Έχω πάψει πλέον να μετράω τις μέρες καραντίνας αφού γνωρίζω ότι σαφώς ο αριθμός είναι ακόμη διψήφιος.
(Έτσι και ήταν τριψήφιος θα φορούσα από μόνη μου δίχως εξαναγκασμούς και πιέσεις τον ζουρλομανδύα!)
Με πρόσωπο που χρήζει μιας σχετικής πάστρας αφού η τσίμπλα έχει κολλήσει σαν ρετσίνι στις γωνίες των ματιών μου, κατευθύνομαι προς το μπάνιο.
“Ασβεστώνοντας” τα μούτρα μου με μια μάσκα που και καλά θα έκανε θαύματα βάζω πλυντήριο για να περάσει η ώρα που οφείλω να την αφήσω ώστε να δράσει σωστά.
Αγγίζοντάς την κάποια στιγμή κι αφού αντιλαμβάνομαι ότι έχει αποκτήσει πλέον την υφή τσιμέντου αποφασίζω να την αφαιρέσω με την βοήθεια του νερού.
Αφού έχω καταναλώσει περισσότερο νερό απ’ όσο κουβαλάει ο Δούναβης κι ο Αλιάκμονας μαζί, περιμένω να δω το αποτέλεσμα.
Το περίφημο θαύμα τελικά δεν έγινε ποτέ κι εκνευρισμένη βάζω την φθηνή κρέμα ημέρας.
Κοψομεσιασμένη από την πολύ ξάπλα (Ναι πείτε με και τεμπέλα τώρα, η καραντίνα φταίει!) ανοίγω την τηλεόραση.
Μια ολόλευκη σαν χιόνι εικόνα ερεθίζει τα οπτικά μου νεύρα. Μια κομψή γαβάθα γεμάτη με αφράτους κουραμπιέδες γεμίζει απ΄ άκρη σ’ άκρη την οθόνη της τηλεορασάρας μου την οποία μεταξύ μας ακόμη να ξεχρεώσω.
Οι μορφασμοί μου εναλλάσσονται υποδηλώνοντας ωστόσο όλοι μονάχα ένα: I want those koutambiedes right now! Από το απέναντι διαμέρισμα που συνηθίζουν να έχουν τα παράθυρα ορθάνοιχτα ακούγεται η Μαίρη Χρονοπούλου και ο ύμνος “Του αγοριού απέναντι”.
Αγόρι δεν έχω εδώ και καιρό για να το αφιερώσω αφού με παράτησε για μια “όρκα” που του κουνήθηκε, οπότε στρέφω την αφιέρωσή μου στους φίλτατους κουραμπιέδες.
“Toυ κουραμπιέ απέναντι, πείτε του πως τον θέλω” φαλτσάρω χειρότερα κι από γνωστό κομμωτή σε μουσικό σόου( ‘Έλα τώρα που δεν καταλάβατε!) και σημειώνω την συνταγή.
Τα μισά υλικά μου λείπουν και το σουπερμάρκετ απέχει κάμποσο.
Το πορτοφόλι μου δηλώνει “μαγκωμένο” το έπιασαν ξαφνικά οι τσιγκουνιές. Ανοίγω την ταμπακιέρα να στρίψω ένα τσιγάρο μπας και σκεφτώ καλύτερα.
Όσο περνάει η ώρα τόσο μεγαλώνει η λαχτάρα μου για αυτούς.
Η μνήμη στερεώνει ξάφνου μια μπάρα ως εμπόδιο μπροστά μου. “Κάθε φορά που έφτιαχνες κουραμπιέδες ή τους έκαιγες ή τους άφηνες άψητους.
Είναι φανερό πως δεν υπάρχει δίλημμα παρά μονάχα η λύση του κυρ Γρηγόρη απέναντι!” με μαλώνει.
Φορώντας όπως— όπως τις φόρμες μου και την μάσκα τρέχω στον φούρνο απέναντι.
Ύστερα από λίγα λεπτά κρατάω στα χέρια μου δύο κιλά από το αντικείμενο του πόθου μου κι ένα άδειο πορτοφόλι…
Τώρα που κατασίγασε ο νευρώδης θόρυβος γύρω από την πρόταση αύξησης της αμοιβής των βουλευτών για τη συμμετοχή του σε κοινοβουλευτικές επιτροπές, αξίζει ένας περίπατος στο γεγονός.
Συμβαίνει τακτικά στην Ελλάδα.
Όταν πρόκειται να κατατεθεί προς ψήφισε έναν νομοσχέδιο, που ενδέχεται να προκαλέσει την κοινή γνώμη, πριν έρθει στη Βουλή διολισθαίνει στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Αυτά, κατά τη γνώριμη τακτική τους, το μεγαλοποιούν για να πονέσει.
