Πώς μας ήρθε ο Μπεν Χουρ παρακολουθώντας το δημοτικό συμβούλιο με θέμα τον απολογισμό πεπραγμένων της δημοτικής αρχής;
Οι κακοπροαίρετοι θα σπεύσουν να απαντήσουν ότι η πολιτική τέχνη δεν διαφέρει πολύ κι από την υποκριτική. Εμείς όμως κακοπροαίρετοι δεν θέλουμε να είμαστε και μόνο καλοπροαίρετα προσεγγίζουμε τα θέματα.
Εξάλλου εκφράζουμε τον ειλικρινή σεβασμό μας και στους εκπροσώπους της πολιτικής τέχνης και στους υπηρετούντες την υποκριτική τέχνη.
Βέβαια κάποιοι εκπρόσωποι της πολιτικής κάποιες φορές προκειμένου να επιβιώσουν στο σκληρό σανίδι της πολιτικής συναγωνίζονται τους υπηρετούντες την υποκριτική τέχνη, υποκρίνονται και παίζουν πολλούς και διαφορετικούς ρόλους μέχρι την επανεκλογή τους.
Αυτό που μας οδήγησε σε αυτόν τον παραλληλισμό δεν είναι ούτε η υπόθεση ούτε το επικό σκηνικό (παρόλο που η παρουσίαση του απολογισμού του δημάρχου επαινέθηκε από κάποιους συνεργάτες του) αλλά η διάρκεια του απολογισμού όχι μόνο του δημάρχου και των συνεργατών του αλλά και ολόκληρου του συμβουλίου.
Η επική ταινία του Μπεν Χουρ κράτησε τρισήμιση ώρες, η συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου κράτησε περίπου έξι ώρες!!!
Οι περισσότεροι από τους λίγους θεατές άντεξαν περίπου όσο και η ταινία. Το υπόλοιπο το άφησαν στη μέση. Αποχώρησαν οι πιο πολλοί και οι πρόεδροι, πλην τριών, ούτε πήραν τον λόγο.
Και δεν είναι μόνο η διάρκεια, είναι και το περιεχόμενο της συζήτησης που κουράζει και προκαλεί αποστροφή πλέον στους πολλούς.
Ακούσαμε πολλά έργα όχι μια αλλά πολλές φορές. Τα ακούσαμε από το δήμαρχο, τα ακούσαμε από τους αντιδημάρχους, τα ακούσαμε και από προηγούμενους δημάρχους.
Έργα που ξεκίνησαν πολύ παλιά και συνεχίζονται ακόμα, έργα που παραδόθηκαν στους επομένους και στον έλεγχο βρέθηκαν ελαττωματικά και χρειάστηκαν πολύ χρόνο για… service, έργα που εξελίσσονται, έργα νέα και έργα που κινδυνεύουν να μείνουν μετεξεταστέα και να κοπούν, έργα που μένουν στα χαρτιά και έργα που σχεδιάζονται για να φέρουν τον τόπο μπροστά.
Και όλα αυτά παρόλο που ήταν τα ίδια τα ακούσαμε πολλές φορές και από πολλά διαφορετικά χείλη. Μάλλον οι πολιτικοί μας εκπρόσωποι μας περνάνε για μαθητούδια και μας λένε πολλές φορές το μάθημα για να το μάθουμε καλά και να το αφομοιώσουμε, ώστε να μην το ξεχάσουμε όταν θα έρθει η ώρα της εξέτασης, της κάλπης.
Βέβαια κάποιοι από αυτούς αισθάνονται και οι ίδιοι μαθητές και ήρθαν καλά προετοιμασμένοι διαβάζοντας λέξη προς λέξη αρκετές σελίδες, ώστε να μην ξεχάσουν την παραμικρή λεπτομέρεια.
Και σε ένα ακόμα σημείο που η συνεδρίαση του απολογισμού μας θύμισε το Μπεν Χουρ είναι και οι οσκαρικές ευχαριστίες. Ξέρετε αυτές που λένε όσοι παίρνουν το οσκαρικό αγαλματίδιο και η ταινία του Μπεν Χουρ σάρωσε τα όσκαρ. Πολλές λοιπόν οι ευχαριστίες, άλλες από καρδιάς κι άλλες με δόσεις ειρωνείας.
Και για το τέλος αφήσαμε την επανάληψη. Αυτή η αίσθηση που λες: «Αυτό το έργο το ΄χω ξαναδεί».