Σε μία πόλη που η τουριστική κίνηση κάθε χρόνο αυξάνεται με αλματώδη βήματα, εμφανίζονται διάφορα προβλήματα.

Φυσικά δίνονται προσωρινές λύσεις για την ανακούφιση των πολιτών, είτε αυτοί είναι μόνιμοι κάτοικοι, είτε επισκέπτες.

 Μετά την όποια επίλυση η υπόθεση αδρανεί.

Αποφεύγετε οριστική θεραπεία του γεγονότος.

Εφαρμόζεται αυτό που συνήθως λέγεται και επιβεβαιώνεται και επιβεβαιώνει την αδιαφορία.

«Ουδέν μονιμότερον του προσωρινού». Είναι λάθος πορεία των φορέων της πόλης που έχουν υποχρέωση της ομαλής λειτουργίας των υποδομών της.

Αλλά και των πολιτών, ιδιαίτερα των μονίμων κατοίκων.

Μένουν αδρανείς και δεν πιέζουν.

Οι όποιες ατυχείς συγκυρίες συμβαίνουν τους θερινούς μήνες. Τότε που ο πληθυσμός της πόλης ίσως τριπλασιάζεται.

Λαμβάνονται μέτρα, απαλύνουν την όποια ταλαιπωρία. Διαβαίνουν όμως οι μήνες του χειμώνα, της άνοιξης, χωρίς να προχωρήσει η οριστική τακτοποίηση.

Ένα χρόνιο πρόβλημα είναι η κίνηση στους δρόμους και οι έλλειψη θέσεων παρκινγκ.

Λέγεται ότι πολύ επισκέπτες αγαπούν την περιοχή. Όμως αποφεύγουν να έρθουν στη Ναύπακτο.

Η αιτία που τους υποχρεώνει σ’ αυτό είναι το κυκλοφοριακό κομφούζιο και εμφανής έλλειψη θέσεων παρκινγκ.

Η ευθύνη μας ως πολίτες είναι μεγάλη.

Χρησιμοποιούμε άσκοπα το τροχοφόρο. Ακόμη και ν’ αγοράσουμε εφημερίδα. Δικαιολογημένα οι καταστηματάρχες και οι εργαζόμενοι.

Πώς να έρθουν στην εργασία τους.

Αρκετές πόλεις βρήκαν τη λύση. Χάρη στην πρωτοβουλία της δημοτικής αρχής απόκτησαν λεωφορεία.

Αυτά  κινούνται από νωρίς το πρωί ως αργά τα μεσάνυχτα. Αφετηρία το ένα άκρο της πόλης,  τέρμα το άλλο αντίστοιχο.

Εκεί έχουν δημιουργηθεί θέσεις παρκινγκ για τα αυτοκίνητα αυτών που χρησιμοποιούν τα λεωφορεία για τη μετακίνησή τους.

Το εισιτήριο προμηθεύονται από τον οδηγό.

Όλα αυτά συζητούνται παντού. Αναλογίζομαι αυτά που σκεφτόμαστε όλοι.

Αλλά δυστυχώς αυτό συμβαίνει,  όχι μόνο εδώ,  αλλά παντού.

Σχεδιάζουμε μεγάλα έργα.

Αυτά που απαιτούν τεράστια έξοδα. Αυτά που για να υλοποιηθούν έχουν ανάγκη χρονοβόρων διαδικασιών.

Όσα δεν είναι βέβαια ότι δίνουν ικανοποιητικά αποτελέσματα.

Παραβλέπουμε έτσι τα απλά, τα καθημερινά. Αυτά που για να πραγματοποιηθούν θέλουν καθαρό μυαλό και προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση της κοινωνίας.

Η Ναύπακτος προσφέρεται. Μπορεί να τη διασχίζουν τα λεωφορεία άνετα. Εκτείνεται σε μήκος.

Τα καταστήματα, οι υπηρεσίες,  απλώνονται κατά μήκος των δύο δρόμων.

Μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού οι υπηρεσίες που απέχουν του κεντρικού δρόμου εκατό μέτρα.

Ακόμη και τα ξενοδοχεία ύπνου είναι σχεδόν όλα σε ευθεία γραμμή.

