Απασχόλησε τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα οποία πλειοδότησαν στην παρουσία του ενώπιον της κοινής γνώμης.
Αυτή, η κοινή γνώμη, σαν αδέκαστος κριτής, να κρίνει το ατυχές γεγονός.
Αυτό που εκτυλίχθηκε σε δύο ανεξέλεγκτες φάσεις.
Στην πρώτη, η Νηπιαγωγός, σ’ έξαλλη κατάσταση, κατακεραύνωσε τα νήπια της.
Απείλησε αυτά τα παιδιά, των οποίων την ευθύνη της μόρφωσης και της καλλιέργειας της προσωπικότητάς τους έχει, με βίαιες σωματικές τιμωρίες.
Στη δεύτερη, γονέας που άκουσε τις απαράδεκτες φωνές της Εκπαιδευτικού, για τιμωρία των παιδιών που προξένησαν σημαντική ηλικία ζημιά στο Σχολείο, χειροδίκησε, με βάναυσο τρόπο σε βάρος της Νηπιαγωγού.
Πρόθεσή μου δεν είναι να ταχθώ υπέρ η κατά κανενός εκ των πρωταγωνιστών του τραγικού περιστατικού.
Απλά να εκθέσω κάποιες σκέψεις αλλά και παρατηρήσεις στην όλη έκβαση του συμβάντος.
Έχω την άποψη ότι η αχρείαστη υπερπροβολή παρόμοιων περιστατικών διεγείρει, εξάπτει το εγώ του ανθρώπου.
Αποτελεί στοιχείο μίμησης. Γιατί αυτός και όχι εγώ.
Καλλιεργεί σε αριθμό μαθητών την αίσθηση της παντοδυναμίας των γονέων τους έναντι των Δασκάλων τους.
Χάνεται η εμπιστοσύνη του μαθητή προς το δάσκαλό του. Ό,τι χειρότερο για την πορεία του στο Σχολείο.
Σήμερα οι Εκπαιδευτικοί, όλων των βαθμίδων, σ’ αντίθεση με τους αντίστοιχους της γενιάς που διανύει τη ζωή του συνταξιούχου, τυγχάνουν καλύτερης και ευρύτερης επαγγελματικής μόρφωσης.
Στο Νηπιαγωγείο μπαίνουν τα θεμέλια της σωστής ένταξης του παιδιού στη μακρόχρονη σχολική ζωή.
Θυμάμαι όταν υπουργός παιδείας ήταν ο αείμνηστος Γ. ΡΑΛΛΗΣ, είχε συμμετάσχει σ’ένα παγκόσμιο συνέδριο.
Σ’ αυτό συζητήθηκαν θέματα βελτιώσεων της παρεχόμενης Παιδείας.
Εντυπωσιάστηκε, όπως έλεγε, από το συμπέρασμα.
Το βάρος της πολιτείας, στο σημαντικό τομέα της Παιδείας, επιβάλλεται να στρέφεται στο Νηπιαγωγείο.
Απ’ αυτό εξαρτάται η παραπέρα ομαλή πορεία του παιδιού.
Έγινε κάτι σημαντικό σ’ αυτή την κατεύθυνση;
Επιτρέψτε μου να έχω αμφιβολίες.
Άλλωστε τα γεγονότα, απανωτά σε μία περιοχή που μυρίζει μπαρούτι απ’ άκρη σ’ άκρη το βεβαιώνει.
Σήμερα η συμπεριφορά των Εκπαιδευτικών, έναντι των μαθητών, δεν είναι όπως παλιά.
Αυτή η άποψη επικρατεί και δεν απέχει της πραγματικότητας.
Μετά το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, πιστεύω κανένας εκπαιδευτικός δεν επικαλέστηκε: «Το ξύλο βγήκε τον Παράδεισο».
Υπάρχουν παιδαγωγικοί τρόποι βελτίωσης των μαθητών.
Η ανάθεση π.χ υπεύθυνων ασχολιών στο μαθητή, του δίνει αυτοπεποίθηση, του αλλάζει τρόπους συμπεριφοράς.
Διάβαζα πολύ πρόσφατα.
Σε Νηπιαγωγεία στην Αμερική, κάθε παιδί έχει εβδομαδιαία απασχόληση.
