Πριν δύο μήνες, επισκέφθηκα την Στοκχόλμη για πρώτη φορά. Πήγα εκεί ως συντονίστρια μιας πρότασης χρηματοδότησης για την απανθρακοποίηση ενός εργοστασίου παραγωγής χάλυβα. Είχα μόνο μία μέρα στη διάθεσή μου για εξερεύνηση. Χρειαζόμουν να περπατήσω στη σιωπή, επειδή είχα περάσει τις προηγούμενες δύο ημέρες μιλώντας συνεχώς με κόσμο. Αφού περπάτησα περίπου 20 χιλιόμετρα χωρίς να το καταλάβω, κατέληξα στο μουσείο Vasa. Αρχικά, δίστασα να μπω· δεν ήμουν σίγουρη αν με ενδιέφερε να δω ένα σαπιοκάραβο που ανασύρθηκε από τον βυθό. Κάποιο ένστικτο με τράβηξε και μπήκα. Εκεί πέρασα τρεις από τις πιο συναρπαστικές ώρες της ζωής μου.

Το Vasa βούλιαξε πριν από 400 περίπου χρόνια στο πρώτο του ταξίδι, 1.500 μέτρα από το λιμάνι της Στοκχόλμης από όπου ξεκίνησε. Η τοποθεσία του στον βυθό ξεχάστηκε για αιώνες, μέχρι που ξαναεντοπίστηκε στα τέλη της δεκαετίας 1950, και τελικά ανασύρθηκε το 1961 μετά από γιγαντιαίες προσπάθειες ανεξάρτητων ερευνητών. Έκτοτε, εκτίθεται στο μουσείο που φέρει το όνομα του. Είναι το μεγαλύτερο ξύλινο πλοίο που έχει ποτέ ανασυρθεί και διατηρείται ακόμη. Έμαθα ότι 95% του πλοίου έχει παραμείνει ακέραιο μέσα στους αιώνες, λόγω της χαμηλής αλατότητας της Βαλτικής.

Περίπου 150 άτομα ταξίδευαν με το Vasa, εκ των οποίων 30-50 έχασαν τη ζωή τους όταν το πλοίο βυθίστηκε. Το Vasa ήταν ένα τεχνολογικό επίτευγμα που απέτυχε λόγω αστοχιών σχεδιασμού και πολιτικών πιέσεων για γρήγορη κατασκευή. Στην προσπάθεια τους οι άνθρωποι να φτιάξουν το πιο πρωτοποριακό και επιβλητικό πολεμικό πλοίο της εποχής, παρέβλεψαν βασικές λεπτομέρειες ασφαλείας. Παρέβλεψαν τους επιβάτες, οι οποίοι έγιναν αναλώσιμοι, σαν να έσβηναν, σαν να ήταν φευγαλέοι.

Αιώνες αργότερα, ήταν η ανθρώπινη θέληση που κατάφερε να ανασύρει το πλοίο, αλλά και να ανακατασκευάσει ό,τι είχε χαθεί. Λες και ο άνθρωπος προσπάθησε να διορθώσει το λάθος, βάζοντας τους επιβάτες που χάθηκαν στο προσκήνιο. Κάθε σορός που σώθηκε έχει ένα όνομα, μια ταυτότητα, μια ιστορία και συνοδεύεται από ρούχα και αντικείμενα που του ανήκαν. Ένιωσα ότι ήταν ένας φόρος τιμής για κάθε ζωή που είχε χαθεί. Το μουσείο παρουσιάζει το Vasa ως ζωντανό οργανισμό που ταξιδεύει και εξελίσσεται στον χρόνο, για να θυμίζει ταυτόχρονα την ματαιοδοξία αλλά και το μεγαλείο του ανθρώπου.