Μία δοκιμή την εποχή της όμορφης εμποροπανήγυρης,  των εορτών των Χριστουγέννων, μπορεί να δώσει απαντήσεις.

ΥΓ:  Και βέβαια δεν είμαι συγκοινωνιολόγος. Απλά μεταφέρω κάποιες σκέψεις συμπολιτών που και ταυτίζονται και πληθαίνουν.

Η κοινοβουλευτική θητεία της Βουλής των Ελλήνων που διανύεται, επεφύλαξε αναρίθμητες εκπλήξεις.

Δεν μπορώ να ισχυρισθώ ότι αυτές ανήκουν στις σφαίρα των ευχάριστων.

Για πρώτη ίσως φορά, μετά τα Ιουλιανά που σημάδεψαν την πολιτική ιστορία του τόπου, σημειώθηκαν τόσες μετακινήσεις βουλευτών, αμφοτέρων των φύλων.

Αυτές οι μετακινήσεις πραγματοποιήθηκαν πότε με ανεξάρτητοποίηση, πότε με διαγραφή, με απόφαση του Προέδρου της παράταξης.

Σε κάποιες διαγραφές σημειώθηκαν όμορφα γεγονότα.

Μετά την παρέλευση κάποιου χρονικού διαστήματος, ανακλήθηκε η ποινή της διαγραφής. Ο βουλευτής επέστρεψε στην παράταξή του και όλα μέλι γάλα.

Εύλογη προβάλλει η παρατήρηση.

Αν ισχύει η παράδοση της έδρας του βουλευτή που τέθηκε εκτός κόμματος, για να επανέλθει στη Βουλή,  έπρεπε να συμμετάσχει σε επόμενες εθνικές εκλογές.

Φυσικά αν τύχει της πλειοψηφίας των συμπολιτών του.

Να επιδοκιμάσουν τη θέση του βουλευτή που ήταν αιτία αποπομπής και να αποδοκιμάσουν την απόφαση του Προέδρου της παράταξης.

Όμως δεν υπάρχει κανονισμός που υποχρεώνει τον διαγραφέντα βουλευτή ή ανεξαρτητοποιηθέντα,  να παραδώσει την έδρα στο κόμμα,  να παραιτηθεί δηλαδή.

Αναγνωρίζεται  de facto ότι η έδρα ανήκει στο πρόσωπο και όχι στο κόμμα.

Επομένως η απαίτηση των ηγεσιών που καλοβλέπουνε επιστροφή στο κόμμα έδρας διαγραφέντος η ανεξαρτητοποιηθέντος βουλευτή, στερείται νομικής βάσεως.

Σ’ αυτές τις άτυχες στιγμές των κομμάτων, σιγούν, αδρανούν τα γκάλοπ.

Ενώ έχουμε σχεδόν καθημερινά γκάλοπ για ποια παράταξη προηγείται ή ποιος αρχηγός κόμματος οδηγεί την κούρσα των εθνικών εκλογών,  για ένα τόσο σοβαρό θέμα καμία σφυγμομέτρηση. Καμία έρευνα στην εκλογική περιφέρεια που σημειώθηκε η ανεξαρτητοποίηση ή αποπομπή.

Να ερωτηθούν οι ψηφοφόροι πώς έδωσαν την ψήφο τους.

Πόσοι ψήφισαν το βουλευτή,  πόσοι την παράταξη, πόσοι και βουλευτή και παράταξη.

Αλλά και πάλι δεν αποδίδεται σωστά ο κύκλος της ψήφου.

Όταν οι ψηφοφόροι ψηφίζουν το κόμμα, αν θέλουν προσθέτουν σταυρό σε υποψήφιο βουλευτή.

Όταν όμως επιδιώκουν την ψήφο εκλογής, τότε ψηφίζουν και το κόμμα.

Το πολίτευμά μας λέει.

Με σταυρό εκλέγονται οι βουλευτές. Με λίστα σε Επαναληπτικές εθνικές εκλογές.

Από τα ευτράπελα που συμβαίνουν

Αρχηγός προσωποπαγούς κόμματος δέχεται βουλευτές στην παράταξη του με τον όρο της παραίτησης από το αξίωμά τους.