Καθαρίζει τον πίνακα, αλλάζει τα άνθη του ανθοδοχείου, τακτοποιεί τα καθίσματα, ελέγχει μήπως κάποιος συμμαθητής του άφησε κάτι στη θέση του, κ.λ.π.
Οπωσδήποτε σημαντικός είναι ο ρόλος της Πολιτείας.
Να ενδιαφερθεί με έργα στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Εκπαιδευτικοί.
Ανεξάρτητα τι πιστεύει ο κόσμος για την εγκυρότητα της αποτίμησης της διάθεσης του εκλογικού σώματος στις παραμονές των εθνικών εκλογών, αυτή την περίοδο, επιβεβαιώνεται μία πραγματικότητα.
Βαρύτατες είναι η επιπτώσεις για τον οικογενειακό προϋπολογισμό αλλά και για την οικονομία της Ελλάδας, ύστερα από τις διαδοχικές ανατιμήσεις των ειδών πρώτης ανάγκης.
Επισημαίνεται μάλιστα από ειδικούς ότι η αυξήσεις των ειδών βασική σημασίας, πλήττουν περισσότερο τους οικονομικά αδύνατους.
Η κατάσταση στην οποία βρίσκεται η ελληνική οικονομία, από τις επιλογές των Κυβερνήσεων των τελευταίων ετών, εξελίσσεται σε αγχόνη για τις νέες και τους νέους.
Ένα απροσδόκητο γεγονός που συναντάται, δυστυχώς και σε προηγμένες χώρες.
Διαβάζω σ’ έγκριτη οικονομική εφημερίδα ότι έντεκα εκατομμύρια νέες και νέοι στην Ευρώπη, είναι εκτός εργασίας και εκπαίδευσης.
Δεν συμμετέχουν σε κάποιο πρόγραμμα επαγγελματικής κατάρτισης.
Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης, οι μισές μικρομεσαίες επιχειρήσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αδυνατούν να βρουν εργαζόμενους με τις κατάλληλες δεξιότητες.
Πρώτα η ανεργία ερχόταν ως εφιάλτης. Τώρα εξελίσσεται σε βεβαιότητα.
Εδραιώνεται η βεβαιότητα ότι ένας στους τέσσερις νέους είναι θύματα της ανεργίας.
Οι αιτίες είναι γνωστές στην κοινωνία, χωρίς να επιδέχονται αμφισβήτηση.
Μονοπωλιακά κυκλώματα στις αγορές.
Ο ανταγωνισμός είναι μάλλον ανύπαρκτος. Και βέβαια η μεγαλύτερη πληγή.
Η εξάρτηση της ελληνικής οικονομίας από το πετρέλαιο.
Το πετρέλαιο που εδώ και κάποιους μήνες οι τιμές του τραβούν την ανηφόρα.
Όχι βέβαια μ’ ελαφρά πηδηματάκια άλλα με επώδυνα άλματα.
Η μη σωστή αντιμετώπισή τους διογκώνει το πρόβλημα της ανεργίας.
Είναι κοινό μυστικό. Νέες και νέοι με σπουδές και επιστημονικές περγαμηνές ή με ειδικότητες απαραίτητες στον παραγωγικό τομέα, αδυνατούν να βρουν απασχόληση.
Ό,τι χειρότερο για τη χώρα μας. Αναζητούν εργασία στο εξωτερικό.
Το Ιντερνέτ, οι συγγενείς και φίλοι που διαβιούν στο εξωτερικό, οι νέες και οι νέοι που σπουδάζουν στην αλλοδαπή, πρόθυμοι να βοηθήσουν στη φυγή.
Μπορεί και οι άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να μαστίζονται από την ανεργία.
Όμως προκειμένου να δεχτούν έτοιμους επιστήμονες, έχουν ανοιχτές διεξόδους.
Η Ελλάδα όχι μόνο μειώνει τον πληθυσμό της αλλά χάνει έτοιμους επιστήμονες.
Αυτούς για τους οποίους δαπάνησε τεράστια χρηματικά ποσά να τους εκπαιδεύσει.
Αυτούς που θεωρητικά ήταν έτοιμοι να πάρουν στα χέρια τους τη σκυτάλη για την ανάπτυξη της χώρας.
Στην προεκλογική περίοδο οι υποσχέσεις δίνουν και παίρνουν.
