Connect with us

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ

Το μπαμπέσικο φλουρί

Published

on

Η Στέλλα θυμόταν ακόμη πως είχε τηλεφωνήσει σε όλους τους συγγενείς ,μέχρι και Νέα Ζηλανδία χρεώθηκε για να αναγγείλει το χαρμόσυνο νέο ! “Μίλα Στέλλα “έκανε όλο αγωνία η θεία από το χωριό “Παντρεύεσαι επιτέλους;

Αυτό θέλεις να μου πεις; Δεν ξέρεις τι μαράζι το είχα; Νόμιζα πως θα μας έμενες στο ράφι!”

“Πάψε βρε θεία ,όχι δεν σε πήρα γι’ αυτό .Μου έτυχε το φλουρί. Ποτέ μέχρι στιγμής στα τριανταπέντε μου χρόνια δεν έπεσε σε μένα .Είμαι πολύ χαρούμενη !” Φυλαχτό σωστό το είχε το φλουρί η Στέλλα.

Τύχη βουνό θεώρησε πως θα έχει από δω και στο εξής .Στα όνειρα της σκαρφάλωνε στην κορυφή της επαγγελματικής πυραμίδας, διευθύντρια στην θέση της διευθύντριας γινόταν. Όλοι οι άνδρες έπεφταν στα πόδια της ,εκλιπαρούσαν για ένα μονάχα της βλέμμα.

Το φλουρί τα άκουγε όλα αυτά κι έλεγε από μέσα του : “Απ’ αυτό το πλευρό να κοιμάσαι Στελλάκι.

Άλλη δουλειά δεν είχα από το να παριστάνω το μαγικό λυχνάρι του Αλαντίν που θα σου εκπληρώνει τις επιθυμίες σου !Αν θέλεις επαγγελματική ανέλιξη κούνα λίγο παραπάνω της τροφαντές καμπύλες σου στον προϊστάμενο σου μπας και πάρεις προαγωγή . Όσο για τον εραστή που ψάχνεις δεν θα χτυπήσουν και πένθιμα οι καμπάνες επειδή σε φτύνουν οι άνδρες .Βάλε αγγελίες ,πήγαινε σε γραφείο συνοικεσίων ,εγώ την προξενήτρα δεν την κάνω για καμία!”

Το φλουρί απολάμβανε την περίοπτη θέση του, μέσα στην μπιζουτιέρα με τα πιο πολύτιμα κοσμήματα της το είχε βάλει. Ένα βράδυ ,το χρυσό δαχτυλίδι του έπιασε κουβέντα .

“Με εξοργίζει το αλαζονικό σου ύφος όταν λες “Είμαι γουρλής, είμαι γουρλής”.

Αμφιβάλω για το πόσο αλήθεια είναι αυτό .Είναι ντροπή σου να παραμυθιάζεις την Στέλλα!”

Το φλουρί τα έχασε. Από που είχε μάθει την αλήθεια το τιποτένιο αυτό δαχτυλίδι; “Πώς το ξέρεις;” το ρώτησε έπειτα από ώρα .

“Δεν φέρεις επάνω σου ένα μικρό ,διακριτικό ταυ που συμβολίζει την τύχη .  Για να σε ψάξω μπας και κάνω λάθος !”

“Αυτό είναι δικό μου θέμα ,δεν αφορά. Και μην τολμήσεις να ψάξεις σπιθαμή προς σπιθαμή το μεταλλικό κορμί μου ,θα σε καταγγείλω για την παρενόχληση που φαντάζεσαι!”

“Σιγά μην θέλω να σε αγγίξω !Εσύ δεν είσαι χρυσό φλουρί είσαι φλουρί με ίκτερο !”φώναξε το δαχτυλίδι.

Το φλουρί βέβαια γνώριζε πολύ καλά πόσο δίκιο είχε το δαχτυλίδι . Ναι δεν ήταν τυχερό, και ναι ανήκε στην άλλη κατηγορία ,σε εκείνη με τα φλουριά που τα ονόμαζαν μπαμπέσικα.

Και το μπαμπέσικο φλουρί μαζί με όλα τα άλλα της τάξης του που είχαν χωθεί με πονηριά σε πολλές βασιλόπιτες τίμησαν δεόντως το όνομα τους ,με αποκορύφωμα τον Covid ,που κατά την γνώμη τους ήταν το μέγα επίτευγμα τους

Η Στέλλα όχι μόνο δεν έγινε διευθύντρια μα έμεινε κι άνεργη .

Όσο για ταίρι; Μετά λύπης θα διαπίστωνε ότι δεν μπόρεσε να σταυρώσει κανένα αρσενικό της προκοπής το 2020.

