Η κοινοβουλευτική θητεία της Βουλής των Ελλήνων που διανύεται, επεφύλαξε αναρίθμητες εκπλήξεις.

Δεν μπορώ να ισχυρισθώ ότι αυτές ανήκουν στις σφαίρα των ευχάριστων.

Για πρώτη ίσως φορά, μετά τα Ιουλιανά που σημάδεψαν την πολιτική ιστορία του τόπου, σημειώθηκαν τόσες μετακινήσεις βουλευτών, αμφοτέρων των φύλων.

Αυτές οι μετακινήσεις πραγματοποιήθηκαν πότε με ανεξάρτητοποίηση, πότε με διαγραφή, με απόφαση του Προέδρου της παράταξης.

Σε κάποιες διαγραφές σημειώθηκαν όμορφα γεγονότα.

Μετά την παρέλευση κάποιου χρονικού διαστήματος, ανακλήθηκε η ποινή της διαγραφής. Ο βουλευτής επέστρεψε στην παράταξή του και όλα μέλι γάλα.

Εύλογη προβάλλει η παρατήρηση.

Αν ισχύει η παράδοση της έδρας του βουλευτή που τέθηκε εκτός κόμματος, για να επανέλθει στη Βουλή,  έπρεπε να συμμετάσχει σε επόμενες εθνικές εκλογές.

Φυσικά αν τύχει της πλειοψηφίας των συμπολιτών του.

Να επιδοκιμάσουν τη θέση του βουλευτή που ήταν αιτία αποπομπής και να αποδοκιμάσουν την απόφαση του Προέδρου της παράταξης.

Όμως δεν υπάρχει κανονισμός που υποχρεώνει τον διαγραφέντα βουλευτή ή ανεξαρτητοποιηθέντα,  να παραδώσει την έδρα στο κόμμα,  να παραιτηθεί δηλαδή.

Αναγνωρίζεται  de facto ότι η έδρα ανήκει στο πρόσωπο και όχι στο κόμμα.

Επομένως η απαίτηση των ηγεσιών που καλοβλέπουνε επιστροφή στο κόμμα έδρας διαγραφέντος η ανεξαρτητοποιηθέντος βουλευτή, στερείται νομικής βάσεως.

Σ’ αυτές τις άτυχες στιγμές των κομμάτων, σιγούν, αδρανούν τα γκάλοπ.

Ενώ έχουμε σχεδόν καθημερινά γκάλοπ για ποια παράταξη προηγείται ή ποιος αρχηγός κόμματος οδηγεί την κούρσα των εθνικών εκλογών,  για ένα τόσο σοβαρό θέμα καμία σφυγμομέτρηση. Καμία έρευνα στην εκλογική περιφέρεια που σημειώθηκε η ανεξαρτητοποίηση ή αποπομπή.

Να ερωτηθούν οι ψηφοφόροι πώς έδωσαν την ψήφο τους.

Πόσοι ψήφισαν το βουλευτή,  πόσοι την παράταξη, πόσοι και βουλευτή και παράταξη.

Αλλά και πάλι δεν αποδίδεται σωστά ο κύκλος της ψήφου.

Όταν οι ψηφοφόροι ψηφίζουν το κόμμα, αν θέλουν προσθέτουν σταυρό σε υποψήφιο βουλευτή.

Όταν όμως επιδιώκουν την ψήφο εκλογής, τότε ψηφίζουν και το κόμμα.

Το πολίτευμά μας λέει.

Με σταυρό εκλέγονται οι βουλευτές. Με λίστα σε Επαναληπτικές εθνικές εκλογές.

Από τα ευτράπελα που συμβαίνουν

Αρχηγός προσωποπαγούς κόμματος δέχεται βουλευτές στην παράταξη του με τον όρο της παραίτησης από το αξίωμά τους.

Εφαρμόζεται όμως και ο κανόνας της εξαίρεσης. Γίνονται και δεκτοί  χωρίς παραίτηση.

Το πρώτο δεκαήμερο του Σεπτέμβρη, έχει τις δικές του, ξεχωριστές ιδιαιτερότητες. Ανοίγουν τα Σχολεία όλων των βαθμίδων.

Η οικογένεια συγκεντρώνεται στη βάση της.