Ευεργετικά μέτρα για την επάνοδο στα πάτρια των επιστημόνων που εργάζονται στο εξωτερικό.
Δραστήρια μέτρα για να κρατηθούν στη χώρα τους οι νέοι επιστήμονες.
Δυστυχώς όμως. Έπεα πτερόεντα που μετά το κλείσιμο της κάλπης, πέταξαν.
Υπάρχει τρόπος να σταματήσει η αφαίμαξη του επιστημονικού προσωπικού;
Επιβάλλεται να υπάρξει.
Είναι ένας τομέας που δεν αφήνει περιθώρια αποτυχίας.
Διάχυτη πλανάται, πριν από πολλά χρόνια, μία δυσάρεστη υποψία.
Αν τα χρήματα τα οποία προσφέρουν, οι πλούσιοι από τα κέρδη τους, η πτωχοί από το υστέρημά τους, για φιλανθρωπικούς σκοπούς, πηγαίνουν εκεί απ’ όπου πηγάζει το αίτημα οικονομικής βοήθειας.
Προηγήθηκε μία μακρόχρονη περίοδος που έδειχνε, σε καθημερινή βάση, με το έργο και τον τρόπο λειτουργίας των φιλανθρωπικών φορέων, ότι άξιζαν την εμπιστοσύνη της κοινωνίας.
Η αξιοπιστία στηριζόταν σε θεμέλια ισχυρών βάσεων.
Αποτέλεσμα αυτής, σε συνδυασμό με την έμφυτη αρετή του ελληνικού λαού, την αλληλεγγύη, η φιλανθρωπία, απλωνόταν, μεγαλουργούσε.
Η οργανώσεις ή τα μεμονωμένα άτομα που διαχειρίζονταν της δωρεές, λειτουργούσαν με τις αδιαπραγμάτευτες αρχές της διαφάνειας και της λογοδοσίας.
Σημαντικά αποτελέσματα σημειώθηκαν στον ελληνικό χώρο.
Τόσο στην ανακούφιση απλών ανθρώπων που βρέθηκαν στην ανάγκη να ζητήσουν βοήθεια, όσο και στην κατασκευή έργων απαραίτητων στην τοπική κοινωνία αλλά και πανελλήνια ευρύτερα.
Τα γεγονότα όμως που διαδέχτηκαν αυτό το υπέροχο και εποικοδομητικό δέσιμο, σταδιακά άρχισε να κλονίζεται.
Θα έλεγε κανείς ότι βάσκανος μοίρα χτύπησε αυτή την αμοιβαία εμπιστοσύνη.
Όμως δεν ήταν αυτή η αιτία.
Η δυσπιστία, επιφανειακή στο ξεκίνημά της, με την πάροδο των χρόνων απέκτησε βαθιές ρίζες.
Η κρίση αξιών στην κοινωνία, η επέλαση της διαφθοράς σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας, έφεραν την καχυποψία.
Σ’ αυτό συνετέλεσε και η στάση των οργανώσεων που ζητούν την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού.
Αλλά απόφυγαν να λειτουργούν με οργάνωση και συνέπεια.
Λησμόνησαν ή έθεσαν σε αδράνεια την υποχρέωση τους να λογοδοτούν για τα χρήματα που διαχειρίζονται.
Μία λογοδοσία τόσο προς τους αποδέκτες της βοήθειας όσο και προς εκείνους που καταβάλλουν τον οβολό τους.
Οι επιτήδειοι λοιπόν εκμεταλλεύονται καταστάσεις και θησαυρίζουν ή προκαλούν με την πολυτελή διαβίωση τους.
Ο πολίτης όμως γιατί εμπιστεύεται μία οργάνωση, συχνά ενός ατόμου, αλλά με ηχηρό πονεμένο τίτλο;
Γιατί δεν έρευνά τη δράση της οργάνωσης στον τομέα που αυτή, υποτίθεται, ότι δραστηριοποιείται;
Ευκολόπιστος ο κόσμος της φιλανθρωπίας, της αγάπης προς τον πλησίον, της γνώσης του πόνου της κοινωνίας, πέφτει στην παγίδα.
Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι η κοινωνία των πολιτών στο πέρασμα των χρόνων, έδωσε σημαντικό έργο, κάλυψε κενά με γόνιμο τρόπο.
