Connect with us

ΡΕΠΟΡΤΑΖ

NGM – Όταν η νέα γενιά πρωτοπορεί

Published

on

Next generation minds

Μόλις έναν χρόνο λειτουργίας συμπληρώνει η NGM (Next Generation Minds) και αυτά που έχουν πετύχει οι συντελεστές της λειτουργώντας με πάθος, δεν είναι λίγα σίγουρα.  Όλα ξεκίνησαν από το πάθος του εμπνευστή – ιδρυτή και σήμερα πρόεδρου της NextGenMinds, Κωνσταντίνου Μαλιάρη, καθώς ασχολήθηκε από μικρή ηλικία με την τεχνολογία, εξαιτίας του πατέρα του Ειρηναίου Μαλιάρη που είναι προγραμματιστής.

Μετά τα πρώτα ερεθίσματα, στην πορεία του ο Κωνσταντίνος κατάφερε να διακριθεί στην αστρονομία (Χάλκινο ολυμπιακό μετάλλιο το 2021), στην ρομποτική (Χρυσό, αργυρό και χάλκινο ολυμπιακό μετάλλιο με την εθνική ομάδα το 2021), να επιλεγεί για internship στο ερευνητικό κέντρο CERN, να λάβει πλήθος άλλων εθνικών διακρίσεων και τελικά να επιλεγεί με πλήρη υποτροφία από το κορυφαίο πανεπιστήμιο Harvard, για τις προπτυχιακές του σπουδές.  Το όραμα του  είναι να μεταφέρει γνώσεις, εμπειρίες και πρακτικές, στα παιδιά του τόπου του, αρχικά, και αργότερα σε κάθε επαρχιακή πόλη της Ελλάδας, για να τους προσφέρει τα εφόδια να κατακτήσουν τον κόσμο, από όποια κοινωνική τάξη ή τόπο και αν προέρχονται. Αυτό το όραμα έγινε πραγματικότητα με πρώτο σταθμό την δημιουργία του κέντρου NGM στην Ναύπακτο.

Ο βασικός σκοπός που δημιουργήθηκε το NGM  είναι ότι αφού τα παιδιά  δεν μπορούν να αποφύγουν την οθόνη να δρομολογηθεί αυτός ο εθισμός τους σε κάτι εποικοδομητικό και δημιουργικό.

Όπως μας εξηγεί ο Ειρηναίος Μαλιάρης «μέσα από παιχνίδια δημιουργούμε STEM. Το STEM είναι Τα αρχικά των λέξεων Science Technology Engineering Mathematics. Παίζοντας τα παιδιά εμπλέκονται με μαθηματικά τεχνολογία και προγραμματισμό, παιχνίδι που γίνεται μέσα από τους διαδραστικούς πίνακες που διαθέτει το NGM καταλήγουμε στη ρομποτική, πού είναι η εφαρμογή όλων των παραπάνω και τον προγραμματισμό.

Αυτό το κομμάτι ξεκινά από πολύ μικρές ηλικίες και φτάνει μέχρι και ενήλικες. Ακόμα στο κέντρο μας μπορούμε να κάνουμε και κάνουμε επιμόρφωση και σε  εκπαιδευτικούς.

Όλο αυτό απευθύνεται σε ηλικία από 5 έως 105 ετών και επειδή θέλουμε να είναι δωρεάν τα πρωινά κάνουμε δωρεάν δράσεις ξεκινώντας από το νηπιαγωγείο μέχρι και παιδιά του Λυκείου, όπου μας επισκέπτονται με τα σχολεία τους.

Επίσης έχουμε δράσεις με το Σύλλογο Αλκυόνη.

Απευθυνόμενοι τώρα σε γονείς τους δείχνουμε τι μπορούν να κάνουμε με τα παιδιά τους στο σπίτι, με τα προγράμματα που χρησιμοποιούμε να είναι δωρεάν.  Άρα μπορούν με ένα tablet να κατεβάσουν τα προγράμματα και να ασχοληθούν στο σπίτι τους».

Ποιος είναι ο στόχος ;

«Αυτή η εμπλοκή των παιδιών βοηθάει τα ίδια τα παιδιά να αποκτήσουν μία άλλη οπτική και για το ίδιο  το σχολείο.