Εφαρμόζεται όμως και ο κανόνας της εξαίρεσης. Γίνονται και δεκτοί  χωρίς παραίτηση.

Το πρώτο δεκαήμερο του Σεπτέμβρη, έχει τις δικές του, ξεχωριστές ιδιαιτερότητες. Ανοίγουν τα Σχολεία όλων των βαθμίδων.

Η οικογένεια συγκεντρώνεται στη βάση της.

Σηματοδοτούν το τέλος των θερινών διακοπών για τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού.

Οι  παραλίες που έσφυζαν από ζωή και κίνηση, αρχίζουν, όπως τα δέντρα φυλλοροούν, να μειώνουν τους καλεσμένους τους. Σε πείσμα των δύσκολων καιρών, διατηρούν σεβαστό αριθμό επισκεπτών που απολαμβάνουν τα θαλασσινά μπάνια.

Καθώς με βαριά καρδιά έρχεται ο ετήσιος αποχωρισμός, φτερουγίζει στο νου όλων, η γνωστή ατάκα του Μεγάλου ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, τα μπάνια του λαού.

Σαφής και αξέχαστη ρήση του αξεπέραστου σύγχρονη πολιτικού.

Κανείς δεν επιχείρησε να την ξεπεράσει,  να κάνει την υπέρβαση.

Θυμάμαι,  από την άνοιξη ψιθυριζόταν ότι η Ελλάδα μπορεί να οδηγηθεί σε πρόωρες εθνικές εκλογές στις αρχές του καλοκαιριού.

Όμως οι ψίθυροι διαλύθηκαν. Τα «μπάνια του λαού» λειτούργησαν ως κυματοθραύστης στις φημολογίες.

Ήταν δύσκολο για τον Πρωθυπουργό της χώρας κ. Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ να κάνει την υπέρβαση. Όσα όμως δεν πέτυχε η προσφυγή της κάλπες, προέκυψαν με άλλους τρόπους.

Σε μια εποχή οικονομικής λιτότητας, κατέφθανε η μία μετά την άλλη η υποχρέωση εξόφλησης λογαριασμών.

Μόλις αποπληρωνόταν η μία , ταχύτατη και ανυπόμονη ερχόταν η επόμενη.

Με αυτές τις συνθήκες,  αν ήταν δυνατόν να φύγει ανέμελα το ποσό που προγραμματιζόταν για τις στοιχειώδεις ανάγκες του φθινοπώρου.

Οι συνταξιούχοι, που στην πλειοψηφία τους ενισχύουν τον προϋπολογισμό των παιδιών τους, μάταια ανέμεναν κάποια αναδρομικά που τους είχαν επιδικασθεί.

Αργούσε και η Διεθνής Έκθεση της Θεσσαλονίκης.

Ο πρωθυπουργός για το Νοέμβρη ανακοίνωσε το βοήθημα των 400 ευρώ.

Ίσως προτίμησε να ενισχύσει το Σκι αντί των μπάνιων του λαού.

Είναι όμως βέβαιες οι χιονοπτώσεις να λειτουργήσουν τα χιονοδρομικά κέντρα;

Λέγεται ότι πλημμύριζαν οι παραλίες από κόσμο.

Φυσικά αυτό συνέβαινε. Οι άνθρωποι εγκατέλειψαν την ύπαιθρο.

Αυτή με γοργούς ρυθμούς ερημώνει.

Παρατηρείται ασφυξίας στις πόλεις.

Να γιατί η κοσμοπλημμύρα στις παραθαλάσσιες πόλεις.

Όμως το χρήμα που έρρεε στις επιχειρήσεις εστίασης μειώθηκε αισθητά.

Μπάνια του λαού αλλά με περιορισμό των εξόδων.

Ανήκει στην ιστορία η εποχή που το χρήμα κυκλοφορούσε ελεύθερα. Ενίσχυε, έλεγαν την ανάπτυξη.

Τώρα απειλεί να τινάξει τον προϋπολογισμό της οικογένειας στον αέρα, κάθε περιττή δαπάνη.

Μένουμε με την ελπίδα για καλύτερες μέρες.

Μας απογοητεύει, κάθε πέρσι και καλύτερα.