Σε μια γωνιά του μουσείου υπήρχε μια οθόνη που απεικόνιζε το βυθό να κινείται. Κάθισα σε έναν καναπέ μπροστά από την οθόνη και έβαλα τα ακουστικά για τους επισκέπτες. Μια βαθιά και ήρεμη φωνή μιλούσε για το πώς, πλησιάζοντας τους νεκρούς, μπορούμε να μάθουμε πιο πολλά για τη ζωή. Η φωνή καλούσε τους επισκέπτες να σαρώσουν ένα QR code και να γράψουν τις σκέψεις τους για τη ζωή και τον θάνατο. Οι σκέψεις αυτές αναδύονταν ανώνυμα από το βυθό στην οθόνη. Τις κοιτούσα απορροφημένη για ώρα, μέχρι που έγραψα κι εγώ τη δική μου: «Θέλω να αφιερώσω τη ζωή μου σε έναν σκοπό». Πρόσφατα, έφερα στο μυαλό μου αυτό που είχα γράψει και σκέφτηκα ότι ίσως ο σκοπός να είναι μπροστά μου, στις λεπτομέρειες που παραβλέπω όταν βιάζομαι να διεκπεραιώσω… Ίσως κάθε σκέψη, λέξη και πράξη να έχει τις απαντήσεις που ψάχνω…

Ερικέττη Σέρβου – Σύμβουλος καινοτομίας και co-founder της AskE

eriketti@askedot.com

Κατ’ ἀρχήν νά εὐχηθῶ σέ ὅλους σας χρόνια πολλά μέ ὑγεία, δύναμη καί ἔμπνευση στό ἔργο σας. 

Ἡ Μεγάλη Παρασκευή γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, καί γιά τήν Ναύπακτο, δέν εἶναι ἡμέρα θλίψεως καί λύπης, ἀλλά ἡμέρα θριάμβου, διότι ὁ Χριστός μέ τόν θάνατό Του στόν Σταυρό, θανάτωσε κάθε θάνατο, ψυχολογικό, πνευματικό καί μᾶς ἔδειξε τόν τρόπο νά ὑπερβαίνουμε τά προβλήματά στήν ζωή μας, δηλαδή πῶς ἀπό τό ἐπίπεδο τῶν αἰσθήσεων καί τῶν συναισθημάτων νά προχωροῦμε στό ἐσωτερικό, πνευματικό, θεολογικό ἐπίπεδο. Εἶναι μιά πορεία ἀναβάσεως πρός τήν δική μας ἀνάσταση.

Τίς ἡμέρες τῶν Παθῶν τοῦ Χριστοῦ στά Ἱεροσόλυμα, ὅπως εἴδαμε, κυριάρχησαν τρία γεγονότα· δηλαδή, τό ἀνθρώπινο, τό θρησκευτικό πού ἔγινε δαιμονικό καί τό θεολογικό. 

• Τό ἀνθρώπινο φάνηκε στόν Πιλᾶτο, τόν Ἡρώδη καί ἄλλους πού τούς ἐνδιέφερε ἡ ἐξουσία καί τά ἀτομικά συμφέροντα καί ἀδιαφόρησαν γιά τόν θάνατο ἑνός ἀθώου. 
• Τό θρησκευτικό πού μετατράπηκε σέ δαιμονικό φάνηκε στούς Γραμματεῖς καί τούς Φαρισαίους, τούς θρησκευτικούς ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων, καί στόν Ἰούδα στόν ὁποῖον εἰσῆλθε ὁ σατανάς γιά νά προδώση τόν Χριστό.
• Τό θεολογικό φάνηκε ἔντονα στόν Χριστό πού ἀντιμετώπισε τά πάντα μέ σιωπή καί λόγο, μέ ὑπομονή καί θεοπρεπῆ στάση, καί νίκησε μέ τήν θεότητά Του τήν ἄδικη ἐξουσία, τήν δαιμονική ἐνέργεια. 

Δυστυχῶς καί σήμερα στίς κοινωνίες μας ἐπικρατοῦν αὐτές οἱ τρεῖς καταστάσεις, δηλαδή, τό ἀνθρώπινο μέ τήν ἄδικη ἐξουσία καί τά μικροσυμφέροντα, τό θρησκευτικό μέ τήν δαιμονική δύναμη, καί τό θεολογικό μέ τήν ὑπέρβαση τῶν ποικιλώνυμων παθῶν.