Όταν κάνεις μαθηματικά παίζοντας δεν καταλαβαίνεις, δεν έχει την πίεση ότι πρέπει να καθίσει το παιδί να ασχοληθεί με ένα δύσκολο μάθημα. Με τον προγραμματισμό το παιδί ξεκινά και αποκτά μία δομή σκέψης, γράφει μία καλύτερη έκθεση, αρχίζει να αντιλαμβάνεται βαθύτερα τι πρέπει να κρατήσεις σε ένα κείμενο, σαν έννοιες, τα σημαντικά και τα ασήμαντα και έτσι αρχίζουν σιγά-σιγά χωρίς να το καταλαβαίνουν να γίνονται και καλύτεροι μαθητές. Αυτό αργότερα επειδή χτίζουν αυτή την αλληλουχία στον εγκέφαλό τους είναι σίγουρο ότι τα κάνει και καλύτερους ανθρώπους στην ζωή στην κοινωνία, έχοντας καλύτερα δομημένη σκέψη.

Τα παιδιά μαθαίνουν να συζητάνε μαθαίνουν να ακούν να συνεργάζονται, κοινωνικοποιούνται και όλο αυτό έχει σημαντικά αποτελέσματα, μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα.

Εμείς εδώ στο NGM  δεν ζητάμε ούτε προγραμματιστής να γίνει κανένας ούτε μηχανολόγοι, απλά να το λάβουν σαν εμπειρία, το οποίο θα εφαρμόσουν αργότερα στη ζωή τους.

Ταυτόχρονα προσθέτει εμπειρίες στα παιδιά καθώς συμμετέχουν σε διαγωνισμούς σε επισκέψεις εταιρειών, κλπ.

Η NGM Team -με παιδιά ηλικίας 9-16, συμμετείχε στο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ρομποτικής FLL στους προκριματικούς στα Ιωάννινα και στου τελικούς στην Θεσσαλονίκη, όπου και κατάκτησε την πρώτη θέσης στην κατηγορία Rising All-Star Award και επιλέχθηκε από το Τιτάν Ευκαρπίας για την επίσκεψη – εκπαίδευση της ομάδας. Επίσης δύο ομάδες τουNGM, με παιδιά ηλικίας 5-8 ετών συμμετείχε στο φεστιβάλ STEM στην Πάτρα. Μέσα από αυτές τις συμμετοχές τα παιδιά βλέπουν πως ο κόσμος είναι προσιτός, ανοίγονται ορίζοντες και φεύγουν από τα στενά όρια μιας τοπικής κοινωνίας».

Πώς μπορεί κάποιος να σας προσεγγίσει να έρθει σε επαφή μαζί σας;

«Εμείς έχουμε ένα μότο: Εάν δεν θέλει το παιδί όσο και να προσπαθήσει ο γονιός  δεν μπορεί να καταφέρουμε κάτι. Ουσιαστικά μας ενδιαφέρει να έρθουν εδώ τα παιδιά  να δούνε, να δοκιμάσουν όλο αυτό και εφόσον θέλουν τα ίδια να παραμείνουν».

Στην ομάδα του NGM συμμετέχει  και το «μόνιμο χαμόγελο αισιοδοξίας»,  η νηπιαγωγός Μαρίνα Κουμουλέντζου,  που μέσα από διαδραστικά παιγνίδια και με το  σύγχρονο εξοπλισμό υλοποιούν μαζί με τον Ειρηναίο Μαλιάρη δράσεις, σεμινάρια, εργαστήρια δεξιοτήτων και απογευματινά μαθήματα σε μαθητές και ενήλικες, με στόχο την  διάδοση της ρομποτικής και του STEΜ στα παιδιά  της πόλης μας και όχι μόνο.

Ένα εξαιρετικό δίδυμο που θα τους συναντήσουμε στον όμορφο και λειτουργικό χώρο  των  εγκαταστάσεων  του NGM, στην Παλαιοπαναγιά.

Περισσότερες πληροφορίες για το NextGenMinds στην ιστοσελίδα:  nextgenminds.org/ & Fb & Instagram  –  Οι εγγραφές έχουν ξεκινήσει – Τα τμήματα θα είναι αυστηρά 12 άτομα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Σεμινάριο συνηγορίας για τα δικαιώματα των ασθενών στις κοινωνικές υπηρεσίες του Δήμου Ναυπακτίας

Published

on

By

 Την Πέμπτη 18 Ιουλίου 2024 πραγματοποιήθηκε στο Κέντρο Κοινότητας Δ.Ναυπακτίας σεμινάριο συνηγορίας – focus group για τα δικαιώματα των ασθενών με τη συμμετοχή της Αντιδημάρχου Κοινωνικής Αλληλεγγύης κ. Μαρίνας Ρισβά Πατακοπούλου, στελεχών των κοινωνικών υπηρεσιών του Δήμου (Κέντρο Κοινότητας, Βοήθεια στο Σπίτι, ΚΑΠΗ κ.ά.), καθώς και της ιδρύτριας της Co2gether δρ. Μαρίας Ζαφειροπούλου και του δικηγόρου κ .Γιώργου Κουνινιώτη.