Προς το τέλος της χρονιάς η Στέλλα πέταξε το φλουρί στα σκουπίδια . “Μπαμπέσικο εσύ φταις για όλα!” είπε .

“Oh yes dear “χαχάνισε εκείνο κυνικά .

 

 

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ

Του κουραμπιέ απέναντι, πείτε του πως τον θέλω!

Published

on

By

Έχω πάψει πλέον να μετράω τις μέρες καραντίνας αφού γνωρίζω ότι σαφώς ο αριθμός είναι ακόμη διψήφιος.

(Έτσι και ήταν τριψήφιος θα φορούσα από μόνη μου δίχως εξαναγκασμούς και πιέσεις τον ζουρλομανδύα!)

Με πρόσωπο που χρήζει μιας σχετικής πάστρας αφού η τσίμπλα έχει κολλήσει σαν ρετσίνι στις γωνίες των ματιών μου, κατευθύνομαι προς το μπάνιο.

“Ασβεστώνοντας” τα μούτρα μου με μια μάσκα που και καλά θα έκανε θαύματα βάζω πλυντήριο για να περάσει η ώρα που οφείλω να την αφήσω ώστε να δράσει σωστά.

Αγγίζοντάς την κάποια στιγμή κι αφού αντιλαμβάνομαι ότι έχει αποκτήσει πλέον την υφή τσιμέντου αποφασίζω να την αφαιρέσω με την βοήθεια του νερού.

Αφού έχω καταναλώσει περισσότερο νερό απ’ όσο κουβαλάει ο Δούναβης κι ο Αλιάκμονας μαζί, περιμένω να δω το αποτέλεσμα.

Το περίφημο θαύμα τελικά δεν έγινε ποτέ κι εκνευρισμένη βάζω την φθηνή κρέμα ημέρας.

Κοψομεσιασμένη από την πολύ ξάπλα (Ναι πείτε με και τεμπέλα τώρα, η καραντίνα φταίει!) ανοίγω την τηλεόραση.

Μια ολόλευκη σαν χιόνι εικόνα ερεθίζει τα οπτικά μου νεύρα. Μια κομψή γαβάθα γεμάτη με αφράτους κουραμπιέδες γεμίζει απ΄ άκρη σ’ άκρη την οθόνη της τηλεορασάρας μου την οποία μεταξύ μας ακόμη να ξεχρεώσω.

Οι μορφασμοί μου εναλλάσσονται υποδηλώνοντας ωστόσο όλοι μονάχα ένα: I want those koutambiedes right now!  Από το απέναντι διαμέρισμα που συνηθίζουν να έχουν τα παράθυρα ορθάνοιχτα ακούγεται η Μαίρη Χρονοπούλου και ο ύμνος “Του αγοριού απέναντι”.

Αγόρι δεν έχω εδώ και καιρό για να το αφιερώσω αφού με παράτησε για μια “όρκα” που του κουνήθηκε, οπότε στρέφω την αφιέρωσή μου στους φίλτατους κουραμπιέδες.

“Toυ κουραμπιέ απέναντι, πείτε του πως τον θέλω” φαλτσάρω χειρότερα κι από γνωστό κομμωτή σε μουσικό σόου( ‘Έλα τώρα που δεν καταλάβατε!) και σημειώνω την συνταγή.

Τα μισά υλικά μου λείπουν και το σουπερμάρκετ απέχει κάμποσο.

Το πορτοφόλι μου δηλώνει “μαγκωμένο” το έπιασαν ξαφνικά οι τσιγκουνιές. Ανοίγω την ταμπακιέρα να στρίψω ένα τσιγάρο μπας και σκεφτώ καλύτερα.

Όσο περνάει η ώρα τόσο μεγαλώνει η λαχτάρα μου για αυτούς.

Η μνήμη στερεώνει ξάφνου μια μπάρα ως εμπόδιο μπροστά μου. “Κάθε φορά που έφτιαχνες κουραμπιέδες ή τους έκαιγες ή τους άφηνες άψητους.

Είναι φανερό πως δεν υπάρχει δίλημμα παρά μονάχα η λύση του κυρ Γρηγόρη απέναντι!” με μαλώνει.

Φορώντας όπως— όπως τις φόρμες μου και την μάσκα τρέχω στον φούρνο απέναντι.