Χτίστηκε ένας θεσμός που κατά γενική ομολογία απέδωσε.
Ήταν η εποχή της χρηστής διακίνησης των δωρεών.
Τα πάντα ρει και ουδέν μένει.
Ακολούθησε η διάβρωση του θεσμού από τη διαφθορά, την κρίση των αξιών.
Επέμβαση του κράτους άργησε.
Ο πολίτης επωμίζεται την ευθύνη της παρακολούθησης του έργου, της διαφάνειας της προσωπικότητας, της οργάνωσης.
Δεν μπορεί να είναι επιδημία διαφοράς όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας των τελευταίο καιρό.
Για εκείνους που κτίζουν την προσωπική τους ευημερία από την κλοπή των πόρων που προορίζονται για την πρόοδο του ελληνικού λαού.
Συστηματικοί φοροφυγάδες που μεταχειρίζονται κάθε είδους παρανομία, να φοροδιαφεύγουν.
Με τον τρόπο αυτό στερούν έσοδα από τα κρατικά ταμεία.
Γι’ αυτούς που εκμεταλλεύονται τον πόνο, την απελπισία των άλλων και πλουτίζουν.
Ο κόσμος και παλαιότερα και ιδιαίτερα σήμερα, έχει περί πολλού την αλληλεγγύη και προσφέρει, χωρίς να ερευνά.
Έτσι είναι εύκολο θύμα των επιτήδειων.
Λέει μία παροιμία: «Ο βήχας και ο παράς δεν κρύβονται».
Σωστή.
Και αυτοί που πλουτίζουν με παράνομες μεθόδους, επιδεικνύουν με προκλητικό τρόπο τα πλούτου τους.
Συμβαίνει όμως ένα τυχαίο γεγονός και ανακαλύπτονται.
Ή η παρατηρητικότητα κάποιου άσχετου με την παράνομη δράση του έξυπνου, φέρνει στο φως την ωμή πραγματικότητα.
Και διερωτάται ο πολίτης. Αν υπάρχει αξιόπιστος έλεγχος των αρμόδιων αρχών.
Αν αυτός δεν αποδίδει και έχει ανάγκη βελτιώσεων.
Αν επίορκοι λειτουργοί, υπεύθυνοι για τον έλεγχο των στοιχείων, διευκολύνουν την απάτη.
Φυσικά με το αζημίωτο, τη δωροδοκία.
Σίγουρα καταλήγει στο τρίτο αν .
Η διαφθορά απλώνει τα πλοκάμια της, από τα ανώτερα επίπεδα της διοίκησης μέχρι τα κατώτερα.
Ως τον απλό υπάλληλο που απαιτεί το δωράκι του να κάνει τη δουλειά του.
Αρωγοί όλης αυτής της ανομίας έρχονται τα παραθυράκια της γραφειοκρατίας.
Η πολυνομία και η ελαστικότητα των νόμων που οδηγούν σε αθωωτικές μεθοδεύσεις.
Έχει γίνει συνήθεια πια.
Ιδιαίτερα στα άτομα που συμμετείχαν σε διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις.
Όλα τα πολιτικά κόμματα, έχουν ως προμετωπίδα του προγράμματος τους, σωστά δομημένου στα περισσότερα, την πάταξη της διαφθοράς.
Το σλόγκαν που κυριαρχεί στις προεκλογικές συγκεντρώσεις, «θα τιμωρηθούν όλοι αυτοί που πλούτισαν σε βάρος του ελληνικού λαού», δέχεται το σύνολο των χειροκροτημάτων του ακροατηρίου.
Μετά τις εκλογές καμία πρωτοβουλία στην κατεύθυνση της πάταξης της διαφοράς.
Έπεα πτερόεντα, λόγια φτερωτά, οι προεκλογικές υποσχέσεις.
Ξεχνιέται το επίμαχο χρέος της οργανωμένης πολιτείας.
Το πολιτικό σύστημα έχει υποχρέωση να τηρηθούν οι νόμοι.
Τήρηση των νόμων προς κάθε κατεύθυνση, χωρίς διακρίσεις.
Σ’ όλη την Ελλάδα ηχούν όχι σήμαντρα αλλά καμπάνες της διαφθοράς.