Αν ο αντίκτυπος είναι αρνητικός, τίθεται σε αγρανάπαυση.
Μόλις κοπάσει ο θόρυβος, επανακάμπτει και ακολουθεί την πορεία υλοποίησης.
Στην προκειμένη περίπτωση η πρόταση επέλεξε ολισθηρό δρόμο. Γιατί διανύεται εποχή λιτότητας έντονης, με αβέβαιη τη σύντομη υποχώρηση.
Άλλωστε δεν είχε κατακαθίσει η σκόνη από άλλα παρόμοια περιστατικά.
Για τις αποδοχές των βουλευτών γράφηκαν και γράφονται πολλά.
Οι πολλοί, μάλλον από ανεπιτυχή πληροφόρηση ή λαθεμένη εκτίμηση, συγκλίνουν στην άποψη ότι οι αποδοχές των βουλευτών είναι υπερβολικές.
Λίγοι που μελετούν το θέμα και κάνουν συγκρίσεις με τις αμοιβές βουλευτών άλλων χωρών, εναρμονίζονται στην άποψη ότι είναι πενιχρές.
Πράγματι στην Ελλάδα τυγχάνουν μικρής αποζημίωσης. Αυτό βέβαια συμβαίνει γιατί η χώρα είναι φτωχή.
Το βιοτικό επίπεδο παραμένει χαμηλό. Η μία λιτότητα διαδέχεται την άλλη.
Στην κοινοβουλευτική Δημοκρατία όμως ο βουλευτής επιβάλλεται να είναι οικονομικά άνετος.
Με την οικονομική άνεση αποφεύγεται η αναζήτηση πόρων από άλλες πηγές.
Ο βουλευτής πέρα από τις υποχρεώσεις του στη Βουλή, καλείται να βρίσκεται κοντά στο λαό της περιφέρειας του. Είναι απαίτηση δική μας.
Γάμοι, βαφτίσια, κηδείες, εορτές και πανηγύρια, άλλες εκδηλώσεις επιζητούν την παρουσία του.
Ο βουλευτής δεν εκπροσωπεί μόνο τον τόπον καταγωγής του. Είναι αντιπρόσωπος ολόκληρού νομού. Οι υποχρεώσεις επομένως πολλαπλές.
Γι’ αυτό η πολιτεία φροντίζει ένα μέρος των απολαβών τους να μείνουν ανέγγιχτες από τις δαγκάνες του κράτους.
Για τη διεκπεραίωση με επιτυχία των καθηκόντων στη Βουλή, δικαιούται το διορισμό ειδικών συμβούλων.
Είναι και αυτά τα έξοδα της μισθοδοσίας αυτών, μέρος της αποζημίωσής τους.
Σίγουρα δεν κερδίζουν τόσα πολλά, να κολυμπούν στα πλούτη. Απολαμβάνουν όμως όσα τους επιτρέπουν να ζουν άνετα. Ν’ ανταποκρίνονται μ’ επάρκεια στα καθήκοντά τους.
Σ’ εποχές οικονομικής κρίσης, λιτότητας, καλό είναι να αποφεύγουν αυξήσεις στα εισοδήματα τους από το κράτος.
Όχι μόνο ν’ αποφεύγουν να διεκδικούν αλλά να δείχνουν με τη στάση τους, ότι συμμερίζονται τις θυσίες των άλλων.
Σύνηθες αλλά απαράδεκτο φαινόμενο. Όταν μία εκδήλωση, ένα έργο βρίσκεται σε εξέλιξη ή στο τέλος, αρχίζει η κριτική.
Μία επίμονη και επίπονη κριτική η οποία σε σπάνιες περιπτώσεις δύναται ν’ αλλάξει την πορεία τους
Μία εκδήλωση, εθνική, τοπική, εορταστική, πανηγυρική, προγραμματίζεται αρκετό χρονικό διάστημα πριν υλοποιηθεί. Όλο αυτό το χρονικό διάστημα οι κριτές και οι άλλοι αδρανούν, χωρίς να κάνουν προτάσεις, παρατηρήσεις.
Ξιφουλκούν όμως όταν έλθει το τέλος. Στο κρίσιμο ερώτημα αν εισακούεται ο πολίτης, έχω μία απάντηση.
Αν και είναι δύσκολο να γίνει η κατανοητή η υπόδειξη, δεν χάνεται ο κόσμος αν υποβληθεί. Άλλωστε γι’ αυτό λέγεται συχνά.
Λέγε λέγε στο τέλος κάτι μένει.
Απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή στην υλοποίηση τους.
