό.

• Με λίγη προσοχή ακούγονται και τα πλατς -πλουτς στο νερό, είπε ο κύριος Χρήστος, ο νεότερος της εκλεκτής συντροφιάς.
• Ευτυχώς υπάρχουν τα παιδιά και κρατούν το γραφικό έθιμο.

Της ομαδικής καθόδου στη θάλασσα.  Όχι να ξαπλώσουν στη ζεστή άμμο  ή την ακριβή ξαπλώστρα για ηλιοθεραπεία.

Να βουτήξουν στα ήρεμα και γαλανά νερά της.  Να κολυμπήσουν σ’ αυτή ατέλειωτες ώρες. Να τη δαμάσουν, είπε ο Χαρίλαος.

• Σωστά τα λέει ο Χαρίλαος,  επενέβη ο ως τώρα αμίλητος Ηλίας. Τα παιδιά διαιωνίζουν το έθιμο.

Γιατί για τους μεγάλους θάλασσα είναι η παραλία.

 Ξαπλώστρες,  καφέδες, ρακέτες, λάδωμα και ποικίλη συζήτηση.

• Γι’ αυτό τόσες νεαρές κυρίες στις φιλόξενες καφετέριες  της παραλίας.

Καμαρώνουν τα παιδιά τους που απολαμβάνουν την αγαπημένη τους θάλασσα, είπε ο Αριστοτέλης.

• Έφυγαν  τα ωραία χρόνια. Χάθηκε το γνώρισμα της ελληνικής φυλής.

Μόλις συναντούσε θάλασσα ανέμελα βουτούσε να τη χαρεί,  είπε ο Θωμάς.

• Συνήθως τα θαλάσσια μπάνια αρχίζουν τις Αναλήψεως. Φέτος  όμως ήταν ενωρίς η γιορτή και έβρεχε.

Έτσι το κλείσιμο των Σχολείων,  άνοιξε το δρόμο για τα θαλασσινά λουτρά επενέβη  ο Ηλίας. Την απρόσμενη απροθυμία των πολλών να βουτήξουν στα γαλανά νερά της,  διακόπτουν ηχεία στη διαπασών.

Διαδρομές πέρα δώθε σα να αναζητείται κάτι.

Αγκαλιές,  φιλιά για τη συνάντηση στην παραλία.

Μπαίνουμε,  βγαίνουνε μόλις το νερό ακουμπήσει στο σώμα μας.

• Εμείς λέμε ότι έχουμε κάποια δικαιολογία,  πρόσθεσε ο Χρήστος.

Η ηλικία μας,  η κατάσταση της υγείας μας δρουν αποθετικά

Η απορία μου συνδέεται με την αδιαφορία τόσων νεαρών μητέρων.

Καμία δεν ενεπλάκη στο ξέφρενο παιχνίδι τόσων παιδιών.

Έστω για συντροφιά των παιδιών.

Πολλές φορές πιστεύουν ότι η αγαπημένη τους φίλη,  η θάλασσα,  δεν τους προδίδει.

Ξανοίγονται και αψηφούν τον κίνδυνο που ελλοχεύει σε κάθε παραβίαση κάποιων κανόνων αρμονικής συνύπαρξης.

Οι ενήλικες είναι συγκρατημένοι. Να γιατί χρειάζεται το έμπειρο μάτι στο τρελό ξέσπασμα των παιδιών.

Να λειτουργεί ως κυματοθραύστης σε κάθε αλόγιστη ενέργεια των νέων.

Σαράντα παλικάρια και ένας γέροντας,  κατά το δημοτικό τραγούδι.

Ν’ αποφεύγονται οι ετήσιοι  πνιγμοί κύρια νεαρών παιδιών.

Να κολυμπάμε χωρίς να πνιγόμαστε σε μία από τις ωραιότερες θάλασσες του κόσμου.

Δύο μέρες πριν ήμουν στο συνέδριο “Αλληλένδετη Νοημοσύνη: Έμβια, Προγονική, Τεχνητή”. Σε μία συζήτηση, άκουσα τη λέξη «δια-άνθρωπος» – transhuman. Μέσα από τη συζήτηση κατάλαβα ότι ο δια-άνθρωπος είναι ένα μεταβατικό στάδιο: ένας άνθρωπος που χρησιμοποιεί τεχνολογία για να βελτιωθεί, και να ξεπεράσει βιολογικούς περιορισμούς ή «αδυναμίες».