Το σεμινάριο έλαβε χώρα στο πλαίσιο της συνεργασίας που έχει αναπτύξει ο Δήμος Ναυπακτίας με την Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία Co2gether, και ως στόχο είχε την ανάδειξη των προκλήσεων που αντιμετωπίζουν οι ευπαθείς ομάδες ασθενών, όπως ηλικιωμένοι, άποροι, ανασφάλιστοι, χρόνιοι πάσχοντες, καθώς και την ενημέρωση των επαγγελματιών υγείας και κοινωνικής μέριμνας για την αποτελεσματικότερη εξυπηρέτηση των ομάδων αυτών.

Μ. Ρισβά Πατακοπούλου: «Στόχος μας η διαρκής βελτίωση των υπηρεσιών προς τους δημότες»

Όπως σημείωσε η Αντιδήμαρχος Κοινωνικής Αλληλεγγύης κ. Μαρίνα Ρισβά Πατακοπούλου «μέσα από το συγκεκριμένο σεμινάριο αναδείχθηκαν θέματα και δόθηκαν απαντήσεις σε ζητήματα που συναντούν καθημερινά οι κοινωνικές υπηρεσίες του Δήμου μας,  όπως η δικαστική συμπαράσταση, το πιλοτικό πρόγραμμα του προσωπικού βοηθού, οι διαδικασίες έκδοσης των κοινωνικών επιδομάτων και πολλά ακόμη.   

Αξίζει να σημειωθεί ότι, βούληση και επιθυμία μας είναι η συστηματική εκπαίδευση και ενημέρωση των στελεχών του Δήμου μας πάνω σε ευαίσθητα θέματα, πάντα με γνώμονα τη βελτίωση των παρεχόμενων υπηρεσιών και την όσο το δυνατόν καλύτερη εξυπηρέτηση των συμπολιτών μας που έχουν ανάγκη».

Σημειώνεται ότι, το σεμινάριο πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του έργου «Δικαιώματα στην Πράξη: προστασία και προώθηση των δικαιωμάτων ασθενών στην Ελλάδα» του προγράμματος BUILD, με φορέα υλοποίησης την Ένωση Ασθενών Ελλάδας και εταίρο την Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία Cohesion Network 2gether. Το BUILD συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, μέσω του προγράμματος Citizens, Equality, Rights and Values (CERV), το Ίδρυμα Μποδοσάκη και το Κέντρο Στήριξης ΜΚΟ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Continue Reading

ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Περιμένοντας να τελειώσουν «οι διακοπές της Αϊσέ»

Published

on

By

Γράφει η Αλεξάνδρα Φωτάκη

«Η Αϊσέ πάει διακοπές». Με αυτή την κωδική ονομασία ξεκίνησε η τουρκική εισβολή στην Κύπρο στις 20 Ιουλίου 1974, μετά το προδοτικό πραξικόπημα της χούντας των συνταγματαρχών. 50 χρόνια μετά αυτές οι διακοπές μοιάζουν να έχουν κρατήσει πάρα πολύ. Έχουν γίνει καθεστώς και κινδυνεύουν να εξελιχθούν σε «κανονικότητα».

 

50 χρόνια φέτος. Και συμπίπτουν και οι μέρες. Έχει σημασία; Μάλλον όχι.

Για όσους θυμούνται δεν έχει σημασία καν η στρογγυλή επέτειος. Μόνο ότι τα 50 χρόνια είναι πολλά. Πάρα πολλά. Περισσότερα από όσα μπορούμε να αντέξουμε.

Όσοι τα ζήσανε και όσοι μεγαλώσαμε με τις διηγήσεις.

Κι αυτές οι διηγήσεις όμως σιγά σιγά ξεθυμαίνουν. Κινδυνεύουν να γίνουν ιστορίες, άλλων, πολύ μακρινές για να πονάνε ακόμα, αυτούς που τις ακούνε σήμερα.

Ποιος μπορεί να πονάει άλλωστε για κάτι που δεν γνώρισε ποτέ;

Πώς μπορεί να λες «σπίτι σου» ένα σπίτι που δεν έζησες ποτέ;

Πώς μπορείς να νιώσεις ότι είναι ο τόπος σου, ένα μέρος που δεν έπαιξες ποτέ, δεν χτύπησες, δεν μάτωσες, δεν γέλασες.

