Η Στέλλα θυμόταν ακόμη πως είχε τηλεφωνήσει σε όλους τους συγγενείς ,μέχρι και Νέα Ζηλανδία χρεώθηκε για να αναγγείλει το χαρμόσυνο νέο ! “Μίλα Στέλλα “έκανε όλο αγωνία η θεία από το χωριό “Παντρεύεσαι επιτέλους;
Αυτό θέλεις να μου πεις; Δεν ξέρεις τι μαράζι το είχα; Νόμιζα πως θα μας έμενες στο ράφι!”
“Πάψε βρε θεία ,όχι δεν σε πήρα γι’ αυτό .Μου έτυχε το φλουρί. Ποτέ μέχρι στιγμής στα τριανταπέντε μου χρόνια δεν έπεσε σε μένα .Είμαι πολύ χαρούμενη !” Φυλαχτό σωστό το είχε το φλουρί η Στέλλα.
Τύχη βουνό θεώρησε πως θα έχει από δω και στο εξής .Στα όνειρα της σκαρφάλωνε στην κορυφή της επαγγελματικής πυραμίδας, διευθύντρια στην θέση της διευθύντριας γινόταν. Όλοι οι άνδρες έπεφταν στα πόδια της ,εκλιπαρούσαν για ένα μονάχα της βλέμμα.
Το φλουρί τα άκουγε όλα αυτά κι έλεγε από μέσα του : “Απ’ αυτό το πλευρό να κοιμάσαι Στελλάκι.
Άλλη δουλειά δεν είχα από το να παριστάνω το μαγικό λυχνάρι του Αλαντίν που θα σου εκπληρώνει τις επιθυμίες σου !Αν θέλεις επαγγελματική ανέλιξη κούνα λίγο παραπάνω της τροφαντές καμπύλες σου στον προϊστάμενο σου μπας και πάρεις προαγωγή . Όσο για τον εραστή που ψάχνεις δεν θα χτυπήσουν και πένθιμα οι καμπάνες επειδή σε φτύνουν οι άνδρες .Βάλε αγγελίες ,πήγαινε σε γραφείο συνοικεσίων ,εγώ την προξενήτρα δεν την κάνω για καμία!”
Το φλουρί απολάμβανε την περίοπτη θέση του, μέσα στην μπιζουτιέρα με τα πιο πολύτιμα κοσμήματα της το είχε βάλει. Ένα βράδυ ,το χρυσό δαχτυλίδι του έπιασε κουβέντα .
“Με εξοργίζει το αλαζονικό σου ύφος όταν λες “Είμαι γουρλής, είμαι γουρλής”.
Αμφιβάλω για το πόσο αλήθεια είναι αυτό .Είναι ντροπή σου να παραμυθιάζεις την Στέλλα!”
Το φλουρί τα έχασε. Από που είχε μάθει την αλήθεια το τιποτένιο αυτό δαχτυλίδι; “Πώς το ξέρεις;” το ρώτησε έπειτα από ώρα .
“Δεν φέρεις επάνω σου ένα μικρό ,διακριτικό ταυ που συμβολίζει την τύχη . Για να σε ψάξω μπας και κάνω λάθος !”
“Αυτό είναι δικό μου θέμα ,δεν αφορά. Και μην τολμήσεις να ψάξεις σπιθαμή προς σπιθαμή το μεταλλικό κορμί μου ,θα σε καταγγείλω για την παρενόχληση που φαντάζεσαι!”
“Σιγά μην θέλω να σε αγγίξω !Εσύ δεν είσαι χρυσό φλουρί είσαι φλουρί με ίκτερο !”φώναξε το δαχτυλίδι.
Το φλουρί βέβαια γνώριζε πολύ καλά πόσο δίκιο είχε το δαχτυλίδι . Ναι δεν ήταν τυχερό, και ναι ανήκε στην άλλη κατηγορία ,σε εκείνη με τα φλουριά που τα ονόμαζαν μπαμπέσικα.
Και το μπαμπέσικο φλουρί μαζί με όλα τα άλλα της τάξης του που είχαν χωθεί με πονηριά σε πολλές βασιλόπιτες τίμησαν δεόντως το όνομα τους ,με αποκορύφωμα τον Covid ,που κατά την γνώμη τους ήταν το μέγα επίτευγμα τους
Η Στέλλα όχι μόνο δεν έγινε διευθύντρια μα έμεινε κι άνεργη .
Όσο για ταίρι; Μετά λύπης θα διαπίστωνε ότι δεν μπόρεσε να σταυρώσει κανένα αρσενικό της προκοπής το 2020.
Προς το τέλος της χρονιάς η Στέλλα πέταξε το φλουρί στα σκουπίδια . “Μπαμπέσικο εσύ φταις για όλα!” είπε .
Τώρα που κατασίγασε ο νευρώδης θόρυβος γύρω από την πρόταση αύξησης της αμοιβής των βουλευτών για τη συμμετοχή του σε κοινοβουλευτικές επιτροπές, αξίζει ένας περίπατος στο γεγονός.