Σε αυτή την κατηγορία μπορούν να ενταχθούν τα βιονικά μέλη ή νευρικά εμφυτεύματα που επιτρέπουν σε παράλυτους ασθενείς να ελέγχουν υπολογιστές και ρομποτικά μέλη με τη σκέψη τους. Ένα άλλο παράδειγμα είναι η γενετική τροποποίηση, με στόχο την εξάλειψη κληρονομικών ασθενειών, την ενίσχυση του ανοσοποιητικού ή ακόμη και την αλλαγή συγεκριμένων χαρακτηριστικών της εμφάνισης. Ένας δια-άνθρωπος θα μπορούσε ακόμα να «χακάρει» με συσκευές το μυαλό του την ώρα που κοιμάται για να ελέγξει τα όνειρά του και να σταματήσει τους εφιάλτες.

Ο απώτερος στόχος είναι η μετάβαση στον «μετα-άνθρωπο» – posthuman, που θα έχει τόσο ανώτερη νοημοσύνη και σώμα ώστε θα υπερβεί την ανθρώπινη φύση και ίσως γίνει ακόμα και αθάνατος.

Έμεινα μετέωρη να σκέφτομαι αυτά που είχα ακούσει, χωρίς να μπορώ να καταλάβω ακριβώς πώς νιώθω γι’ αυτά. Συνειδητοποίησα ότι αυτά που θεωρούσα στο μυαλό μου επιστημονική φαντασία είναι μάλλον πιο πραγματικά από όσο θα ήθελα να παραδεχτώ. Σταδιακά οι σκέψεις μου άρχισαν να κάνουν βόλτες στο μη βιονικό – ακόμα – μυαλό μου.

Καταλαβαίνω απολύτως τη χρησιμότητα της τεχνολογίας για ιατρικούς σκοπούς. Όταν ένα πρόσθετο μέλος ή ένα εμφύτευμα δίνει σε έναν άνθρωπο ποιότητα ζωής και αυτονομία, δεν θα μπορούσα να αμφισβητήσω την αξία τους. Το ερώτημα όμως αρχίζει εκεί όπου η αποκατάσταση γίνεται αναβάθμιση ή ενίσχυση. Πού βρίσκεται το όριο ανάμεσα στη βελτίωση της ποιότητας ζωής και στην αντικατάσταση της ανθρώπινης προσπάθειας και εμπειρίας;

Δεν μπορεί άραγε κάποιος που βλέπει εφιάλτες να αναζητήσει τι τον βαραίνει και να αλλάξει τον τρόπο ζωής του ώστε να κοιμάται καλύτερα; Κάποιος που έχει κληρονομικότητα ή θέλει να ενισχύσει το ανοσοποιητικό του, δεν θα μπορούσε να φροντίσει τη διατροφή, τον ύπνο, την άσκηση και τη διαχείριση του στρες του; Κάποιος που θέλει να αλλάξει ριζικά την εμφάνιση του ώστε να μοιάζει πιο «τέλειος» – ή ακόμα και με κάτι μη ανθρώπινο, όπως εξωγήινο, ζώο ή ρομπότ – δεν θα μπορούσε να διευρευνήσει βαθύτερα τη σχέση του με την εικόνα του και το σώμα του;

Όλα αυτά, βέβαια, χρειάζονται ατομική προσπάθεια και χρόνο. Και φυσικά, ο καθένας έχει το δικαίωμα να αποφασίζει για τον εαυτό του και να διορθώνει ό,τι θεωρεί πως χρειάζεται διόρθωση, με γρήγορο ή αργό τρόπο.

Η προσωπική μου εμπειρία, όμως, μου δείχνει κάτι άλλο. Κάθε φορά που προσπαθώ να κάνω τα πράγματα γρήγορα, κοινώς να τα «ξεπετάξω», καταλήγω να θυμώνω και να νιώθω ένα περίεργο κενό. Αντίθετα, όσες φορές έχω πετύχει κάτι μέσα από μια μακρά διαδικασία με δοκιμές, αποτυχίες και λάθη, η ικανοποίηση που παίρνω δε συγκρίνεται με καμία δόση άμεσης ευχαρίστησης.

Αν τροποποιήσουμε το σώμα μας και το μυαλό μας ώστε να μην έχουμε «αδυναμίες», φαίνεται πως κερδίζουμε υπερδυνάμεις και χρόνο. Μήπως όμως, την ίδια στιγμή, απομακρυνόμαστε ακόμη περισσότερο από κάτι που ήδη δυσκολευόμαστε να αγγίξουμε: τη σύνδεση με τον εαυτό μας, με τους άλλους, και με την ίδια την ανθρώπινη εμπειρία;

Ερικέττη Σέρβου – Σύμβουλος καινοτομίας και co-founder της AskE

eriketti@askedot.com