Η Αγάθη πάει συχνά στη Μόρφου. Για να βλέπει το σπίτι της. Το σπίτι που έδειχνε σε φωτογραφίες στους τουρκοκύπριους στο Λήδρα Πάλας πριν ανοίξουν τα οδοφράγματα, αναζητώντας κάποιον να της πει αν ξέρει ποιος μένει μέσα.

Το σπίτι που μπήκε νύφη το 1969 και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το 1974. Το σπίτι που αποκαλεί σπίτι της και συγκινείται αλλά έζησε μόνο πέντε χρόνια.

Έχει σχέση με τους τουρκοκύπριους πρόσφυγες που τους «παραχωρήθηκε» μετά το 1974. Με τους ανθρώπους που μπήκαν σε ένα φιλόξενο χώρο, βρήκαν να φάνε, να πιουν , να κοιμηθούν, αλλά, σαν φιλοξενούμενοι, όχι σαν ιδιοκτήτες. Γιατί δεν ήταν το σπίτι τους.

Τα παιδιά τους έμαθαν να λένε το σπίτι της Αγάθης «σπίτι τους», γιατί το δικό τους δεν το γνώρισαν ποτέ. Αλλά και να ανοίγουν την πόρτα στην Αγάθη και να της λένε αυτό είναι «και δικό σου σπίτι».

Έμαθαν και αυτοί να πηγαίνουν στο δικό τους σπίτι στην Πάφο και στη Λεμεσό. Στο σπίτι των γονιών τους. Ξέρουν πώς είναι να χτυπάς την πόρτα και να περιμένεις να σε υποδεχτούν στο «σπίτι σου» σαν επισκέπτη.

Έχω πάει πολλές φορές με την Αγάθη στη Μόρφου. Αυτή τη φορά όμως ήταν για μένα η πιο δύσκολη από όλες. Το σπίτι ανακαινίζεται. Για να μπορέσει να συνεχίσει να κατοικείται.

Όλα τα πράγματα έχουν μαζευτεί και φυλαχθεί, στη διάθεση της Αγάθης να πάρει ότι θέλει.

Και όμως μπαίνοντας στη ντουλάπα είχε μείνει ξεχασμένο ένα παιχνίδι της κόρης της και λαμπάδα της βάφτισης του γιου της. Με το παιχνίδι έπαιζε όταν ήταν μικρή και η εγγονή του ζευγαριού που πήρε το σπίτι.

Η Αγάθη βγήκε από το σπίτι κρατώντας τη λαμπάδα και το παιχνίδι στο χέρι…

Να γυρίσει στη Λεμεσό. Στα Πολεμίδια. Από κει που έφυγε η γυναίκα του Αχμέτ που σήμερα ζει στο σπίτι της, για να γίνει πρόσφυγας.

Και κάπως έτσι μετά από 50 χρόνια όλα είναι τόσο μακρινά, αλλά και τόσο κοντινά. Κι εκεί που λες πως οι πληγές άφησαν σημάδια, αλλά έκλεισαν, ξαφνικά πονάνε τόσο που δεν παίρνεις ανάσα.

Και κάπως έτσι οι «διακοπές της Αϊσέ» γίνονται αβάσταχτες.

Η Πωλίνα είναι 35 χρονών. Δεν γεννήθηκε στη Μόρφου. Δεν πάει στη Μόρφου. Δεν αντέχει να πάει στη Μόρφου. Δεν μπορεί να βλέπει το «σπίτι της». Το σπίτι που δεν έζησε ποτέ, αλλά θα έπρεπε να έχει παίξει στην αυλή του. Θα έπρεπε να έχει πέσει στις σκάλες του.

Οι πρόσφυγες στην Κύπρο μεγάλωσαν τα παιδιά τους με ένα περίεργο τρόπο. Τους μάθαιναν να αγαπάνε τη ζωή που θα ζούσανε αν δεν γινόταν το πραξικόπημα και η εισβολή.

Το σπίτι που θα είχαν αν δεν είχε γίνει το πραξικόπημα και η εισβολή.

Να σκέφτονται την επιστροφή σε μέρη που δεν γεννήθηκαν και δεν έζησαν, αλλά για κάποιο περίεργο λόγο φαντάζουν πάντα καλύτερο από αυτό που είχαν στην νέα πραγματικότητα.

Με το μυαλό να παίζει περίεργα παιχνίδια και να σε κάνει να δένεσαι με τόπους και πράγματα που στην πραγματικότητα δεν γνώρισες και δεν βίωσες ποτέ.

Να υιοθετείς τα βιώματα και τους αναστεναγμούς των άλλων. Αυτών που σου τα διηγήθηκαν. Της γιαγιάς και του παππού, της μάνας και του πατέρα σου. Και τελικά να γίνονται δικά σου.