Ύστερα από λίγα λεπτά κρατάω στα χέρια μου δύο κιλά από το αντικείμενο του πόθου μου κι ένα άδειο πορτοφόλι…

 

Continue Reading

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ

ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΛΕΖΟΣ του Βασίλη Πολιτόπουλου

Published

on

By

ΤΟΜΕΣ-Βασίλης-Πολιτόπουλος-Nafsweek

Αμφιταλαντεύθηκα αρκετά προκειμένου να γράψω κάποιες σκέψεις για τον αείμνηστο πια, ΜΑΝΩΛΗ ΓΛΕΖΟ, λίγες ημέρες μετά τη φυγή του από τα εγκόσμια. Το γεγονός όμως ότι όλη του η πορεία είναι μια διαρκής προσφορά ανεπανάληπτη, όπλισαν και ελευθέρωσαν το χέρι μου να σύρω αυτές τις γραμμές.

Σ’ αυτή την ενέργειά μου βοήθησε η πενηντάχρονη καθημερινή σχεδόν ενασχόλησή μου με το πάνθεο των ηρώων της ελληνικής ιστορίας. Δεκατέσσερα χρόνια στα θρανία και τριάντα έξι στην έδρα, άκουγα, έβλεπα, δίδασκα, για ήρωες, αμφοτέρων των φύλλων, που με τη θυσία τους, την προσφορά τους, σημαδεύουν τον αγώνα του Έθνους μας, να διατηρεί, στο διάβα των αιώνων, την ελευθερία και να προάγει τον πολιτισμό του. Δεν μπορώ να σκεφθώ διαφορετικά. Κάποια μέρα η ηρωική μορφή του ΜΑΝΩΛΗ ΓΛΕΖΟΥ, θα πάρει τη θέση της στο πλευρό των αθάνατων θρυλικών μορφών, που λάμπρυναν και δόξασαν την Ελλάδα μας.

Νύχτα της 30 του Μάη προς την 31, ο ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΛΕΖΟΣ, μαζί με τον ΛΑΚΗ ΣΑΝΤΑ, τολμούν και εκπληρώνουν μια παράτολμη απόφαση που από ημέρες στριφογυρίζει στο νεανικό τους μυαλό. Ήταν μόλις δέκα εννέα ετών, στο άνθος της ηλικίας τους, φοιτητές της τότε Ανωτάτης Εμπορικής. Μέσα στην κατοχή, κατεβάζουν από την ΑΚΡΟΠΟΛΗ τη σημαία με τον αγκυλωτό σταυρό. Είναι μια ενέργεια που ακτινοβολεί το σήμα της Αντίστασης, στα πέρατα της οικουμένης, ενάντια στη γερμανική λαίλαπα. Δείχνει ότι η Γερμανία παύει να είναι πανίσχυρη, άτρωτη.

Δεν ήταν μια τυχαία παρόρμηση της στιγμής που ο κίνδυνος δε διαφαίνεται. Ήταν μια ώριμη σκέψη η επιλογή του στόχου. Μαζί τους στο σχεδίασμα και          ο  Αντώνης Μοσχοβάκης, ανεξάρτητα αν για κάποιους λόγους δε συμμετείχε. Θαυμάσια η επιλογή, γιατί η Ακρόπολη με τον Παρθενώνα, συμβολίζουν πανανθρώπινες τις ιδέες της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας.

Υπήρξε μια πράξη αγωνιστικής ανιδιοτέλειας. Γι’ αυτό τον λόγο πολύ γρήγορα έλαβε συμβολικό χαρακτήρα με διεθνείς προεκτάσεις. Ευτύχησε να πλησιάσει έναν αιώνα λεβέντικης επίγειας ζωής. Η ενεργός συμμετοχή του στους κοινωνικούς αγώνες, η αυταπάρνησή του, ο πατριωτισμός του, η γενναιότητά του, η αλληλεγγύη του, η εντιμότητά του, η ειλικρίνειά του, η πίστη του στις ιδέες της ελευθερίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, η ανιδιοτέλειά του, η αποφυγή της διάκρισης  εχθρών ή φίλων, τον καθιστούν πρότυπο μιας εποχής που φεύγει.

Στα ογδόντα περίπου χρόνια από το κατόρθωμά του, ο βίος του ΜΑΝΩΛΗ ΓΛΕΖΟΥ, είχε πολλές διακυμάνσεις. Κυνηγήθηκε, φυλακίσθηκε, εξορίσθηκε, καταδικάσθηκε σε θάνατο, τον απόφυγε χάρη στις παρεμβάσεις της διεθνούς επιτροπής για την υπεράσπισή του και πολλών προσωπικοτήτων του πολιτισμού παγκόσμιας ακτινοβολίας, ασθένησε σοβαρά. Όμως κάθε φορά έβγαινε αγέρωχος, ακμαίος, συνεχιστής των αγώνων του για τα πιστεύω του.