Συμβαίνει τακτικά στην Ελλάδα.
Όταν πρόκειται να κατατεθεί προς ψήφισε έναν νομοσχέδιο, που ενδέχεται να προκαλέσει την κοινή γνώμη, πριν έρθει στη Βουλή διολισθαίνει στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Αυτά, κατά τη γνώριμη τακτική τους, το μεγαλοποιούν για να πονέσει.
Αν ο αντίκτυπος είναι αρνητικός, τίθεται σε αγρανάπαυση.
Μόλις κοπάσει ο θόρυβος, επανακάμπτει και ακολουθεί την πορεία υλοποίησης.
Στην προκειμένη περίπτωση η πρόταση επέλεξε ολισθηρό δρόμο. Γιατί διανύεται εποχή λιτότητας έντονης, με αβέβαιη τη σύντομη υποχώρηση.
Άλλωστε δεν είχε κατακαθίσει η σκόνη από άλλα παρόμοια περιστατικά.
Για τις αποδοχές των βουλευτών γράφηκαν και γράφονται πολλά.
Οι πολλοί, μάλλον από ανεπιτυχή πληροφόρηση ή λαθεμένη εκτίμηση, συγκλίνουν στην άποψη ότι οι αποδοχές των βουλευτών είναι υπερβολικές.
Λίγοι που μελετούν το θέμα και κάνουν συγκρίσεις με τις αμοιβές βουλευτών άλλων χωρών, εναρμονίζονται στην άποψη ότι είναι πενιχρές.
Πράγματι στην Ελλάδα τυγχάνουν μικρής αποζημίωσης. Αυτό βέβαια συμβαίνει γιατί η χώρα είναι φτωχή.
Το βιοτικό επίπεδο παραμένει χαμηλό. Η μία λιτότητα διαδέχεται την άλλη.
Στην κοινοβουλευτική Δημοκρατία όμως ο βουλευτής επιβάλλεται να είναι οικονομικά άνετος.
Με την οικονομική άνεση αποφεύγεται η αναζήτηση πόρων από άλλες πηγές.
Ο βουλευτής πέρα από τις υποχρεώσεις του στη Βουλή, καλείται να βρίσκεται κοντά στο λαό της περιφέρειας του. Είναι απαίτηση δική μας.
Γάμοι, βαφτίσια, κηδείες, εορτές και πανηγύρια, άλλες εκδηλώσεις επιζητούν την παρουσία του.
Ο βουλευτής δεν εκπροσωπεί μόνο τον τόπον καταγωγής του. Είναι αντιπρόσωπος ολόκληρού νομού. Οι υποχρεώσεις επομένως πολλαπλές.
Γι’ αυτό η πολιτεία φροντίζει ένα μέρος των απολαβών τους να μείνουν ανέγγιχτες από τις δαγκάνες του κράτους.
Για τη διεκπεραίωση με επιτυχία των καθηκόντων στη Βουλή, δικαιούται το διορισμό ειδικών συμβούλων.
Είναι και αυτά τα έξοδα της μισθοδοσίας αυτών, μέρος της αποζημίωσής τους.
Σίγουρα δεν κερδίζουν τόσα πολλά, να κολυμπούν στα πλούτη. Απολαμβάνουν όμως όσα τους επιτρέπουν να ζουν άνετα. Ν’ ανταποκρίνονται μ’ επάρκεια στα καθήκοντά τους.
Σ’ εποχές οικονομικής κρίσης, λιτότητας, καλό είναι να αποφεύγουν αυξήσεις στα εισοδήματα τους από το κράτος.
Όχι μόνο ν’ αποφεύγουν να διεκδικούν αλλά να δείχνουν με τη στάση τους, ότι συμμερίζονται τις θυσίες των άλλων.
Σύνηθες αλλά απαράδεκτο φαινόμενο. Όταν μία εκδήλωση, ένα έργο βρίσκεται σε εξέλιξη ή στο τέλος, αρχίζει η κριτική.
Μία επίμονη και επίπονη κριτική η οποία σε σπάνιες περιπτώσεις δύναται ν’ αλλάξει την πορεία τους
Μία εκδήλωση, εθνική, τοπική, εορταστική, πανηγυρική, προγραμματίζεται αρκετό χρονικό διάστημα πριν υλοποιηθεί. Όλο αυτό το χρονικό διάστημα οι κριτές και οι άλλοι αδρανούν, χωρίς να κάνουν προτάσεις, παρατηρήσεις.
Ξιφουλκούν όμως όταν έλθει το τέλος. Στο κρίσιμο ερώτημα αν εισακούεται ο πολίτης, έχω μία απάντηση.
Αν και είναι δύσκολο να γίνει η κατανοητή η υπόδειξη, δεν χάνεται ο κόσμος αν υποβληθεί. Άλλωστε γι’ αυτό λέγεται συχνά.