Να ψάχνεις τις φωτογραφίες, ασπρόμαυρες, μικρές, κοκκινωπές, στα πρώτα χρόνια του έγχρωμου φιλμ.

Να παλεύεις να βάλεις τον εαυτό σου στην εικόνα. Σαν να ήσουν εκεί.

Και η ζωή έχει πάντα μία αίσθηση προσωρινού. Μία προσμονή επιστροφής. Σε κάτι που δεν γνωρίζεις, αλλά είναι σίγουρα καλύτερο. Πρέπει να είναι καλύτερο.

Και κάπως έτσι η ζωή περνάει με μία αίσθηση προσωρινότητας.

Μέχρι να γυρίσεις σπίτι «σου»…

 

Ζητούμενο, που δεν έχουμε καταφέρει όλοι ακόμα. Να λέμε τις αλήθειες, ακόμα και αυτές που μας πονάνε. Για να μπορούμε να κοιτάμε τον καθρέφτη.

Για να διαπαιδαγωγήσουμε τους νεότερους.

Για να μην τα ζήσουμε ξανά.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Continue Reading

ΡΕΠΟΡΤΑΖ

50 χρόνια μετά…

Published

on

By

Είναι το απόγευμα της 19ης Ιουλίου του 1974, η ζέστη είναι αποπνικτική και οι παραλίες της Κύπρου, είναι γεμάτες από κόσμο που αναζητούν λίγη δροσιά.

Οι δείκτες των ρολογιών δείχνουν 18.23 και κείνη την ώρα το επίγειο ραντάρ της Ναυτικής Διοίκησης Κύπρου, που βρισκόταν στο βορειοανατολικό άκρο της Κύπρου και συγκεκριμένα στο ακρωτήρι Άγιος    Ανδρέας, εντόπισε την Τουρκική νηοπομπή, 4 αποβατικά σκάφη, στα ανοικτά της Κυρήνειας. Ειδοποιούνται αμέσως με κατεπείγοντα σήματα η Ελληνική και Ελληνοκυπριακή πολιτική και στρατιωτική ηγεσία.

Κάθε μισή ώρα, από τις 7μ.μ. (19.00) μέχρι και στις 04.50 το πρωί της 20ης Ιουλίου, η Ναυτική Διοίκηση Κύπρου, αναφέρει λεπτομερώς τις κινήσεις των Τουρκικών αποβατικών σκαφών.

Η Ελληνική στρατιωτική ηγεσία, που ουσιαστικά είναι και πολιτική ηγεσία, εκτιμά πως πρόκειται για άσκηση του τουρκικού στόλου ή έτσι τους «πληροφόρησαν» από την Αμερικανική Πρεσβεία και δεν λαμβάνει κανένα απολύτως μέτρο. Ούτε καν αυτό της αυξημένης επιτήρησης!!!

Στις 5 παρά 10 το πρωί της 20ης Ιουλίου, τα τουρκικά αποβατικά απέχουν μόνο 8 χιλιόμετρα από τις ακτές της Κυρήνειας και ουδείς, Έλληνας ή Ελληνοκύπριος πολιτικός ή στρατιωτικός, ανησυχεί!!!

Δέκα λεπτά αργότερα, γύρω στις 5, με το πρώτο φως της μέρας , άρχισαν σφοδροί αεροπορικοί βομβαρδισμοί από την Τουρκική Αεροπορία.

Πάνω από 70 τουρκικά πολεμικά αεροσκάφη προσέβαλαν και κατέστρεψαν, τον Ναυτικό Σταθμό της Κυρήνειας, τα στρατόπεδα πεζικού και πυροβολικού, το οδικό δίκτυο ανατολικά της Κυρήνειας, τον σταθμό Εγκαίρου Προειδοποίησης της Αεροπορίας και το Ραντάρ του Ναυτικού, στον Άγιο Αντρέα.

Λίγο πριν από τις 6 το πρωί, τα Τουρκικά αεροσκάφη χτύπησαν εγκαταστάσεις του Γενικού Επιτελείου της Κυπριακής Εθνοφρουράς, διάφορα στρατόπεδα στη Λευκωσία και το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ (Ελληνική Δύναμη Κύπρου).

Ο «Αττίλας» βρισκόταν στην Κύπρο για να γράψει το τέλος του προοιμίου μιας τραγωδίας που συνεχίζεται   μέχρι σήμερα, 50  ολόκληρα χρόνια, με  εδάφη χώρας μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης να βρίσκονται υπό κατοχή…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Continue Reading

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