Αὐτό τό θρησκευτικό-δαιμονικό στοιχεῖο τό βλέπουμε ἔντονα στήν Μέση καί τήν εὐρύτερη Ἀνατολή, ἀλλά καί σέ βόρειες Ὀρθόδοξες χῶρες. Γίνονται πόλεμοι ἐν ὀνόματι τῶν θρησκειῶν, σκοτώνονται ἄνθρωποι, ἀφανίζονται πολιτισμοί, γκρεμίζονται θρησκευτικά καί πολιτιστικά μνημεῖα, ἀκόμη στήν Συρία καί τόν Λίβανο ἐξαφανίζονται Χριστιανικοί πληθυσμοί, εἴτε διά τοῦ θανάτου εἴτε διά τῆς βίαιης μετακινήσεως τῶν ἀνθρώπων. Δυστυχῶς τό βλέπουμε καί στίς κοινωνίες μας. Πρόκειται γιά τό ἀνθρώπινο καί δαιμονικό στοιχεῖο πού ἐπικρατεῖ στήν σύγχρονη ζωή. 

Ὁ Χριστός τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας εἶναι ἐναντίον κάθε πολέμου πού ἀφανίζει ἀνθρώπινες ζωές, καταστρέφει αἰώνιους πολιτισμούς, ἐξαφανίζει τήν εἰρηνική συνύπαρξη τῶν λαῶν, τῶν πολιτισμῶν, τῶν κοινωνιῶν.

Αὐτήν τήν ἡμέρα τῆς ἔλλογης σιωπῆς, τοῦ θριάμβου τοῦ Χριστοῦ πάνω στό δαιμονικό στοιχεῖο προσευχόμαστε στόν Χριστό νά ἐπέμβη στούς ἰσχυρούς τῆς γῆς γιά νά σταματήσουν οἱ κάθε μορφῆς πόλεμοι στήν ἀνθρωπότητα, τήν κοινωνία, τήν οἰκογένεια, τίς θρησκευτικές κοινότητες. Νά ἐπικρατήση ἡ εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ. Διαφορετικά τέτοιες θρησκευτικές ἐκδηλώσεις πού γίνονται αὐτήν τήν ἡμέρα, ὡς ἀνάπαυλα μεταξύ τῶν πολεμικῶν συγκρούσεων, εἶναι ὑποκριτικές καί φολκλορικές. Στήν ἐποχή πού ζοῦμε πρέπει νά μιλᾶμε προφητικά.

Νά εὐχηθοῦμε νά σταματήση ἤ νά μειωθῆ αὐτό τό δαιμονικό στοιχεῖο ἀπό τήν ζωή μας, καί αὐτό ἐξαρτᾶται ἀπό τόν καθένα μας, εἶναι θέμα ἐσωτερικῆς ἐλευθερίας.

Καλή Ἀνάσταση

Τον σχεδιασμό της κυβέρνησης για τους δημόσιους παιδικούς και βρεφονηπιακούς σταθμούς και τα ΚΔΑΠ και ΚΔΑΠ-ΜΕΑ καταγγέλλουν αιρετοί  και απαιτούν αναβάθμιση των κοινωνικών δομών, μόνιμη και σταθερή δουλειά για τους εργαζόμενους στους δήμους.

 Όπως αποτυπώνεται στο προσχέδιο διάταξης νόμου με τον τίτλο “Διαδικασία στελέχωσης για την κάλυψη αναγκών των βρεφονηπιακών και παιδικών σταθμών και Κέντρων Δημιουργικής Απασχόλησης των ΟΤΑ α’ και β’ βαθμού και των Νομικών Προσώπων Ιδιωτικού Δικαίου αυτών”, γίνεται προσπάθεια εφαρμογής ενός συστήματος πλήρους ανταποδοτικότητας μέσω voucher και  σύνδεσης  της χρηματοδότησης με τον αριθμό των εξυπηρετούμενων παιδιών και η δημιουργία ενός πανελλαδικού “μητρώου” εργαζομένων ορισμένου χρόνου.

Όλα τα παραπάνω  οδηγούν στην παραπέρα υποβάθμιση κρίσιμων κοινωνικών υπηρεσιών, στην περιπλάνηση των εργαζομένων σε διάφορες δομές, στην ανακύκλωση της ανεργίας, στην εργασιακή ομηρία και στη ναρκοθέτηση της μονιμοποίησης εργαζομένων που προσφέρουν για χρόνια.

Καλούν  δε την   ΚΕΔΕ να πάρει σαφή θέση υπέρ της διασφάλισης των εργαζομένων και κατά της διάλυσης των κοινωνικών δομών.