Λέγε λέγε στο τέλος κάτι μένει.
Απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή στην υλοποίηση τους.
Είναι γνωστό ότι η επιτυχής ολοκλήρωση τους, συμβάλλει στην ανάπτυξη, στην πρόοδο, στην προβολή του τόπου.
Θετική είναι η επίδραση τους στον ευαίσθητο τομέα του τουρισμού.
Όπως λέγεται σ’ αυτή την κατεύθυνση κινείται το ενδιαφέρον της Πατρίδας μας.
Να αναπτυχθεί ο τουρισμός.
Όλο το χρόνο να υπάρχει αξιόλογη τουριστική κίνηση.
Η πόλη μας, όμως υποστηρίζεται, φαίνεται άλλωστε, πλούσια έχει τα φόντα για καλύτερες μέρες.
Συνδέσαμε τον τουρισμό με τα καραβάνια των ξένων.
Όμως και η συμβολή του εσωτερικού τουρισμού δίνει ώθηση είναι επωφελής.
Είναι πικρή η διαπίστωση. Ότι το δικαίωμα της αναψυχής, των επισκέψεων όπου εκδηλώνονται ευχάριστα γεγονότα, στοιχίζουν πανάκριβα.
Με τους εξαντλητικούς ρυθμούς όμως που πορεύονται σήμερα οι άνθρωποι, έχουν ανάγκη για περισσότερο ελεύθερο χρόνο.
Να τους δοθεί η ευκαιρία να ψυχαγωγηθούν. Να αποκτήσουν ευρύτερες γνώσεις.
Ιδιαίτερα στα θέματα που έχουν σχέση με την ιστορία, τη θρησκεία, τη γεωγραφία, τον πολιτισμό των τόπων αλλά και άλλων θεμάτων της κοινωνικής ζωής.
Με την επιτόπια παρουσία του ο άνθρωπος, κατανοεί καλύτερα τι συνέβη.
Αν μάλιστα εντυπωσιαστεί από την όλη εμφάνιση του έργου, της εκδήλωσης, γίνεται ο επιτυχέστερος διαφημιστής.
Παρατείνει την παραμονή του. Επανέρχεται και πάλι. Επιλέγει την πόλη για τις θερινές ή χειμωνιάτικες διακοπές του.
Προφανείς οι λόγοι που επιβάλλουν προγραμματισμό, οργάνωση σε όποια εκδήλωση καλείται κόσμος.
Αλλά ας μη διαφεύγει της προσοχής.
Όλα σήμερα αποτιμώνται με ευρώ. Όσο περισσότερα διατίθενται, τόσο άριστα είναι τα αποτελέσματα.
Οι άνθρωποι είναι απαιτητικοί. Δεν τους αρκεί το ένα, έστω και αν είναι υπέροχο.
Επιδιώκουν τη σύνδεση του, του κυρίου γεγονότος, με μία σειρά άλλων παραστάσεων.
Για τους επισκέπτες αλλά και τους ντόπιους, είναι μία ευκαιρία μία αντίπραξη ζωής, μία αντιστάθμιση στην αλλοτριωμένη καθημερινότητα.
Ο άνθρωπος ανανεώνει τα ενδιαφέροντά του.
Ανακαλύπτει νέες δημιουργικές δραστηριότητες. Πλουτίζει τις γνώσεις του.
Σε κοιτάζω. Με δυσκολία κάνεις πλέον τα πάντα. Επικεντρώνομαι στα χαρακτηριστικά του προσώπου σου. Οι πολλές ρυτίδες διακόπτουν απότομα την αρμονία που κάποτε υπήρχε. Άτιμες πληγές του ανελέητου χρόνου !
Δεν αποστρέφω το βλέμμα μου παρά την άσχημη επίθεση της σάρκας γύρω από τα μάτια σου και πάνω στα χέρια σου. Δημιουργώ με την βοήθεια της φαντασίας μου την παλιά σου εικόνα. Τότε που έτρεχες ανέμελα στις αλάνες με κοντό παντελονάκι και γόνατα ματωμένα από το άτσαλο παιχνίδι με τους φίλους. Τότε που βουτούσες το φαγητό μέσα από την λαμαρίνα κι ας έκαιγε και το πετούσες όπως όπως στο στόμα για να μην χάσεις την παρέα που σου πετούσε πετρούλες στο τζάμι. Τότε που χαμογελούσες αβίαστα ..
Σταματάω το κρυφοκοίταγμα. Δεν θέλω να ενοχληθείς… Το χλωμό σου πρόσωπο μου θυμίζει τον πατέρα , τον παππού ,τον θείο ,τον αδελφό ,τον φίλο ,τον συνάδελφο ,τον συνάνθρωπο…
Αυτές οι αράδες είναι για σένα άγνωστε … για σένα που έχεις όλο τον σεβασμό μου …