Είναι γνωστό ότι η επιτυχής ολοκλήρωση τους, συμβάλλει στην ανάπτυξη, στην πρόοδο, στην προβολή του τόπου.
Θετική είναι η επίδραση τους στον ευαίσθητο τομέα του τουρισμού.
Όπως λέγεται σ’ αυτή την κατεύθυνση κινείται το ενδιαφέρον της Πατρίδας μας.
Να αναπτυχθεί ο τουρισμός.
Όλο το χρόνο να υπάρχει αξιόλογη τουριστική κίνηση.
Η πόλη μας, όμως υποστηρίζεται, φαίνεται άλλωστε, πλούσια έχει τα φόντα για καλύτερες μέρες.
Συνδέσαμε τον τουρισμό με τα καραβάνια των ξένων.
Όμως και η συμβολή του εσωτερικού τουρισμού δίνει ώθηση είναι επωφελής.
Είναι πικρή η διαπίστωση. Ότι το δικαίωμα της αναψυχής, των επισκέψεων όπου εκδηλώνονται ευχάριστα γεγονότα, στοιχίζουν πανάκριβα.
Με τους εξαντλητικούς ρυθμούς όμως που πορεύονται σήμερα οι άνθρωποι, έχουν ανάγκη για περισσότερο ελεύθερο χρόνο.
Να τους δοθεί η ευκαιρία να ψυχαγωγηθούν. Να αποκτήσουν ευρύτερες γνώσεις.
Ιδιαίτερα στα θέματα που έχουν σχέση με την ιστορία, τη θρησκεία, τη γεωγραφία, τον πολιτισμό των τόπων αλλά και άλλων θεμάτων της κοινωνικής ζωής.
Με την επιτόπια παρουσία του ο άνθρωπος, κατανοεί καλύτερα τι συνέβη.
Αν μάλιστα εντυπωσιαστεί από την όλη εμφάνιση του έργου, της εκδήλωσης, γίνεται ο επιτυχέστερος διαφημιστής.
Παρατείνει την παραμονή του. Επανέρχεται και πάλι. Επιλέγει την πόλη για τις θερινές ή χειμωνιάτικες διακοπές του.
Προφανείς οι λόγοι που επιβάλλουν προγραμματισμό, οργάνωση σε όποια εκδήλωση καλείται κόσμος.
Αλλά ας μη διαφεύγει της προσοχής.
Όλα σήμερα αποτιμώνται με ευρώ. Όσο περισσότερα διατίθενται, τόσο άριστα είναι τα αποτελέσματα.
Οι άνθρωποι είναι απαιτητικοί. Δεν τους αρκεί το ένα, έστω και αν είναι υπέροχο.
Επιδιώκουν τη σύνδεση του, του κυρίου γεγονότος, με μία σειρά άλλων παραστάσεων.
Για τους επισκέπτες αλλά και τους ντόπιους, είναι μία ευκαιρία μία αντίπραξη ζωής, μία αντιστάθμιση στην αλλοτριωμένη καθημερινότητα.
Ο άνθρωπος ανανεώνει τα ενδιαφέροντά του.
Ανακαλύπτει νέες δημιουργικές δραστηριότητες. Πλουτίζει τις γνώσεις του.
Σε κοιτάζω. Με δυσκολία κάνεις πλέον τα πάντα. Επικεντρώνομαι στα χαρακτηριστικά του προσώπου σου. Οι πολλές ρυτίδες διακόπτουν απότομα την αρμονία που κάποτε υπήρχε. Άτιμες πληγές του ανελέητου χρόνου !
Δεν αποστρέφω το βλέμμα μου παρά την άσχημη επίθεση της σάρκας γύρω από τα μάτια σου και πάνω στα χέρια σου. Δημιουργώ με την βοήθεια της φαντασίας μου την παλιά σου εικόνα. Τότε που έτρεχες ανέμελα στις αλάνες με κοντό παντελονάκι και γόνατα ματωμένα από το άτσαλο παιχνίδι με τους φίλους. Τότε που βουτούσες το φαγητό μέσα από την λαμαρίνα κι ας έκαιγε και το πετούσες όπως όπως στο στόμα για να μην χάσεις την παρέα που σου πετούσε πετρούλες στο τζάμι. Τότε που χαμογελούσες αβίαστα ..
Σταματάω το κρυφοκοίταγμα. Δεν θέλω να ενοχληθείς… Το χλωμό σου πρόσωπο μου θυμίζει τον πατέρα , τον παππού ,τον θείο ,τον αδελφό ,τον φίλο ,τον συνάδελφο ,τον συνάνθρωπο…
Αυτές οι αράδες είναι για σένα άγνωστε … για σένα που έχεις όλο τον σεβασμό μου …