Σηματοδοτούν το τέλος των θερινών διακοπών για τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού.

Οι  παραλίες που έσφυζαν από ζωή και κίνηση, αρχίζουν, όπως τα δέντρα φυλλοροούν, να μειώνουν τους καλεσμένους τους. Σε πείσμα των δύσκολων καιρών, διατηρούν σεβαστό αριθμό επισκεπτών που απολαμβάνουν τα θαλασσινά μπάνια.

Καθώς με βαριά καρδιά έρχεται ο ετήσιος αποχωρισμός, φτερουγίζει στο νου όλων, η γνωστή ατάκα του Μεγάλου ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, τα μπάνια του λαού.

Σαφής και αξέχαστη ρήση του αξεπέραστου σύγχρονη πολιτικού.

Κανείς δεν επιχείρησε να την ξεπεράσει,  να κάνει την υπέρβαση.

Θυμάμαι,  από την άνοιξη ψιθυριζόταν ότι η Ελλάδα μπορεί να οδηγηθεί σε πρόωρες εθνικές εκλογές στις αρχές του καλοκαιριού.

Όμως οι ψίθυροι διαλύθηκαν. Τα «μπάνια του λαού» λειτούργησαν ως κυματοθραύστης στις φημολογίες.

Ήταν δύσκολο για τον Πρωθυπουργό της χώρας κ. Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ να κάνει την υπέρβαση. Όσα όμως δεν πέτυχε η προσφυγή της κάλπες, προέκυψαν με άλλους τρόπους.

Σε μια εποχή οικονομικής λιτότητας, κατέφθανε η μία μετά την άλλη η υποχρέωση εξόφλησης λογαριασμών.

Μόλις αποπληρωνόταν η μία , ταχύτατη και ανυπόμονη ερχόταν η επόμενη.

Με αυτές τις συνθήκες,  αν ήταν δυνατόν να φύγει ανέμελα το ποσό που προγραμματιζόταν για τις στοιχειώδεις ανάγκες του φθινοπώρου.

Οι συνταξιούχοι, που στην πλειοψηφία τους ενισχύουν τον προϋπολογισμό των παιδιών τους, μάταια ανέμεναν κάποια αναδρομικά που τους είχαν επιδικασθεί.

Αργούσε και η Διεθνής Έκθεση της Θεσσαλονίκης.

Ο πρωθυπουργός για το Νοέμβρη ανακοίνωσε το βοήθημα των 400 ευρώ.

Ίσως προτίμησε να ενισχύσει το Σκι αντί των μπάνιων του λαού.

Είναι όμως βέβαιες οι χιονοπτώσεις να λειτουργήσουν τα χιονοδρομικά κέντρα;

Λέγεται ότι πλημμύριζαν οι παραλίες από κόσμο.

Φυσικά αυτό συνέβαινε. Οι άνθρωποι εγκατέλειψαν την ύπαιθρο.

Αυτή με γοργούς ρυθμούς ερημώνει.

Παρατηρείται ασφυξίας στις πόλεις.

Να γιατί η κοσμοπλημμύρα στις παραθαλάσσιες πόλεις.

Όμως το χρήμα που έρρεε στις επιχειρήσεις εστίασης μειώθηκε αισθητά.

Μπάνια του λαού αλλά με περιορισμό των εξόδων.

Ανήκει στην ιστορία η εποχή που το χρήμα κυκλοφορούσε ελεύθερα. Ενίσχυε, έλεγαν την ανάπτυξη.

Τώρα απειλεί να τινάξει τον προϋπολογισμό της οικογένειας στον αέρα, κάθε περιττή δαπάνη.

Μένουμε με την ελπίδα για καλύτερες μέρες.

Μας απογοητεύει, κάθε πέρσι και καλύτερα.

Η οδός Ιωάννη Καναβού, το Στενοπάζαρο, λέγεται ότι διχάζει το λαό της πόλης.

Παρά τη θέλησή μου, χρησιμοποιώ το ρήμα αυτό, λόγω της ευρείας χρήσης του, από τα τοπικά μέσα ενημέρωσης.

Προσωπικά πιστεύω ότι είναι λάθος η λέξη διχασμός.