Τιμήθηκε με διεθνείς διακρίσεις αλλά και από τον ελληνικό λαό μ’ απλοχεριά. Ανταποκρίθηκαν οι Ελληνίδες, οι Έλληνες, όταν ζήτησε τη βοήθειά τους, γιατί πίστεψε σε συνέχεια των δικών του αγώνων. Όταν διαψεύσθηκε πήρε τις αποφάσεις του. Να γιατί συγκίνηση και υπερηφάνεια πλημμύρισε τις καρδιές των Ελλήνων, καθώς νοερά τον κατευόδωσαν στο τελευταίο του ταξίδι.

 

Continue Reading

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ

Τζόκερ

Published

on

By

σχόλια-ναυπακτος-επικαιρότητα-Βασίλης-Πολιτόπουλος

Αρκετός χρόνος και πολύτιμος χώρος στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, διατέθηκαν τις τελευταίες ημέρες. Σ’ ένα παιδαριώδες φεστιβάλ φαιδρότητας και αδυναμίας αξιολόγησης γεγονότων της καθημερινής ζωής. Σε μια εποχή που σημαντικά και κρίσιμα θέματα, εθνικά, οικονομικά, της καθημερινότητας, απαιτούν κοινή πορεία, επικράτησε ο διχασμός, η αντιπαράθεση. Μονοπώλησε το ενδιαφέρον των μέσων μαζικής ενημέρωσης, η επέμβαση αστυνομικών, σε κινηματογραφική αίθουσα. Σ’ αυτή προβαλλόταν η πολυδιαφημισμένη ταινία Τζόκερ.

Δικαιολογία της εισόδου των αστυνομικών, όχι βέβαια το ενδιαφέρον τους για την ταινία αλλά η παρουσία στην αίθουσα ανήλικων ατόμων σε ώρα προβολής. Ως γνωστόν οι ταινίες χαρακτηρίζονται, με νόμους που ισχύουν από πολλών ετών σε κατάλληλες και ακατάλληλες για ανηλίκους.

Η κλιμάκωση του όρου ανήλικος ποικίλει από κράτος σε κράτος και συχνά από ταινία σε ταινία. Στην προκειμένη περίπτωση Τζόκερ, φθάνει στο δέκατο όγδοο έτος της ηλικίας. Πόση υποκρισία κρύβεται πίσω από την παραδοχή προστασίας των νέων, με την απαγόρευση παρακολούθησής της.

Και μόνο το γεγονός της απαγόρευσης, θεριεύει τη σαγήνη, την έλξη, συμμετοχής στην προβολή. Τη στιγμή που υπάρχει η δυνατότητα εμφάνισης του απαγορευμένου καρπού, στην οθόνη του υπολογιστή του. Όλα αυτά σε μια νέα, σ’ ένα νέο που συμμετέχει στις εκλογικές διαδικασίες, δύναται να δημιουργεί οικογένεια, ν’ ασκεί επάγγελμα, να υπηρετεί ένστολος την Πατρίδα.

Η κριτική που ασκήθηκε για το όλο σκηνικό της επέμβασης των αστυνομικών, κάθε άλλο παρά καλοπροαίρετη μπορεί να χαρακτηρισθεί. Φαίνεται αυτή η κακότυχη κρίση που κατά κάποιο τρόπο είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας, επηρεάζει την κριτική των κριτικών των μέσων μαζικής ενημέρωσης.

Έτσι ξέφυγε η κριτική γύρω από την ταινία και επικεντρώθηκε στην επέμβαση των αστυνομικών. Σε ιλαροτραγωδία κατάληξε μια αψυχολόγητη ενέργεια κάποιων δημοσίων υπαλλήλων, θεματοφυλάκων, αλήθεια ποιων, που μάλλον παρέσυραν τους αστυνομικούς. Έτσι ξέχασαν κάποιοι τις πρόσφατες υπογραφές τους και έγιναν τιμητές, καταγέλαστοι φυσικά των πάντων.

Εάν η παρουσία των αστυνομικών ήταν διακριτική, στο τέλος της ταινίας, καμία συνέχεια των γεγονότων που επισκίασαν τον πόλεμο της Συρίας, τη συνεχή αύξηση των προσφύγων στην Ελλάδα, την απόρριψη έναρξης διαλόγου για την ένταξη της Βόρ. Μακεδονίας και της Αλβανίας στην Ενωμένη Ευρώπη.

Ίσως όμως η όλη υπόθεση να φέρει τις απαραίτητες τομές για αλλαγές.

Οι ανήλικοι, έχουν απεριόριστες δυνατότητες πρόσβασης σε ακατάλληλες ταινίες, όπου ο αστυνομικός αδυνατεί να ελέγξει…

 

 

Continue Reading

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