Το να υπάρχουν διαφορετικές απόψεις δε φέρουν διχασμό.

Απλά μπορεί να μην υπάρχει σωστή πληροφόρηση.

Ή κάτι να διογκώνεται προς εντυπωσιασμό και παρασύρει.

Η οδός λοιπόν αυτή,  που οδηγεί στο γραφικό Λιμάνι, από Ανατολικά της πόλης, συνθλίβεται ανάμεσα στις δυο κεντρικές τις Ναυπάκτου.

Κάποτε αποτελούσε κομμάτι του αστικού κόσμου που κατοικούσε εκεί.

Είναι μέρος της ιστορίας της πόλης.

Πάντα έσφυζε από εμπορική κίνηση. Δεξιά και αριστερά της οδού, στα ισόγεια των οικιών, κάθε είδους καταστήματος.

Ας μη διαφεύγει τις προσοχής ότι το Στενοπάζαρο, βρίσκεται στο κέντρο του χώρου, ανάμεσα στα τείχη του Κάστρου. Εκεί απλωνόταν η πόλη.

Μόλις μία αναπνοή απόσταση από το Λιμάνι,  απ’ όπου γινόταν το εισαγωγικό και εξαγωγικό εμπόριο.

Λογικό είναι στην μακραίωνη ιστορία της πόλης, να συγκεντρώνει την προσοχή του κόσμου που ζούσε και περπατούσες σ’ αυτή .

Ενθυμούμαι, όταν πήγαινα Γυμνάσιο, κατέβαινα τα λιθόστρωτα σκαλοπάτια και διέσχιζα την οδό.

Το σύνολο των μαθητών που ερχόταν από Ανατολικά την ίδια πορεία. Αλλά και οι κάτοικοι κάπως έτσι κινούνταν.

Μάρτυρες οι σκληρές πέτρες των σκαλοπατιών που έχουν φθαρεί από τη χρήση.

Γεγονός είναι πως έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια από τότε που το  Στενοπάζαρο είχε όλο αυτό το χαρμάνι του εμπορίου, των γεύσεων του ατέλειωτου  πηγαινέλα.

Πολλά από τα κατατήματα έμειναν ερμητικά κλειστά. Όλη όμως αυτή η κληρονομιά, υπήρχε καταγεγραμμένη σ’ ένα γονίδιο της περιοχής.

Τα τελευταία χρόνια, οι περίφημοι νταβάδες των Απόκρεω, σ’  αυτό αποσκοπούσαν.

Να δώσουν πάλι πνοή, εμπορική κίνηση στην οδό Ιωάννη Καναβού.

Πολλά άλλαξαν σ’ αυτό το όμορφο κομμάτι της Ναυπάκτου. Μικρές παρεμβάσεις σε οικήματα αρχής και τέλος του Στενοπάζαρου, δεν αλλοίωσαν τη γραφικότητα των οικοδομών.

Ο ευπρεπισμός των ισογείων και η αλλαγή χρήσης των ισογείων με νέες επιχειρήσεις τουριστικό ενδιαφέροντος, δεν μετέβαλε τα χαρακτηριστικά των οικοδομών.

Μάλιστα καλλωπίσθηκαν και οι όροφοι των κατοικιών, να θέλγουν τους πελάτες.

Κατεβαίνοντας τις λίθινες σκάλες, αγγίζοντας το Στενοπάζαρο, ένιωσα πως βρισκόμουν σε ένα από τα πιο εμπορικά μέρη της Αθήνας.

Κόσμος πολύς, καψαλισμένοι τουρίστες απ’  όλο τον κόσμο αλλά και πολλοί Έλληνες, αγόραζαν, περιεργάζονταν,  ρωτούσαν,  φωτογράφιζαν.

Η προσοχή μου επικεντρώθηκε στην άνετη κυκλοφορία. Δυσκολία δε διαπίστωσα.

Αντίθετα αυτή η αλλαγή αναζωογόνησε την περιοχή.

Ενοικιάσθηκαν κλειστά καταστήματα.

Αυξήθηκαν οι θέσεις εργασίας.

Ομόρφυνε η περιοχή.

Χαίρεσαι, απολαμβάνεις ένα πήγαινε -έλα.